Yıllar önce bi veda mektubu yazmayı denemiştim sana. Becerememiş, belki bu bi son değildir demiştim. O gece gelmiştin kapının önüne. Ve bizim için başka bir hikaye başlamıştı. Üç yıl süren bir ilişki. Üç muhteşem koca yıl. Evleneceğiz sandığım son bir yıl. Ama olmadı. Bu sana son mektubum barmen. Yıllar girecek aramıza artık çocuklarıma anlatacağım muhteşem bir hikaye olacaksın. Her baktığımda bir daha asla aşık olmak istemeyeceğim kadar muhteşem bir adam olacaksın. Yusufçuklar aşık olunca kendilerini öldürürmüş. Aşkın sonsuzluğunu yansıtıyor ve sonsuza dek aynı kişiye aşık oluyorlarmış. Omzuma bi yusufçuk dövmesi bıraktım seni bırakırken. İçimde hiçbir acı olmadan, binbir öfkeyle belki, şu an veda ediyorum sana. Hoşçakal sevgilim. Hoşçakal dünyamın en güzel hikayesi. En güzel kahvaltılar, uykular, sevişmeler, kahkahalar’a hoşçakal. Seni kimler aldı, kimler öpüyor seni demiş ya sezan Aksu. İşte öyle bir şey. Bana kattığın her güzel insan için teşekkür ederim. Her güzel hatıra için. Özgür için, Can için. Ve sokak ortasında diz çöküp hıçkıra hıçkıra ağladığım her an için. Ben, öz kardeşin ve en yakın arkadaşların hala evdeyiz. Senin bir daha asla giremeyeceğin bu evde ve daha nice evlerde gülüp eğlenmeye devam edeceğiz. Seni çok sevdim. Ve artık hoşçakal.

Bundan neredeyse bir ay önce bi veda mektubu yazmayı denemiştim. Ancak sonunu getirememiştim, sonra demek ki daha son mektubu yazmamalıyım diyip çıktım işin içinden. Bu bi son mu bilmiyorum ama artık içimi dökebileceğim kadar acı çektiğimi biliyorum. Gelmeni beklemeyi bırakalı, bi umut belki açarsın diye aramayı, en azından göreyim diye sokaklarda seni aramayı bırakalı tam tamına bir ay oldu. Tam bir ay önce kaçtım bu evden, şehirden, sana dair tüm umutlarımdan ve içimde ki büyük aşktan... daha çok özledim, daha çok yandı canım. Evde oturup gelmeni beklemekten ise çok daha iyiydi. Daha önce hiç sabah uyanıp ağlayacak kadar sevmemiştim birini. Ya da anneme saatlerce anlatacak kadar. Anneme anlatılacak bir adam bile değilsin oysa. Hayatımda ilk kez avuçlarımı açıp allahtan birini, bir şeyi değil bu acıya sabır diledim. Sen gittikten sonra tam altı tane barmene anlattım viskiyi nasıl içtiğimi. Bazen anlamadılar, bense sadece ağladım. O turuncu ışığın altında senin yüzünü görme umuduyla kaç kez girdim içeri bilmiyorum. Uykumdan uyandım bazı geceler, koridordan gelen ayak seslerini sen sanıp. Gelmedin. Bir yıl sonra ilk kez uyumadım seninle. Ve bir yıl sonra alıştım yeniden yalnız uyumaya. Saçmaladım kıskan diye, gelip bana ne yapıyorsun sen de diye ben olmaktan çıktım. Bambaşka bir kadın oldum. En son çareyi kaçmakta buldum. Eve gittim, anneme, babama, kardeşime, abime gittim. Aslında kaçtım. Yıllarca kaçtığım her şeye kaçtım hemde. Çok saçma değil mi? Bir adam geliyor ve bütün travmaların  gidene kadar kalıyor. İlk gece oturup sana ağlayarak anlattığım her şey dahil hemde. Koptu diye ağladığım ve yapıp boynuma taktın diye sana hayran olduğum o mavi kelebeği bile çıkarıp attım. Biliyor musun? Ben hayatımda ilk kez evime dönmek istemedim. İstemeye istemeye geldim bugün yeniden buraya. Bu koltuğa, bu yatağa, bu mutfağa. İçeri girdiğimdeyse, yeniden burada olduğum için çok mutluydum. Oysa taşınmaya geldim. Artık beni bulamayacağın, sana kanmayacağım yerlere. Bak kalbime dur