Mariana Abis

Eskiden yaşam daha güzel, daha dinginmiş. Doğadaki en ufak değişikliğin bile bilincinde olacak kadar uyarını az, düşüncelerle süslüymüş yaşayış şekilleri. Hâlâ bu şekilde yaşanılabilir, toplumdan soyutlanmak da göz önüne alınarak elbette.

Ne zaman insanların yaşayış şekillerini gözlemlesem aklımda aynı cümle yankılanıp duruyor: Hayat bundan daha fazlası olmalı.

Hayatın benim dilediğim gibi kategorilere ayrışamayacak kadar karmaşık olduğunu, siyah beyaz olmadığını, o çok sevdiğim matematik işlemleri gibi insanların denklemlerde belli yerleri olan elamanlar olmadığını öğrenmeye çalışıyorum kontrol manyaklığını bir kenara bırakıp.

Mezarlıklarda her yerden daha fazla çiçek gördüm. Kendini avutma çabası hiç bitmiyor insanın.

Her yolu yürü. Çıkmaz sokaklara vara vara ezberleyeceksin yerlerini. Hatalar başarılardan daha çok şey öğretir. Önemli olan durman, dönmen gereken noktayı bilmek ve aynı sapağa girmemektir. Vahlanmak, sızlanmak ve zaten olmuş olana isyan edip durmanın hükmü yoktur. Şikayet değil, yeni ve yapıcı bir bakış açısı gelecek vadeder. Geçmiş rotaların yalnızca dersini almayı bilmeli insan. Başka da hiçbir yükünü sırtlanmamalı. Boşuna enerji kaybı ve yavaşlama sonuçlarını doğurur çünkü bu sadece.

Özgürlüğünü her şeyin başında tutarsın da sonra korkularının tutsağı olursun ya, öyle bir çelişkideyim işte.

Zehirli sarmaşıkların da kök salmaya hakkı yok muydu topraklarda?

Tüm hayatı boyunca zincirlerini kırmak için mücadele vermiş biri için bağlılık en büyük tutsaklıktır.

Yazarak yitirmeye mi çalışıyorum seni yoksa yâd etmeye mi ayırt edemiyorum artık.