maryjki

Wprowadzili ją do jasnego pokoiku o żółtych tapetach z wzorkiem w srebrne kwiaty. Całą ścianę zajmowała potężna meblościanka: brązowa, połyskliwa, z kilkoma przeszklonymi szafkami, w których na ciężkich, dzierganych serwetkach stały: obrazek z Jezusem Miłosiernym, kryształowa popielnica wypełniona koralami, drewniany góralski domek służący za barometr: na deszcz w drzwiczkach pojawiał się góral, na słońce góralka. W kącie pod oknem na skórzanym fotelu okrytym kocem w kolorze wielbłądziej wełny siedziała Matka Boska. Miała na sobie białą podomkę zapinaną na ciasny szereg czerwonych plastikowych guzików, głowę okryła błękitną chusteczką zawiązaną ciasno pod szyją. - Przepraszam - powiedział jeden z aniołów - ściszę może telewizor. - Sięgając po pilot, dodał zaraz: - Nie słyszy już za dobrze. Musi puszczać na full. Zbliżył się do Matki Boskiej i chwilę coś jej tłumaczył. Maria odwróciła się tyłem, udając, że nie słucha. Nad fotelem wisiała makatka: biała, przetykana granatową nicią, wyrysowano na niej chłopca w jednej skarpeteczce i dziwacznych bucikach zapinanych na guziki; ciągnął za sobą mały, płaski wózeczek wyładowany chlebem. "Dobre dziatki chlubą matki" pisano pod spodem. - Co? - Patykiem figurki - powtórzył anioł usłużnie, podnosząc nieco głos. Matka Boska oddaliła go ruchem ręki i skinęła na Marię. - Pódź - powiedziała. Przyglądała się jej przez chwilę bez zainteresowania, po czym sięgnęła po złożone na stole druty. - Duża jest z ciebie dziewczyna. - I zwracając się do anioła: - Weź no mi  podgłośnij. - I patrząc znów na Marię: - Bez przerwy ściszają. - Bo gra pani tak głośno, że na dole słychać - powiedziała Maria, siadając; tamta spojrzała na nią wrogo, wysuwając dolną wargę. Przez chwilę siedziały bez słowa, patrząc sobie w oczy; Matka Boska sięgnęła powoli do kieszeni podomki, wyciągnęła maślanego herbatnika obramowanego ząbkami, włożyła go do ust i zaciamkała. Ilekroć udało jej się zmiażdżyć kolejny kawałek, patrzyła na Marię z wyrazem triumfu. Gdy skończyła, wytarła dłonie o oparcie fotela, znów sięgnęła po druty, do Marii zaś rzekła: - Bier kłębuszek. I podała jej złoty kłębek włóczki do robienia Jezusowych skarpet. Przez chwilę znów siedziały w milczeniu; anioł odchrząknął i zaczął powoli kierować się w stronę drzwi. - Moment - powiedziała Maria. - I co dalej? Na co tamten: - Nic. I tak przez wieczność całą.