Flaneur

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι, σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν: σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα, μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει- ακούς; Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει –ακούς; Είμ’εγώ που φωνάζω κι ειμ’ εγώ που κλαίω. Μ’ ακούς Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, μ’ ακούς

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος, κι ελύγισα σαν από τρυφερότη, εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

κρατώ την καρδιά σου μαζί μου (την κρατώ μες στην καρδιά μου) δεν την αποχωρίζομαι ποτέ (όπου κι αν πάω πηγαίνεις κι εσύ, καλή μου, κι ό,τι γίνεται από μένα μόνο είναι δικό σου έργο, αγαπημένη μου) δεν φοβάμαι

Εφυγες νωρις και ηρθες πολυ αργα.. Μ'ακους;

Το να φύγεις είναι εύκολο. Το δύσκολο κομμάτι είναι να μην κοιτάξεις πίσω.

Δε με έδιωξες ποτέ κι αυτό είναι που σε φοβίζει

Ας είσαι η εσύ η φυλακή μου

Αγάπησα όλα αυτά που εσύ θεωρείς ελαττώματα

Καθε σου φιλημα το βρισκω πιο πικρο και τον καημο μου δεν μπορεις να τον γλυκανεις Και το καταλαβα πως ημουνα για σε Ο πασατεμπος σου για να περνας την ωρα!!

Ζήτησα από τη νύχτα να σε προσέχει. Δεν ήξερα πως θα σε μάγευαν τα αστέρια της Δεν ήξερα πως θα με άφηνες μονάχη για να ζήσεις κοντά της. Ζήτησα από τη νύχτα να σε προσέχει κι εκείνη σιώπησε τα όνειρα σου για μένα. Δεν ήξερα πως σε ήθελε δικό της,δεν ήξερα πως ήθελε να γίνεις το φεγγάρι της. Ζήτησα από τη νύχτα να σε προσέχει αχ, πόσο ήθελα να σε προσέχει.

'Οποτε μετράω τα κουμπιά της ψυχής μου,πάντα μου λείπουν μερικά..Τα'χασα;Μου τα κλέψανε;Τα κατάπια;Τα χάρισα; Κύριος είδε.. Άντε τώρα να την κουμπώσω τη ρημάδα. Άντε να την προφυλάξω.

Τι ποίημα θα έφτιαχνες με τα δικά μου μάτια για μολύβι;