k a t

The film "Dead Poets Society" leaves me feeling nothing but emptiness. Now I have this huge void in my heart.

I know that this film will end with Mr. Keating leaving the Welton Academy, I just know since I first watched the film "Mona Lisa Smile" and they have the same vibes.

But I can't comprehend Neil Perry's fate. It truly shattered my heart.

The film tackles about arts appreciation, life philosophy and being passionate for love, for dreams, for something you want to pursue in life.

Carpe diem, they say. Such a short but powerful phrase. It's actually the triggering root of the whole film!

And knowing Mr. Keating's existence build my faith in humanity. He teaches the boys to embrace their individualism. I keep saying, where is my Mr. Keating when I needed one? Although I never take his class but I learned a lot from him. Robin Williams can really soothes everyone's hearts.

O Captain! My Captain!

The love I have for the characters in this film stays with me forever. They aren't perfect, they do have downsides. Notable points are Charlie's sexist lines and Knox's obsessive behavior. But in general, I love the boys' distinct characteristics and developments. I always love Charlie's wittiness and Todd's aloofness with everyone but Neil.

But I do relate more with Neil. Him wanting to pursue arts, him having strict parents and him feeling trapped in this cruel world.

Neil teaches Todd to speak but it's him who cannot speak for himself. Neil inspires Todd to throw what's keeping him feel blue but it's him who keeps and piles his emotions.

I can fully relate.

But my dear Neil, I have a lot of faith in you that maybe in this film, the likes of us do succeed despite the hindrances.

I can't really grasp mentally your cold su!cide.

You having the brightest smile and mind, you being the foundation of the club and you being the living inspiration to the boys.

This enters the headmaster's life philosophy of being a realist, it kills Mr. Keating's teachings of hope, dream, admiration and love of thyself.

When Neil went to Mr. Keating to say he feels trapped, his cry for help breaks my heart. When Mr. Keating asked Neil if he confronts his father about his struggles and he said yes, I know he is acting, fake.

My dear Neil.

He chooses to d!e than to live a life he didn't want. I just wished I have the courage to do the same.

He died young but he knows he did good and he was very good.

I died at 16 but didn't get buried until now. I'm not an artist but I do acting everyday. Faking life until it gets me or if I finally have the courage to end it. A tiresome journey, isn't it?

Although Neil didn't get to disclose his true feelings, he's still brave, the bravest of them all.

Carpe diem.

Death Parade wasn't my fave anime but it will forever be close to my heart.

Sa una, na-curious lang ako kasi ang ganda ng title at pangalawa ang ganda ng mga kanta haha pero kung alam ko lang na ganito pala ang magiging atake nito sa 'kin sana nakapaghanda muna ako.

Kasi hanggang ngayon hindi pa rin ko nakaka-move on.

2017 pa yata nu'ng napanood ko 'to. Pinapanood kasi ng kapatid ko ngayon kaya parang nagbalik ulit ako sa panahon.

Tuwang-tuwa pa ko sa mga unang episodes kasi hilig ko ang tragic and gory na genre. Noong dumating si Mayu tsaka si Harada akala ko mga comic relief sila haha pero ganu'n nga sila sa una.

I somehow can relate to Mayu kasi fangirl din ako. Kaya sobrang shock si ate mo na sa void sila napunta. Akala ko may pinagsamahan na sila ni Ginti pero hindi siya nagbigay ng mercy plus ewan ko lang pero ang injustice.

Sana hindi ganu'n ang afterlife at hindi ganu'n ang pag-judge sa buhay ng tao hehe.

Pero ito na nga ang pinakamabigat na atake, noong nalaman na nila ang tunay na pagkatao ni Chiyuki. Ang expectation ko pa nu'n sobrang special niya ganiyan, may powers siya ganern pero hindi.

Sobra akong nakakarelate sa kaniya, siya na iisa lang ang minahal, ang pagiging ice skater simula bata pa lang to the point na noong naaksidente siya at nagkaroon ng knee injury kung saan hindi na siya muling makakapag-ice skate, na-fall siya into depression.

