Bazı insanlarla, bazı konuları derin derin konuşmak nasıl hissettirirdi merak ediyorum.

Sevgili kendim, ben seni sokakta bulmadım!

Sana çiçek verene, bahçe bağışlama. Çiçeğin karşılığı, çiçektir.

Seni soğuk bulanlar, ısıtamayanlardı.

Gülüşüne dünyayı yakacağım insanlar, dünyamı başıma yıktı ya işte bu koyuyor.

Kalp zaten atıyor. Marifet, ritmi değiştirebilende.

Sen beni ararken, bulmasa mıydım seni?

'Sarılsan her şey geçecek' diyorlar ya hani, haklılar galiba. Kollarını bana sardığını düşününce bile geçiyor acılar. Gerçek olsa, ruhum ruhuna dokunmak için çıkardı bedenimden.

Sonuçlarını tahmin edemeyeceğin şeyleri arzulamanın anlamı yok. Özellikle de gerçekten arzulayıp arzulamadığını bilmediklerini.

İçinde deprem var, gıkını çıkarmıyorsun.

Bir yerlerde daima senin doğduğuna memnun olan biri olacaktır.

Önce güldür sonra sayende oluşan gülüşü izle.

Kaybolduğumuzu sandığımız yerde aslında kim olduğumuzu bulmaya başlarız.

Kimsenin ilacı olmayın. Çünkü insanlar iyileşince, ilk olarak ilacı bırakırlar.

Ruhumdan geçenleri dudaklarımın arasına gönderebilseydim, ruhuma ne kalırdı ki..?