Stop. Breathe. Live.

Kilala mo na naman ang sarili mo. Kailangan ko talaga magpost para malabas lahat ng sama ng loob ko nang bumalik na ako sa peaceful life ko. 

I never thought na isa kang malaking asshole. Maybe asshole din ako towards you, I don’t know, and I will never know because you don’t fucking communicate with us. Yes. Sinisisi kita. Kasi ang galing galing mo magrant sa mga maliliit na issues pero pagdating sa mga malalaking issues, you choose to shut the fuck up. 

Okay naman tayo nung umpisa ng sem eh. Dinala ka pa namin ng isa pa nating housemate sa mga homeland namin. Ginala ka namin. Pero tangina, ganito igaganti mo sa amin? Welcome ka sa bahay ng Tita ko, ginala nya pa tayo sa bayan ng Ilo-ilo. Welcome ka sa bahay ng isa pa nating housemate. Tangina, nilibre ka pa ng pamilya nya sa resort! Ibang klase. Tuwing walang klase, welcome kayo sa bahay namin, tuwing may birthday sa amin, pinapapunta ko kayo, pero tangina talaga. Hindi mo pala kami nakikita as friends mo. What the actual fuck talaga.

Hindi ko alam kung anong problema mo. Sabi mo dati nagpapaka-GC ka lang, pero after nun di mo pa rin kami pinapansin ng isa pa nating housemate. What the actual fuck? Inaasahan mo ba na kami lagi ang mag-rereach out sa’yo kapag may problema. So you can act like the fucking victim? Hell no. Pero kung gusto mo, pangatawanan na natin, sabagay, I was born a villain naman. Dali-dali lang naman magpretend that you do not exist eh. 

Isa sa mga pinaka-nakakairitang ginawa mo ay yung pagsasampal sa akin na may org ako. Hinding hindi ko makakalimutan yung sinabi mo na “bakit kita bibigyan? Orgmate ba kita?”. That was a total dick move. So yeah, since that day, I never fucking trusted you. 

Ni-simpleng “Hi” and “Hello” nga lang sa amin ng isa pa nating housemate, hindi mo magawa. Petty man pakinggan, pero paano kung sabihin kong sinasamahan mo pa kasi ng mga pagdadabog mo. Hello? Lumipat ka na ng bahay kung ayaw mo kami kasama diba? Hindi yung magdadala ka lang ng cloud of bad vibes sa bahay. Gago. 

Now I know how our other housemate felt nung nag-away kayo. I thought maybe the two of you were just over reacting but no. YOU ARE A FUCKING DICK. You choose to do subtle thing to spite us. Yang pagdadabog mo. Yang rudeness mo, yang pang-sisilent treatment mo for no fucking reason. Kahit nga ilang beses ko nang sinasabing isarado mo yung door ng CR, hindi mo ginagawa. Petty talaga ako pakinggan, pero araw-araw kasi na scenario yun sa lugar na inuuwian ko at tinatawag kong ‘bahay’ sa LB, and it’s fucking choking my freedom. Kasi kinoconsider ka pa rin naman namin ng other housemate natin, pero do you do the same?

Napaka-toxic mong tao. Siguro hindi yun makikita ng mga tao sa college pero you are a fucking poison. Ibang iba kasi ang ugali mo sa college eh. You are projecting this image that you are a very cosiderate person. HAHAHA. Fuck, no. You never even considered talking to us nung sinabi ko na “you are starting to make us feel uncomfortable.”. But, anong ginawa mo? Tangina lang, lalo mo pa kami iniwasan, at lalo ka pang nagdabog. What the fuck talaga. 

Handa na ako sa rage ng pamilya mo. Iharap mo na sa akin ang mga magulang mo, kahit buong kamag-anakan mo, I don’t care. Since dun ka naman magaling. Magsusumbong ka lang sa parents mo because you can’t fucking handle your own problems. You are a fucking coward. Maybe I was too. Kasi akala ko masisira yung ‘friendship’ natin if I did something, yun pala hindi naman pala ako considered na ‘friend’ in the first place. 

Wag mo isasampal sa amin na hindi kami nagtanong. Nag-aantay lang naman kami na mag-open up ka kasi sinasabi naman namin ang mga problema namin sa’yo, pero yun nga, mas pinili mo iwasan ang problema. Maybe nag-oover react din ako, pero umalis ka na please. Kasi hindi ka na healthy kasama. 

I am so fucking pissed because I feel cheated right now. I spent two years trying to know and befriend you kasi nga nakatira tayo sa iisang apartment unit, but tinapon mo lang yun, like, whoosh, wala na. Fuck you, for wasting my time. And fuck me, because I was too trusting. 