demeyi öğrendim. Belki karşımda değilsin diye, belki kalbim paramparça oldu diye. Belkide öğrendim artık hayır demeyi göz göre göre beni kıran insanlara. Aylar önce bi mektubumda "Herkes gibi değilsin, herkes kadar olma" demiştim. Ama sen herkes gibi olmayı seçtin. Bende kararına saygı duydum. Sadece Kendimle, bu acıyla, anılarınla, hayallerimle, bu kocaman aşkla, içimde ki senle başa çıkmak o kadar kolay değil. Bende çareyi evimizi terk etmekte buldum. Belki bir gün; tıpkı seni sevmekten uzaklaştığım gibi, bu öfkeden de uzaklaşır ve seni affederim. Kim bilir? Hayatın önünde kimi diz çöktüreceği belli olmuyor. Herkes bir gün asla yapmam dediği her şeyi yapıyor. O güne kadar, yeni bi ben, yeni bi evde içinde bir tek anının bile olmadığı, bambaşka bir yerde sabırla oturacağım. Seni bi gün o kapıda görür müyüm, görsem içeri alır mıyım bilmiyorum ama her mektubumda dediğim gibi; ne olursa olsun sen hep benim en içten kahkahaları beraber attığım barmenim olarak kalacaksın. Seni çok sevdim, çok seviyorum ancak artık sevgilim seni sevmeye tahammül edemiyorum. Bu yüzden, hoşçakal.

Yıllar olmuş, herkes gideli. Yıllar olmuş, bi evin içinde hep bi başına olmaya alışalı ve yine yıllar olmus bi başıma içmeye başlayalı. Kıraç dinlemeyeli mesela, serdar ortaçla dans etmeyeli... yalnız uyumamayı bırakalı ya da sarhoş olup eski evimin yolunu tutmayalı. Yıllar geçmiş kafamda friends dizisinin bi gününü yaşamalarımın üstünden. Arkadaş edinmeyeli mesela, bi daha asla aşık olmayacağım diyişimin üstünden yıllar geçmiş. İki adam eskimiş bile çoktan arada, yüzlerce arkadaş sığınmış dost kılıfının ardına. Şimdi başka sabahlara uyanıyorum. Daha güçlü, daha güzel sabahlara. Yanı başımda hayaletlerin benimle olmadığı uykulardan uyanıyorum şimdi. Her sabah balkona çıkıp eski evimin yoluna bakıyorum. Sarhoş olunca başka ara sokaklardan varıyorum yatağıma. Hatta gülüyor insanlar, biz bırakalım seni yanlış eve gidersin diyorlar. Oysa gitmem. Elimde olsa hiç gitmezdim anlatamıyorum. Avare değilim artık inandıramıyorum. Bıraktım sarı koltugu ardımda, en yakın arkadaşlarımı, şiirleri, kitapları anlatamıyorum. O evdeyim şimdi hep hayalini kurduğum o evde. İçinde sessizce yaşadığım, hiçbir karmaşanın olmadığı, kimsenin yolunu bilmediği o evde. Büyüdüm ben anlatamıyorum. Bıraktım, unuttum diyemiyorum. Çünkü hala içiyorum ve her içtiğimde ağlıyorum. En güzel günde bile. Barmeni özlüyorum sanıyorum, sonra aklıma bir başınalık geliyor. Yalnız uyumak istemiyorum sanırım. 23 yaşında üçüncü evime taşındım. Kendi ayaklarım üstünde duruyorum, bir gün dahi aç kalmıyorum da yalnızlıkla hala başa çıkamıyorum. Evimde lavanta kokuları var şimdi. Saçlarım sarının en güzel rengi. İstesem bin barmen diz çöker önümde ama ben hala tam olamıyorum. Tanrım ne eksik hayatımda bilmiyorum. Her sabah muhteşem kahvaltılar yapıyor. Her gece huzurlu rüyalar görüyorum. Yine de neden her gece aynı saatte uyanıyorum. Ne özgür kaldı, ne can. Ben anladım artık yok hiç kimsem. İçimde ki eksik kapansın artık. Neyse o yapbozun parçası bulsun yerini ve bitsin. Dün şarap içtim, bugün birayla bitiyor. Yarın viski bulurum sağdan soldan. Ama olmuyor. Ne ayık uyuyabiliyorum, ne de sarhoş. Yaşamayı mı beceremiyorum yoksa hala beklemem mi lazım. Ben anlamıyorum lütfen bana bi yol göster. Bir işaret ver.

