detestemoi

17 kasım 2023.

28ağustos2023

kızabilsem keşke sana. içimdekileri söylersem soğur mu yüreğim? azalır mı kızgınlığım? nasıl kurtulurum bu ağırlıktan?

yine ve yeniden kendimden nefret ediyorum. her canım sıkıldığında her mutsuzluğumda her iyi anımda da kendimi yemek yemeğe veriyorum. kendimi durduramıyorum sonra da pişman oluyorum. ağlamak istiyorum. ne yapacağım? kendimi aynada görmekten nefret ediyorum. kendimi artık görmek istemiyorum. yiyeceklerden nefret etmek istiyorum. hepsi benden uzak dursun istiyorum. bıktım artık. hayatımda hiçbir şey iyi gitmezken bir de bunlarla uğraşmaktan. yatarken, otururken, bunları yazarken bile vücudumdaki yağ torbalarını görmek zaten olmayan özgüvenimi iyice batırıyor. nefret ediyorum kendimden ve yaptığım her şeyden.

mental çöküşe geçtiğim bir an böyle bir şey yapacağımı tahmin ediyordum. hayattan sıkılmak ve yetersiz hissetmek beni ya ağlamaya ya da yazmaya itiyor. sanırım ağlayamadığım zamanlar yazıyorum. hiçbir amacı olmayan sadece kötü hissettiğinde yazan birinin bloğu olacak sanırım bu. her zaman yapabildiğim bir şey olmuyor. üşendiğimi iddia ediyorum ama belki de kendime dürüst olmaktan korktuğum için yazmaktan kaçıyorum. sürekli ve sürekli soruyorum kendime neden diye. her şey benim suçum, her şey benim yüzümden. yoruluyorum, pes etmek istiyorum ama hiçbir şeyi beceremediğim gibi bunu da beceremiyorum. sanırım çevremdeki insanlar için iyi bir şey bu. pes ettiğim an bedenimi nerede bulurlar bilmiyorum çünkü. herkese yük gibi hissettiğim zaman sayısı mı yoksa herkesin bana yük olduğunu hissettiğim zaman sayısı mı fazla henüz anlayamadım. gecenin bir köründe oturmuş böyle karalıyorum bir şeyler. kafamda dönen bin tane şeyin yüzde 1'inden bile bahsetmeden. belki de nasıl yazacağımı ve nereden başlayacağımı bilmiyorum ama deneyeceğim. bu sadece bir başlangıç benim için.

Sadece çok yorgunum.