Untitled

My very first try at pottery… and yes, there’s a dino living in there now.

Bazı filmler vardır; izlerken sadece bir hikâye izlemezsin, kendi hayatınla yüzleşirsin. Into the Wild, tam da böyle bir film. Christopher McCandless’ın gerçek hayat hikâyesinden uyarlanan bu film, bir yolculuktan çok daha fazlasını anlatıyor: özgürlüğün, aidiyetsizliğin, yalnızlığın ve ruhun çağrısının öyküsünü...

Chris, toplumun kalıplarına sığamayan bir ruhtu. Başkalarının "başarı" dediği şey, onun için bir hapishaneden ibaretti. Elinin tersiyle ittiği her şey—para, statü, güvenli bir gelecek—onu o kadar bunaltmıştı ki, çareyi doğaya sığınmakta buldu. Ama asıl kaçtığı şey sistem değil, belki de kendisiydi.

Film boyunca Alaska'nın çiğ soğuklarında yalnız yürürken, Chris'in yalnızlığına tanıklık ediyoruz. Ama bu yalnızlık, bizim bildiğimiz türden değil. Sessiz, güçlü, içe işleyen bir yalnızlık bu. Kalabalıkların içinde kaybolmaktan çok daha gerçek. Belki de hepimizin içinde bir yerlerde bastırmaya çalıştığımız o soru yükseliyor: "Gerçekten yaşıyor muyum?"

Bu film, doğanın vahşiliğinde kaybolan bir adamın hikâyesi gibi görünse de, aslında hepimizin içinde kıpırdayan o özgürlük arzusunun hikayesi. Chris'in gözlerinden Alaska’ya bakarken, kendi içimize dönüyoruz. Kimi zaman onunla birlikte ürperiyor, kimi zaman içten içe onun cesaretine hayran kalıyoruz. Ama en çok da sonunda söylediği o cümle içimize işliyor:

"Happiness only real when shared."

Mutluluk, sadece paylaşıldığında gerçektir.

İnsanı derinden sarsan bir son... Özgürlüğe kavuştuğunda fark ettiği bir şey var: Hiçbir dağ, hiçbir nehir, hiçbir gökyüzü... paylaşılamıyorsa eksiktir. Çünkü biz insanlar, köksüz kalınca değil, bağsız kalınca savruluruz.