Bütün hayatımı geride bıraktım bugün. Duygularım darmadağın. Ağlamak istiyorum mesela ama neden bilmiyorum. Biraz korkuyorum, biraz heyecanlıyım, biraz merak ediyorum. Bugün o pencereden son kez bakıp "bitti" Dedim. Yıllardır bitmeyen o kitabı bitirmiş gibiydim sanki o son koliyi bantlarken. Bitmiş olmasının hüznü varken içimde, yenisini yazmanın heyecanı delirtiyordu beni. Ama biliyordum kapıyı kapatırken, kalemi sıkı sıkı tutmayı öğrendiğimi. Her çalan kapıyı açmamak gerektiğini, her telefona cevap vermesem de olacağını. Bir ev hayal etmiştim iki yıl önce. Kocaman pencereleri olan güzel bir ev. Tam şu an o evin içinden yazıyorum bu yazıyı. Henüz hiçbir anıya şahit olmamış duvarlardan sesleniyorum. İçimde her şeyin eskisi gibi olmasının derin korkusu var. Kimseye itiraf edemediğim bi telaş ve gözlerimi parlatan bir heyecan. Mutfakta hayal ediyorum kendimi yemek pişirirken yanıma kalan dostlara. Balkonda çiçekleri sularken ya da salonda battaniyenin altında çay içerken. Yatağımda sarmaş dolaş uyurken görüyorum bizi. Hiç giymediğim o elbiseleri giymiş, aynanın karşısında dans edip hazırlanırken görüyorum kendimi. Bu evde yalnız olmaya da, onunla olmaya da, dostlarımla gülüp eğlenmeye de hazırım. Kapı her çaldığında çarpan kalbimi duyuyorum şimdiden. Kapıyı her açtığımda yüzümde oluşan tebessümü. Darlanıp ağladığımı görüyorum, kocaman kahkahalar attığımı duyuyorum. Ders çalışıp, çizim yaptığımı. Duvarlarda çizimlerimi görüyorum. Şimdiden alıyorum evde ki lavanta kokusunu. Seni görüyorum sevgilim. Bu evin bize huzur getirdiğini, bu evin seni bana getirdiğini görüyorum. Bana aldığın çiçekleri kapının önünde bi vazoda görüyorum. O kadar çok istedim ki bu evi yıllar önce. İmkansız gibiydi o zaman. Hiç arkadaş edinemem sanıyordum bi daha. Hiç kimseyi sevemem, yeni hayaller kuramam sanıyordum. O sarı koltuğun üstünde ölürüm de veda edemem sanıyordum. Şimdi dünyanın en tatlı koltukları benim. Bugün son kez oturdum sarı koltuğa ve veda ettim herkese, en son da ona. Eski dostuma... o korkunç anıların, o gözyaşlarının, o mutlulukların hepsine şahit olmuş tek arkadaşıma. Hayat devam ediyor ve ben büyüyorum. Yaşıyorum ve öğreniyorum. Kendime evimden çok değer vermeyi, insanlara evimden az değer vermeyi öğreniyorum. Bugün bi devrin sonu geldi sevgili kendim. O apartmanın kapısından senin için girmiş neredeyse hiç kimse artık hayatında değil. Herkesi gördün ve anladın. Bütün karmaları sessizce kapatıp yoluna baktın. Kimin geldiğini ve kimin gittiğini anlamadın bile. Yeniden gelenleri, ilk kez o koltuğa oturanları, birinin yine son kez oturduğunu anlamadın. O yatakta bi gün son kez uyudun bilmeden. Son kez açtın kapıyı barmene. Son kez kaybettin hiç kaybetmem sandığın bi dostunu. Son kez mutlu oldun o evde ve son kez ağladın o koltukta. Son kez sarhoş girdin o kapıdan. O ev, o apartman, o yol... Artık hepsi bitti ve sona geldi. İçeride olan her şey gibi o da güzel bi vedayı hak etti. Artık lanet kırıldı ve bitti...

