E.

O kadar çok hiç bir şey yokmuş gibi davrandım ki, gerçeklik algım bozuldu. Bazen düşünüyorum gerçekten bu tüm olanlar yaşandı mı diye..

Aramızdaki mesafeler ne kadar uzun olursa olsun, Dualarımda diz dizeyiz..

Bir şeylerin düzeleceğine zerre kadar inancım kalmadı. Kimseye güvenim de kalmadı, öylece devam ediyorum işte. O kadar çok kez kendimi susturup içimdeki ağrıyı yok saydım bilmiyorum.. O kadar kalabalık ki kafam, o kadar tıklım tıkış ağrıyla dolu ki içim, yok saydığımı zannettiğim her şey cam kırıkları gibi batıyor ayaklarıma. Ne gidebiliyorum, ne durabiliyorum.

O kadar kırgınım ki; her bir parçamı birileri kırılmasın diye söküp atmaktan yok oldum.

Bir yerlerde varsın. Olmadığın yere dayanabilmemin tek sebebi bu..

Bazen o kadar çok içim ağrıyor ki özlemekten, hissediyormusun diye merak ediyorum. Şu göğsüme yayılan sızıyı sende hissediyor musun?

Öfkelendiğimde korkuyorum kendimden, aynanın karşısında ben değil babam beliriyor. Ve yemin ediyorum ona benzememek için kaç terapi, kaç tedavi gerekiyorsa hepsini yapacağım. İnsan bazen en çok dönüşmekten korktuğuna dönüşüyor ne korkunç..