Let's go to the moon...

mahirap para sa mga taong tulad ko na sanay na makita ng iba na palaging masaya, na magpakita ng kalungkutan. hindi kasi ako yung tipo na nagpapakita ng maraming emosyon. tao lang naman ako na nakakaramdam ng iba’t ibang emosyon, natatakot, natutuwa, nalulungkot, at nagagalit; pero sa lahat ng mga nabanggit ko isa lang diyan ang madalas kong ipakita. sa tingin ko hindi kasi sila nasanay na makita akong malungkot o magalit, kung malungkot man ako kinikimkim ko iyon, ako yung tipo na sasarilihin ang problema para wala ng maperwisyo pa, ayaw ko yung madamay pa sila sa kalungkutan ko. kaya siguro kapag malungkot ako madalas akong nagsusulat o minsan iiyak ko nalang. 

sa totoo lang wala pang nakakakita ng ibang sides ko, marami pa akong tinatago na versions ko. masekreto akong tao sa sobrang sekreto ko ni mga social media accounts ko di alam ng mga real life friends ko, may mga deep secrets ako na di ko pa nababahagi sa kanila, parang wala pa sa kalahati ng pagkatao ko yung pinapakita ko sa kanila, takot ako sa pagtitiwala, takot ako na mapag-iwanan, para kasing ilang beses ng naiparamdam sa akin na maiwan e, kaya mas gugustuhin kong ipakita sa kanila yung good sides of me. shempre may limitasyon din ako, kapag alam kong di ko na kaya, tatakbo ako dito sa social media world, dito ako madalas maglabas ng hinaing ko sa buhay, dito ako naglalabas ng galit, dito ako naglalabas ng ibang “happiness” ko. kumbaga ang pagsusulat at ang social media ang escape at safezone ko sa real world.