Sevgilim, yüzüne yansıyan turuncu ışığın altından gülümseyerek bana baktığın günleri hep huzurla hatırlayacağım. Önüme çaktırmadan bıraktığın napolitenleri ve viskime gizlice fazladan eklediğini. Kalbimin yavaş yavaş senin için çarpmaya başladığı anları ve içimde ki korkuyu. Yanlış olduğunu bildiğim ama hiç durmadan sana giden adımlarımı. Şaşkınlıkla mutlu olduğunda yüzünde oluşan o tebessümü, sinirlendiğinde bana benzeyen gözlerini, çaktırmadan attığını sandığın bakışlarını, parfümünü değiştirsen de hep aynı kalan kokunu, sakallarınla oynarken avucuma bıraktığın binlerce öpücüğü, uykunda yanında olmama rağmen adımı sayıklamanı, rüyalarında bile bana viski vermeni, uykunun arasında omzuma bıraktığın öpücükleri, sabah sinirini, en gerçek kahkahalarını attığın sarhoşluğunu ve en önemlisi ne olursa olsun bu koltukta benim için hep açık kalan koynunu, dünyanın seninle durduğu on binlerce anıyı, sana ait hiçbir detayı unutmayacağım. Nereye gidiyoruz bilmiyorum. Sana ne oldu, bize ne oldu anlamıyorum. Sadece dün gece bir kez daha anladım; sana olan aşkımın, öfkemle denk olduğunu. Hayatıma ilk girdiğin gün o kadar sarhoş olmuştum en son. Hayat ne garip, şimdi gideceksin diye korkumdan içiyorum. Beni bırakacaksın sanıp öfkeyle sarhoş oluyorum. Sanırım senin de yalancı bi bahar olmanı hiç ama hiç istemiyorum. Dün olduğu gibi ağladığımı hep hissedip ansızın kapıda belir, beni yine sarıp sarmala, tüm dünyaya kafa tutalım istiyorum. Sanki zaman hiç geçmiyor, günler akıp gitmiyor, hayat devam etmiyormuş gibi. Bana bi viski doldur barmen. Yeter ki sen doldur.

Hatırlıyorum barmen. İlk geldiğin günü, o gün dizlerinde ne kadar ağladığımı hatırlıyorum. O gün ve ondan sonra gelen her gün sadece sana sığındığımı hatırlıyorum. En mutlu olduğum anda ya da en ağladığım. En kızdığım anda ya da en korktuğum. Kapının diğer tarafında beni beklediğini hatırlıyorum. Bunları sana anlatamıyorum. Ne kadar sevdiğimi söyleyemiyorum. Çünkü seni sevmek bi aptallıktan fazlası gibi gelmiyor. Kulağıma eğilip "Seni seviyorum..." diye fısıldadığın gecelerde, elimden tutup benimle eve yürüdüğün akşamlarda ya da beni her öptüğünde kalbimin ne kadar hızlı attığını söylemek bi aptallık gibi geliyor. Benim en büyük aptallığım yalnızlıktı barmen. Şimdi bi de seni sevmek eklendi üstüne. Alışkanlığımı silmeye çalışmak, seninle güldüğümüz geceleri unutmaya çalışmak. Bir çok adamı sildi bu aklım, kalbim onlarca yara aldı da unuttu. Ama kimse benim zor günümde yanımda olmamıştı ki barmen. Kimsenin göz yaşıma dayanamadığını görmemiştim ben. Kimse ben bağırınca boğazın ağrır dememişti ki bana. Öperek ateşime bakmamıştı. Arkamı dönmeyim diye sarılmamıştı. Ben sana bunları anlatamıyorum. Sadece arayıp "Gel" diyorum. Bu kadar. Ama o tek kelimede sana bunların hepsini anlatıyorum. Bana kendimi hatırlatıyorsun. Sonra benden seni unutmamı istiyorsun. Hemde hiç istemeyerek istiyorsun. Kaybetmekten korkarken beni, ki ilk kez biri beni kaybetmekten korkuyor. Kaybetmek için elinden geleni yapıyorsun. Ben, insanları tek kalemde silip atmakta en çok zorlanan ben sana, belki beş yüzüncü kez ikinci şansı