Cemal Süreya

aşık oldum zannettiklerim utansın.

ama sana teşekkür etmemi gerektiren tek bir şey var, o da sayende ikinci kez aptal yerine konmayacağımı bildiğimdir.

güzel şeyler çabuk geçer

çekemezsin bir yere sineden başka biliyorum günler hep böyle geçecek ne akşamleyin komşu, ne bir akraba, ne bir dost, oturup karşılıklı içecek yalnızlık sade şurda burda değil, düşüncede, hatırada ve dilekte hangi taşı kaldırsan, nerde ‘of! ’ çeksen, bir dudağı yerde, bir dudağı gökte bilmem rengi nasıldır, boyu ne kadar biçen her kimse yıllardır yanlış biçiyor bir elbise ki, alabildiğine dar nedir bir türlü sırrını anlamadık, kimdir bizimle böyle şaka ediyor, hangi cebini karıştırsan yalnızlık

çimen kokusundan hızlı bir sıyrık gibi bitiveren elde ayakta nedir bu benim yalnızlığım? neyiz ki bu karanlık kar yağışında ey ipini kendi gerip ufka bakanlar ölüler, diriler, daha doğmamışlar toplanıp birdenbire hep aynı yaşta ve nedir bu benim yalnızlığım? ve içimde gezerim ucu sivri bir bıçakla söylesem size söylerim ey ipini kendi gerenler kedere kederle, ağrıya ağrıyla karşı çıkarım. masam ki şuracıkta solgun bir köy akşamı bir uzun yoksul, bir başka yoksul düşer ellerim bir çağın artıklarına çatalımda kemikler, ölü gözleri ve iniltiler, çığlıklar benden bir şey sorulamaz gibiyim. biri gelsin şu tabağımı kaldırsın çatalımı da iğrenmenin, tiksinmenin en eskisiyim iki eşya arasında bir hiçlik ne iskemle, ne masa, tam orda tökezlenirim. bir haziran, bir temmuz nasıl olsa gelir de sorsanız size söylerim ey ipini kendi gerenler ben döğüşken olanlara açılmış bir mendilim.  

o kadar sevdim ki resmini

çünkü için fesat… çünkü beklentilerin var sorsak yoktur ama var hepimizin olduğu kadar

Buna bir canlının evrimi veya varoluş mucizesi Artık her ne diyorlarsa desinler Konu onların ne söylediğinden ziyade Sende neler hissettiğim     ve neler hissettirdiklerin

sanatçı sanırım burada, evlilik de sigara kadar öldürür demeye çalışmış.

İsyan edesim geliyor, altmışsekizlerin fransasındaki gibi. “Kaldırım taşlarının altında kumsal var!” etkisiyle.

canım, kör yılanların arasında bırakılmış canım elleri kesik başları uçurtmalara sevdalı canım bir türlü akmaz suların kör pınarında doğan canım kavururken zemheri ortalığı yüreğinde yazdan canım gülsen biraz, zamanı geldi canım bak, sofralar kuruldu bahar geldi gönül sultanım, efendim, dermanım sende kaldı hayranım bin yıllık öfkelerine hayranım bırak suların başlarını tutsunlar bırak bizi burada unutsunlar bırak onları dört bir yanını sardığında ölülerin sancısı ve dört bir yanından yakalandığında dört bir yanın yangın yerine döndüğünde yok sen şimdi gel bütün bunlar olmadan sen şimdi gel son nefer can veren şimdi gel şimdi gel

ölüsünün ağzında bir düzlüğün ölüsü ben kendimi isterim her yerdeki bir yerde ayak bileklerimin üstünde iki kıvrım unuttuğum bir şey var, onun içinde ve yadırgadığım ben kendimi taşırım içinde olmadığım bir güne bir yaprak biçiminde -boşluksa tırtıl- bir de işte tek kalmanın acısı, bir de nemli toprakta yüzükoyun yokluğuma kar biriktiren yazla birlikte imgesiyim ölümün

ama bize hiçbir şey zaman kazandıramıyordu

her şeyin unutulduğu güne atıfta bulundu ama içine hüzün katmadı umutla anlattı sonu ustaca konuşuyordu karşımda ajite etmedi bir an bile kanıyordum kanıyordum kanıyordum gözlerim dolsa da yüzümdeki tebessüm gitmiyordu çok sürmedi karanlık sevdiğimiz duvarların arasında yalnız kalmam dışarıdaki rüzgar perdeyi itiyordu içerisi doluyordu ben payımı alamıyordum

kendin 2.0