μαύροσέλιδες

Ξέρεις τι να κάνεις

Μιλάς σωστά

Βγάζουν νόημα όσα λες αλλα εσυ οχι

Παρατηρητής της ζωης σου

Κάθεσαι και σε παρασέρνει το ρεύμα

Πάρε μια απόφαση επιτέλους!

Ποιος θες να σαι;

Τι θες να κανεις;

Γελας;

Γελάς απο ανικανότητα να σταθείς..

Οταν γίνεσαι παρατηρητής της ζωης σου;

Οταν δεν υπάρχει ποια ευχαρίστηση στα σώθηκα σου;

Οταν παρεξηγημένη περιπλανιεσαι μεσα στου κόσμου το τιποτα;

Εγώ: γιατι;

Αυτός: εεε έχουν χαλάσει

Εντωμεταξύ το τετράδιο μου στο σπίτι:

"Τοξικό νόημα αλλα νομίζω αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτο: εχεις ερωτευτεί καποιον παραπολυ τον εχεις αφήσει να ρθει πολυ κοντά σου,αλλα, κατι πάει στραβά. Δεν ειναι για σενα το νιώθεις στα σώθηκα σου..αλλα πλεον ειναι πολυ αργά.. τα χεις δώσει όλα..δεν μπορεις απλά να προχωρήσεις..οπότε αφήνεις τον εσωτερικό σου κόσμο απλα να καεί απο τον πονο"

Την φύση της γυναίκας και την φύση του άντρα οι λαοί βάλθηκαν να ρημάξουν.

Με ιδέες της φυλάκισαν και σωματικος της κατακρεουργησαν.*

Στο όνομα της θρησκείας και της παράδοσης αυτές ντροπιαστικαν.

Το καρδιοκτυπι, η απλούστερη χαρά και ευχάριστιση μεταλλάχθηκε σε Πλάσμα αποτρόπαια αηδιαστικό.

Μόνον που το Πλάσμα αυτο τίποτα παρά ανθρώπινο δεν έμοιαζε.

Το Πλάσμα το ίδιο αναφωνεί πως παρεξηγημένο ήταν.

Εγω λέει υπάρχω δια μέσου εσάς αλλα δεν είμαι εσείς,τρέφομαι απο την ντροπή σας και εμφανίζομαι μονάχα όταν η φύση του ενός καταπατεί του άλλου.

Το αγνότερο όλων έγινε το αμαρτωλοτερο όλων.

*Περιτομή, κλειτοριδοκτομη και υπερβολική κάλυψη του ανθρώπινου σώματος κύριος του γυναικείου

-written by mavroselides

"Ένας μικρός θάνατος, αυτο συμβαίνει μέσα σου όταν αυτο το ένα άτομο αρχίζει να σε αγαπάει αληθινά..να σε "αγγίζει". Κάτι άλλο καινούργιο αναγέννιεται που σε αφήνει να αναπνεύσεις διαφορετικά απο ότι πριν και σε φέρνει ξανά κοντά στην ανθρώπινη υπόσταση σου. Γιατί αυτο κάνει η αγάπη, σε κάνει παλι άνθρωπο "

"Όταν μπορείς να δεις γιατί δεν θα δουλέψει με κάποιον παρόλο που εχεις ερωτευτεί και το μυαλό σου απο εκεινη τη στιγμή και έπειτα δεν ησυχάζει"

Θέλω άχρηστη εγώ μια μέρα να μαι.

Χωρις βουρδουλα και φοβερα.

Μια μέρα χαζή και απλοϊκή που άκλαφτη για μια φορά θα πάει.

Βελασμα αχνό μονάχα να ακούγεται απο τα βαθύ του κρανίου μου.

Άχρηστη ύπαρξη χωρίς ντροπή να έγινω.

Μια μέρα που το κενό θα μετουσίωθει σε ηχητική πανδαισία ψυχας.

Μια μέρα, που στη δύση της θα εσταυρωθεί το νοσηρό βέλασμα χωρίς ποτέ να αναστηθεί ξανά.

Μια μέρα κρυστάλλινης οράσεως δίχως μάτια.

Τότε και μόνον τότε, θαρρώ, πως μια  μέρα θα αρκεί για να ζήσω αιώνια.

-written by mavroselides

-artwork by Lewandowski, "Limits of Imagination"