verirken buluyorum kendimi. Ne bi gülüşe tutuldum bu kez, ne bi bakışa. Sadece sana. Sen olduğun için sana tutuldum. Biri bana "neden o?" dediğinde verecek tek bi cevabım olmayacak kadar sana tutuldum. İster öyle güzel gül, ister öyle güzel bak, her an yanımda olduğun sürece en güzel gülüşler senin, en güzel bakışlar benim olur. Ama böyle yapma barmen. Başkalarının gülüşüne, öyle bakma barmen. Sen hep benim; o barda saatlerce oturup ağladığım, Bi bardak viski için bi derdimi daha açtığım, Bi çikolata için gözünün içine baktığım, Uykusuna ayrı, uyanıklığına ayrı alıştığım, seviştiğimiz için geç kahvaltı yapmaya, Saatlerce ordan burdan konuşurken işe geç kalmana, her an çalan telefonuna sinirlenmeye bile alıştığım o barmen olacaksın. Ne olursa olsun, kaç barmen gelirse gelsin. Sen hep benim barmenim olacaksın. Bi gece kulağına da söylediğim gibi. Sen benim hayatımı romantize ederken başıma gelen en güzel şeysin. Belki herkes gibisin ama lütfen herkes kadar olma.

İnsanlar gittiğinde, onlara olan sevgimden değil de, bıraktıkları boşluklara ağlıyorum. Ansızın geliyorlar, kendilerine uygun bir yer seçip yerleşiyorlar. Bu bazen kalbinin en sıcak yeri, bazen aklının en ücra köşesi olabiliyor. Kalkıp gittiklerindeyse, tek bıraktıkları derin bi serinlik ve boşluk oluyor. O boşluğun farkında olduğumuza ağlıyoruz. Yüzüm daha güzel gülerdi, gözlerim parlardı diyoruz. Işıklar yandı, bi daha hiç karanlık olmaz sandım diyoruz. Ben bi de hep şey diyorum; "Bu kez olur sandım." Sonra bu kez de olmadığını anlıyorum. Bugün nasılsınız kaptanım? Ben yine biraz ağladım. Ama bu kez mutluluktan. Bunları yazıyorum çünkü yapayalnız bile olsam birilerinin beni okuyup, dinlediğini bilmek çok güzel. Ne diyordum, gidenler. Her gidenin bi dönüşü var kaptanım. Öyle ya da böyle. O gelişlerin ilk heyecanını çok severim ama pek de korkutur beni. O boşlukların heyecanlı titreyişini hissederim. Ama o boşluğu bu kez ona göstermek istemediğimi bilirim. Her gideni affetmek aptallık mıdır kaptanım. Sırf döndü diye, pişman diye? Bence yalnızlıktır kaptanım, aptallık değil. Affetmezsin bile bazen, gülersin onunla, konuşur zaman geçirirsin ama o boşluk onu affetmez işte bi türlü. Eskisi gibi gülemezsin zaten bilirsin bunu. Ama bi daha gitsin istemezsin, alışmışsın zaten ama gitmesin işte. Hiç bir cevabın yok başka. Allah benden birilerini alınca kaptanım eskiden çok korkar, üzülürdüm. Yalnız kalıyorum yine diye. Artık öyle olmuyor kaptanım. Her gidenin bi sebebi olduğunu biliyorum. Benim hayatım için bi sebebi var diyorum. Ve bugün anladım. Geliyor kaptanım. Sonunda geri dönüyor. Bu koltuğun diğer ucuna geliyor. O yokken gittiğim her yerden, olduğum insandan kaçıyorum şimdi. Çünkü geliyor kaptanım. Onun tanıdığı insana dönüyorum. Eski pijamalarımın, üstünde çizgi film karakteri olan tişörtlerin olduğu dolabı bile açtım bugün. Çünkü geri dönüyor kaptanım. Sözünü tutuyor. O geleceğim dedi ben bekleyeceğim. Herkes sözünü tutuyor kaptanım. Ama ben size demiştim, anahtarlıklar demiştim. Baykuşlar yine ötüyor, kelebekler yine uçuyor. Kaptanım, evim evine geri dönüyor. Ben çayın altını yakayım.

