Yaş aldıkça şunları fark ettim. Her gün değişiyorum. Dün sevmediğime bugün hayranlıkla bakıyorum. Düşüncelerim her daim değişime ve yeniliğe açık, eğer beni iyi bir insan olma mücadelemde doğru yola götürüyorsa yanıldığımı kabul etmem beni utandırmamalı. İyi günler göreceğim. Muhakkak çok kötü günler de göreceğim. Kendimi bir şeylere hazırlamam o şeyin etkisini asla azaltmayabilir. Pes etmem gerekiyorsa pes etmem hiç ayıp bir şey değil. Kuvvetle muhtemel hayatımın her noktasında beni sevmeyen, benim sevmediğim birileri olacak bunu kabul etmeli ve yola bununla devam etmeliyim. Yolun sonunda sadece benim yanımda bir ben kalacaksam, diğerlerinin hayatından geçip giden biriysem sadece, kendim için en önemli olan yine benim o zaman. Birilerinin hırsı, arzusu, mücadelesi için feda edebileceğim başka hayatlarım yok. Ben yalnızca kendime feda olabilirim, diğerlerine yoldaş. Ve bu kesinlikle bencilce değil.

Gün geçtikçe herkesten beklentim azalıyor, sabrım da öyle. Ciddiye alıp önemsediğim insanlardan herhangi bir şeyin arkasında durmasını beklerken daha nerede durması gerektiğini bilmedikleriyle yüzleşiyorum. İnandığım onca zamana yazık.

“severken, iki taraf birbirini tamamlayabilmeli. tutunacakları bir şey yoksa, birbirine tutunmalı. beraber yürümeli, yol bazen çıkmaz olsa da, beraber çözüm bulabilmeli.”