Katulad niya isa lang ang gusto ko noon pa man, ang maging Architect balang araw. Hinahanda ko na ang sarili ko para doon, pumasok sa section na paglilinangin ang karunungan ko sa ganu'ng larangan.

Pero hindi smooth ang daan sa buhay.

Para sa mga katulad ko na iisa lang ang minahal at doon lang naka-focus, sobrang nakaka-confuse talaga kapag nawala ka sa daan na tinatahak mo.

Hindi ko na alam kung anong ginagawa ko sa buhay basta pinipilit ko lang na magpatuloy sa araw-araw kahit wala na kong gana.

Hindi ko na alam kung saan ako pumupunta o kung saan ako papunta. Naliligaw na ko sa takbo ng mundo.

Hindi ko na makita ang sarili ko sa hinaharap. Pakiramdam ko wala na kong future.

The Three Stages:

Frustration, hindi mo pa tanggap, galit ka sa sarili mo at sa lahat, umaasa na baka maisasaayos pa katulad sa dati. Katulad sa dati. Hopeless.

Sadness, unti-unti ng tinatanggap ng sarili mo ang katotohanan pero malungkot, sobrang nakakalungkot na wala kang magawa para mabago ito. Helpless.

Emptiness, kapag na-fall ka na dito mahirap ng makabangon sa totoo lang. Kapag wala ka ng maramdaman pang kahit na ano. Hindi ka na nalulungkot, hindi ka rin masaya. Wala. Wala ka ng maramdaman. Void.

Lahat ng 'yan na-feel ni Chiyuki at nagpatiwakal nga siya. Kaya siguro hindi katulad sa iba na naaksidente o kaya natural reasons kaya namatay, naiiba talaga si Chiyuki.

Nagbalik siya sa kanilang tahanan para makita ang Mama niyang hanggang ngayon ay malungkot pa rin sa pagkawala niya, ang Mama niya na hanggang ngayon ay nasasaktan sa nangyari sa mumunti niyang anak, ang Mama niya hindi pa rin siya nakakalimutan at hindi siya kailanman kakalimutan.

Humingi siya ng tawad, nagsisi, umiyak.

Natuto hindi lang siya kung hindi silang lahat na nandoon sa afterlife. At sa huli ay na-reincarnate siya.

Napakaganda ng mga mensahe.

Na una, isipin mo rin sana ang mararamdaman ng iba sa oras na isuko mo ang laban.

Isipin mo ang magiging consequence, isipin mo ang mga maiiwan mo, isipin mo ang mga tunay na nagmamahal sa 'yo sa oras na mawala ka.

Kahit iisang tao lang siya isipin mo kung gaano kasakit 'yun para sa kaniya.

Isipin mo na hangga't nabubuhay siya, hindi mawawala ang sakit na 'yun bagkus ay magiging peklat na dadalhin niya sa araw-araw.

Pero ang isa pang magandang mensahe nito ay ang pagkontra sa paniniwala patungkol sa mga nagpatiwakal.

Na mapupunta sila sa kabaliktaran ng kalangitan.

Hindi naman talaga natin alam ang katotohanan sa afterlife pero siguro alam naman natin kung paano mabuhay ng tama at naaayon.

Naliligaw pa rin ako hanggang ngayon, kinakalaban ang sarili, inaalam ang tunay kong misyon.

Pero hindi susuko, hindi muna. Hangga't may laban pa tsaka marami akong kaibigan, nakakatakot maiwan sila. Sobra silang masasaktan at for sure mamimiss nila ako haha.

Kaya laban lang.

Kath, para sa 'yo 'to.

Laban lang.

"When the water falls, it flies." ©️

"The poetry of earth is never dead." -John Keats

"Books are the treasured wealth of the world." -Henry David Thoreau

"It's like on the arcade game, I've gone up to the next level." -Kylie Minogue

"Life is like an amusement park, you have only a limited time to enjoy. So, play all the rides before the time ends." ©️

"There was a magic about the sea. People were drawn to it. People wanted to love by it, swim in it, play in it, look at it." -Cecelia Ahern

"The mountains are calling and I must go."

"Of all the paths you take in life, make sure a few of them are dirt." -John Muir