Anahtarlıklar kaptanım, onlarca anahtarlık. Rüyamda gördüğüm en net simge hayat ağacından oluşan onlarca kişiye ait anahtarlık. İçimde ki telaşı hatırlıyorum. Bir rüya olmasına rağmen fazla gerçekçi bir korku. Bu rüyayı ilk gördüğümde korkum, anahtarımı kaybetmiş olmaktı, hatırlıyorum. Sonunda her zaman ki yerinde buluyordum anahtarı kaptanım. Kapının arkasında. Diğerlerinden farklıydı, benim anahtarlığımda hayat ağacı bir halka içinde. Bulunca içimdeki paniğin yavaşça geçişini hissediyorum. Dün gece daha çok anahtar vardı kaptanım. Bazıları yere düşmüştü. Hepsini avucuma aldığımda hiç biri bana ait değildi. Şaşkındım, kendi evimde bi panik içindeydim. Ya evime bir daha giremeseydim? Öyle ki eve bir daha giremem diye hiç çıkmazdım heralde. Bu rüyayı daha önce de gördüm dediğimi hatırlıyorum kaptanım. Korkum biraz azalırken sol elimi sıktığımı fark ediyorum. Avucumu açınca içinde kendi anahtarımı buluyorum. Sonra bi anda o görünüyor kapıda kaptanım. Önce kokusu, sonra sesi, sonra o utanmış tebessümü giriyor içeri. Şaşkınlığım geçmiyor, korkum artıyor, hala dehşete düşmüş gibiyim. Bu rüyayı ilk görüşümü hatırlıyorum. O sadece uzaktan beni izleyen bi adamken, hiç tanımadığım bu adamın içeri girişini ve ne alaka dediğimi hatırlıyorum. Ertesi gün ansızın hayatıma girip tek gerçek aşkım oluşunu hatırlıyorum. Sonra bi rüyanın içinde olduğumu fark edip olduğum yere geri dönüyorum. İçeride ki insanları bir bir çıkarışını izliyorum, sessizce kapının önünden çekiliyorum. Birisi bana onun kim olduğunu soruyor. Aşık olduğum adam diye bağırıyorum kaptanım, hiç korkmadan. Gülümsüyor yine. Üstünde kırmızı bir tişört var, en sevdiğim renk. Oysa kendim nasıl görünüyorum hiçbir fikrim yok. Birbirimize gülümserken uyanıyorum derin bi uykudan. Uzun zamandır uyuduğum en derin uykudan. Onun görmemi istediği rüyadan. Sesi yankılanıyor kulağımda; "bu evi bi gün alacağız." Allahım diyorum içimden, sesini hatırladım. Uçurtma avcısıydı o kitap. Hatırlıyorum kaptanım. Masumiyet müzesi onunda en sevdiğiydi, hatırlıyorum. Hatırlıyorum, kafayı yemek üzereyim sanırım. Geri uyumak istiyorum kaptanım. Sonsuz bir uykuda onunla olmak istiyorum. Olmuyor kaptanım, bir daha ne öyle derin dalabiliyorum uykuya, ne de onu görebiliyorum. Ruhsal boyutlara inanır mısınız bilmem kaptanım. Ama o gitmeden bir gece önce kopmuştu anahtarlığım. Apartmanın girişinde korkuya düşüp onu aramıştım. Gidemiyorum korkma, kelebelekler hâlâ odamı basıyor demişti. Eve getireceğim onları demişti. Bir bir getirmişti gerçekten kaptanım. Sonra o gece onunla gelen bir kelebeği duvarda ölü bulmuştum. Gideceğini anlıyordum ama içimden hâlâ gitmeseydin oynuyordum kaptanım. Dün gece gördüğüm rüya, gelişi için umutlandırdı beni kaptanım. Bütün gün elimde sıkı sıkı tuttum anahtarımı. Benim kapı numaram bile üç ve dört biliyor musunuz kaptanım. Ben söylemesem de bulur o beni biliyorum. Sadece, hayat devam