Aylak Madam

YouTube ta ki meditasyon müziklerinin gıygıylığı içimi bayıyor, tahammül edemiyorum. Ama beyaz gürültü denilen seslerin bana olan etkisi yıllardır şaşırtıyor beni. Uyku zamanlayıcıyı 5 dk ayarlayıp bittiğini duymuyorum bile. Sanki bu sesler beni yatırıp; sarıp sarmalayıp güvendesin der gibi sakinleştiriyor. Sadece uyumak için değil odaklanmak içinde mükemmel. Şu sesleri YouTube yükleyenlerin elleri dert görmesin.

Mutsuzlukla sarıp sarmalandığım bir pazar günü muhteşem bir manzaraya kederle bakıyorum

İçim üşüyor. Isınamıyorum. Saç kurutma makinesini battaniyenin altına tutup ısınmaya çalışıyorum. Ne yapsam bu soğukluk geçmiyor, geçmeyecekte gibi. Sanki pekte ev soğukluğu değil gibi. Hangi duygu beni üşüten onu da bilmiyorum. Aslında biliyorum da dillendirecek seviyede yüzleşmekte istemiyorum

Ev sahibim, kocasının kırkı için yapılan okumada ikram ettiği yaprak sarmasını rahmetlinin sardığını söyleyince Nuri Bilge Ceylan’ın “ölünün ardından sandalyeye asılı bir hırkanın duruşu gibi” diye ifade ettiği şey bugün boğazıma bir lokma olarak çöktü.

Birlikte etrafınıza sağlam duvarlar ördüğünüzü sanırken, aslında o duvarın aranıza örüldüğünü fark etmek... O idrak hali, bulantı olarak gelen farkındalık.

"Geldik, çağı gördük ve ürperdik."

"Bunamış yaşlı bir adamı, perişan bir sarhoşu gördüğümüz zaman üzülürüz, çünkü onların bu hallerini bildiklerini, bundan acı duyduklarını sanırız. ama doğa hükmünü yürütmüştür, çok şükür ki geçip giden tekrar yerine gelmez, sizin o bir anda gördüğünüz kötü olayın etkisi uzun bir zamana ufalanıp dağılmıştır. Yaşlı bir adam, yaşlılık acısı çeken bir genç değildir, ölen bir insan da, ölen bir canlı demek değildir. Onun için ölüm yalnız sağlıklı olanlara ağır gelir, ancak mutlu olanlar felaketin ağırlığını hissedebilirler; ve biz başkalarının acılarına kendi çektiklerimizden daha fazla duyarlılık gösteririz, hem de yalansız..."