Kübranur

Bütün duyguları içimde yaşayacağım diye içim kocaman bir tımarhane oldu kurtulamıyorum bundan.

Bir yaygara koptu. Elindeki çiçekler toprağa düştü. Üstüne bastılar. Böyle olmamalıydı. Kalbini tutuyorsun. Tutma. Bırak. Ölsene.

“Sevmeyi bilmediğinizden sevilince bencilleşiyorsunuz. Sevginin değerini görmediğinizden sevilmeye sırt çeviriyorsunuz. Esasen siz, en çok sevgiye aç ve bir o kadar sevgisizsiniz.”

Aynı şehirde ayrı dünyalardayız, sen çiçek açıyorsun, ben batan güneş.

Hangi yaşta ölürsek ölelim, tamamlanmamış cümlelerimiz olacak.

İçimde öylesine var ki nefret… Hiç tırnaklarınızla dünyayı parçalama isteği oluştu mu içinizde? ondan sonuna dek iğrenerek, güveninizi zedelemiş tüm insanlara kızıp sövererek.

“Kendimle aramda bir duvarım var içime ördüğüm. Anlatmaktan çekinip, susmaktan yorulduğum.  Kendime zırh edinip sadece kendime dert ettiğim. Kendimle aramda bir duvarım var, kimseye göstermediğim.”

Hatrı var diye dönüp gidemediğin insanların, artık sadece kötü izler bıraktığını ve yaşanmışlığa kimsenin senin kadar değer verip saygı duymadığını fark ettiğinde, hiçbir şeyi bu anıdır deyip kendi içinde farklı bir yere koyamıyorsun.

Sevgisinin büyüklüğüne güvenip kırıp döktüğünüz kim varsa sizden vazgeçecek, birini hem itip hem de aynı yerde kalmasını beklemek aptallık.

Nedenini bilmiyorum ama artık hissizleştim. Boğucu yalnızlık duygusundan kimse beni çekip çıkarmıyor.

..ve acının çoğu kez tek başına yaşandığı bir dünya.

“Gözden uzak olsa da gönülde mekan sahibi.”