ederken gelip "Merhaba, ben yine gidiyorum." Demesinden korkuyorum. Sanırım gelse bile en doğrusu onu uzaktan görmek olacak. Sessizce izleyip evime dönmek olacak. Bu kez gitmeseydi diye düşünecek kadar bile yaklaşmamak olacak. Zaten o gittiğinden beri ileri değil, geri gittiğimi görmesini istemem. Bi baltaya sap olamadığımı duymasını istemem. Her gece içtiğimi, sızmadan uyumadığımı bilmesini istemem. Hatta umutsuz bi aşık gibi onu beklediğimi bilmesini de istemem kaptanım. Ama bildiğim bir şey varsa. Yapayalnız bu ömrümde, tüm felaketlere rağmen hâla bi umutla onun için yaşamaya devam ettiğim. Onu dünya gözüyle bir kez daha görmek istemeseydim eğer. Sanırım çoktan güverteden atmıştım kendimi kaptanım. Terliklerimle hemde.

Hayatınızda hiç, her an yanınızda olan bir en yakın arkadaş, bi sevgili, bi aile üyeniz oldu mu? Herkese rağmen her şeye rağmen. Siz büyümeyi sevmezken, inadına büyürken yapayalnız olmak nedir bilir misiniz? Hayatta yaptığım bütün yanlışların sebebi yalnız hissetmekten çıkıyor. İnsanlara, aileme, kırgın ve fazlasıyla kızgındım. Ama yine de yaşadım, yine de denedim. Sevmeyi, sevilmeyi, çok iyi bi dost olmayı, güvenmeyi ve güvenilmeyi. Ama hep yanlışı seçtim. Ve bazen soruyorum. Ben mi yanlışı seçtim yoksa yapayalnız olmak benim bu hayatta ki görevim mi? Eve yine yalnız gelmek, yalnız uyumak mı benim gerçeğim. Olmamalı, yalnızlık Allaha mahsus demezler mi? Böyle bi kader yazmış olamaz o zaman. Daha iyisi geleceği için gidiyorsa hepsi, nerede bu daha iyisi? Allahım dün gece yine o rüyayı gördüm. Ve yine sana yalvarıyorum o rüyaya anlam veremezken. Beni yalnız bırakma. Dayanamıyorum allahım, gözlerimin önünde yaşananlara dayanamıyorum. Ben sabırla oturup evde bir telefon beklerken gözlerimin önünde az daha gidiyor oluşlarına dayanamıyorum. Ben bu tehditlere dayanamıyorum allahım. Onu arıyorum allahim sen görüyorsun, beni hep yalnız bırakan, hep acı çektirmiş o adamı arıyorum. O geliyor yalnız kalınca çok saçma değil mi? Ama onu istemiyorum, istemediğimi sen biliyorsun. O yüzden almadın mı onu zamanında benden? Ben bacağıma bi eşofman, ayağıma beyaz bi spor ayakkabı giysem mutlu oluyorum allahım. O zaman neden hep korkarak yaşıyorum, hep saniyeleri sayıyorum, hep telefondan bir ses beklemek istemiyorum allahım. Bu adamı sevip, sevmediğimi bile bilmiyorum. Tek bildiğim beni yalnız bırakmadığıydı, her an iyi geldiğiydi. Şimdi neden böyle oluyor anlamıyorum. Neden sesimi çıkarsam ben hatalı olacağım. Arasam ben yanlış yapacağım. O kıza saldırsam, napiyorsun desem, biz neyiz sorusu neden bana sorulacak. Cevabı onda olan bi soruyu ben neden cevaplamak zorundayım allahım. Yoruldum allahım, sevmekten de degil. Çabalayıp en sonunda yalnız kalmaktan yoruldum. Yine aynı yerde olmaktan. Yalnızlığıma ağlamaktan yoruldum. Lütfen artık bi mucize olsun allahım. Öyle bi mucize olsun ki ben bu kez işin sonunda yalnızlığıma ağlamayım.