So far, you are the worst person I know. Ayoko talaga sa mga kagaya mo. Mga subtle assholes. Those kinds are the worst. Pero don’t worry naman, naka-encounter na ako ng ganyan nung high school. Alam ko na kung paano mag-handle ng subtle assholes like you. 

Ito ang isa sa mga pinakamalaking attitude problem ko sa sarili ko. Kapag may nagawa ka sa aking masama, hindi na kita malilimutan. Magkakalabel ka na “masama” sa akin. Magkaka-black spot ka sa puso ko. Kukulo ang dugo ko tuwing makikita kita, at alam ko sa sarili ko na hindi na kita mapapatawad kahit kailan.

Sinubukan ko naman gawan ng paraan. Nagpatulong ako sa kaibigan ko na ang galing makisama sa mga tao. Ang sabi nya, “Ilagay mo ang sarili mo sa kalagayan ng tao na ‘yun at maiintindihan mo sila. Kapag naintindihan mo kung bakit nila nagawa ang bagay na iyon, mapapatawad mo sila.”.

Sobrang gandang ganda ako sa sinabi nya. Sinubukan ko kaagad i-apply yung sinabi nya sa isang tao na may nagawang masama sa akin. Pero instead na mawala ang galit ko, lalo akong nagalit. Hindi ko alam kung bakit ang bilis ng takbo ng isip ko, pero nakarating ako sa conclusion na “alam ng taong yun ang ginagawa nya, therefore, sinasadya nya akong saktan.”. Kaya ayun. Hindi ko alam kung paano ba magpatawad.

Hindi ko alam kung masokista lang ba talaga ako o kung anong trip ko sa buhay ko. Pero kanina, nagbabasa ako ng mga lumang messages sa akin sa facebook. Yung iba, sobrang nakakatawa, syempre, jejemon days pa. Pero yung iba, sobrang sakit. As in.

Hindi ko alam kung anong nangyari. Basta isang araw, nalaman ko na lang na wala na. Hindi na yata kami magkaibigan. Parang sa Sims lang siguro na kapag wala na kayong activities together, o hindi mo na siya kinakausap everyday, nawawalan siya ng hearts towards you. Siguro ganun. Ewan. 

May isang conversation dun. Medyo napaluha ako. Kasi ang sabi nya, “itatapon mo na lang ba ang friendship natin?”. Tapos biglang naisip ko, ano bang nangyari sa kanya? Sa akin? Bakit ganito? Magkasama kami ng 5 taon, pero hindi na kami magkaibigan ngayon, samantalang dati, nagagawa niya sabihin sa akin yun. Siguro habang nagtagal, nawalan na kami ng pakialam sa isa’t isa. Ewan. Alam kong may kasalanan ako, hindi ko maipagkakaila ‘yon.

Sa isang conversation naman, nakita ko na sobrang binibigay ko ang buong puso ko sa pakikipagusap sa taong ito, pero ano na ang nangyari ngayon? Ni hindi na nga kami nagpapansinan eh. Siguro, nagbago kami pareho, tumungo kami sa magkaibang landas. Sobrang magkaibang, magkahiwalay na landas. 

Marami pa. Mahirap isa isahin kasi alam kong sa pagtatayp lang nito, sinasaktan ko na ang sarili ko. Hindi ko alam kung anong nangyari. Anong mga nagpabago sa mga nangyari, pero alam ko na hindi na kami magkaibigan na mga taong ito ngayon. Nawala lang sila sa buhay ko na parang bula. Poof!

Kahit sobrang gusto ko bumalik sa mga panahon na masaya ako habang kasama ko ang mga tao na ‘to, hindi ko magagawa. Wala naman akong time machine eh. Ang magagawa ko na lang ngayon ay magbasa ng mga lumang mga sulat at messages sa facebook. O kaya naman, tingnan ang mga pictures namin nung high school pa kami.

Sobrang tagal na. Sobrang tagal na mula nung huli kong blog post. Hindi ko nga alam kung ito pa rin ba ang mga salita na ginagamit sa site na ‘to. Basta, alam ko, isang araw, naisip ko, bakit nga ba ako huminto? 

I have three cats. One of them died last Tuesday(November 10, 2015), the other two is now lethargic and not their usual self. 

Ang pinaka-ayoko pa naman ay ang mga magnanakaw. At nanakawan na naman ako. 10k. Fuck this. Hindi ko alam kung paano ilalabas yung inis ko. Yung urge na maghiganti. Kating kati ako maghiganti.