Bundan 233 gün önce bir söz vermiştim sana ve kendime. Şaka gibi ama doğum gününü bile 3'ü 4'e bağlarkene ayarlamış hayat bizim icin. Bekleyeceğim demiştim. Hayatı kaçırmadan, kimseyi ve hiçbir şeyi ıskalamadan her an geleceğin güne hazır bi şekilde bekleyecektim. Sen ve benim baş başa olduğumuz o gece; hani Özgür, Can ve Melisa yokken. En sevdiklerinin hep şubatta doğduğunu söylemiştin. Bende sana artık benimde öyle olduğunu söylemiştim. Yüzünde ki o utanmış tebessümü hala hatırlıyorum. Seni kimsenin böyle sevmediğini o an anlamıştım. Gittiğinden beri olan her şeyi sana mektuplarımda anlatacaktım ama hayat planladığım gibi ilerlemedi. Ama kısaca anlatmam gerekirse; beni tanıdığında hayatımda olan kimse hayatımda değil artık. Bu benim hayatımda büyük bir şey olmasa da senin tanıdığın ben için öyle görünürdü. Günlük rutinlerim eskisi gibi değil artık. Hatta gidişinden birkaç gün sonra her akşam saat tam 6 da orda olmuyordum artık. Aradaki birkaç günün tek sebebi de gittiğinden emin olmak içindi. Belki yine beni kandırmışsındır diye umduğumu anımsıyorum. Çok geçmeden bu şehirden, geri döndüğümde içinde binlerce anı biriktirdiğim evimden, sonra da yıllardır hiç ödün vermediğim kendimden ayrıldım. O ne demek mi, kendimin en iyi versiyonunu yaratmaya çalıştım. Bundan 2 Ay önce gelsen karşında duran bu kızı hiç ama hiç sevmezdin. Ama hayat benden bir yılın acısını çıkarıyordu. Dinleseydin ki dinlerdin, anlardın ki beni bir tek sen anladın zaten. Hayatımın aşkını bulmak sandığım kadar kolay değildi. Ondan sonra olacaklar da hayal ettiğim kadar kolay değildi tabiki. Öylede oluyor. Gittiğin günden beri her şey garip, anlamsız ama yaşanmak zorunda gibi hissettiriyor. Bu yeni evin içinde alışmak da baya zaman almıştı. Ama burda senden bi parça vardı. Yani ben seni tamamıyla unutsam bile sen beni bulurdun biliyorum. Büyüyorum, saçlarım uzuyor, gülüyorum, ağlıyorum ve bir yerlerde birebir aynılarını yaşadığını biliyorum. Bize rağmen devam eden hayatlarımızın içinde savrulurken bazen o son dal sigarada hafif bi tebessümle aynı anda birbirimizi hatırladığımız biliyorum. Bir gün bu küçücük dünya bizi yeniden buluşturur mu bilmiyorum ama o gün gelene kadar. Ayrı düşmek zorunda olmayacağımız o güne kadar; hayatımız devam edecek ama ben her doğum gününde burada Gülümsüyor ve senin için tam 3.30 da bir dilek tutuyor olacağım. Nerede ve ne halde olursam olayım. Ve her yıl ki dileğim, kavuşacağımız yılın bu yıl olması olacak. Seni sevdim ve iyi ki doğdun.