BeyoğluKalemi

“Senin bana bakmışlığın var.”

biliyorum iyi biri değilim ama sana hiç kötü biri olmadım. kötü bir kadın olmadım sana, kötü bir çocuk olmadım. beni öptüğünde gözlerimi hiç açmadım. sana saldırmadım hiç, seni mahvetmek istemedim. bırakmadım seni ve sen bırakınca kendini, sana kendimi bırakmış olmaktan ben de terk edilmiş gibi olsam da sen acımazken bile kendine ben sana hiç kıymadım. çokları kaş çattı senin gözünden sakındığın şu gözümde bir çift çiğ tanesine, duyarsın da kızarsın diye onlara, kızıp belki bela olursun diye başlarına, erkeklik bu, akılsızlığa idem, sana bir şey olmasın diye değil, senin de güzel canın yorulmasın diye sustum işte. ben hiç sen işsizken özlemedim seni. özlersem de gelemezsen, giderse ağrına, gurur bu sevda dinlemez, tutarsa başında bir ağrı, dokunursa bir yanına, ben sana ömrümü veririm ama anlar da üzülürsen diye sana hiç hasretten yakınmadım. cebimizden yokken birkaç kuruş para, sana ölsem öldüm bile demedim. ben iyi biri değilim ve can yakmak hüner değil ama, çok vakitler almaklara karıştım. yine de sana hiç o kız olmadım ben. senin adını kendi adımdan aşağı bilmedim. kendimi bir ve tek saymadım yanında. yürürken bir yolda evvela ben bendim, ardından ben senin bir şeyindim. ne sana ne kendime bir yanlış yapmadım. öldürmek istediklerim oldu, duyar da sıkılır diye canın öfkemi bir kenara bıraktım. ortalığı yakmamın icap ettiği durumlar oldu, ben burda bir başımaydım ve sen, sevdiğin kadın bir cehennem kurmuş ve ortasında kimi kimsesi yokmuşcasına dururken, kimse sana sen de kalbine sahip çıkmıyormuşsun gibi bakmasın diye susup yerime oturdum. ne vakit birine kalksa bir kaşın, iki elim kanda olsa elin bulanmasın diye kana, beni görünce düşüyor diye ağzındaki duman ve elindeki cigara, sana koşa koşa, seni senden kurtarmaya geldim. senin yüzüne bakmak istemediğim günler oldu yine o evden çıkınca kimselerin yanında dudağımı bükmedim. sana bir derdimi söyledimse yan diye değil bil diyeydi. elden duyup kendini el bilme diyeydi. çarpacağım çok kapı vardı ama sen varken bunlar sana yakışırdı, ben seni ezmedim. senden çok olduğum vakitler oldu, senin eksikliğini dert etmedim. ben senin koynunda hiçbir izimi silmeye bir yarayı kanatmadım. avutmadım kendimi seninle. sana bakarken bir başkasını görmeye gözlerimi açmadım. yapılacak çok şey vardı ama yaparsam senin elinde yapacak bir şey kalmaz diye, kendini yarım hissetme diye, bir eğreti otu gibi bitmektense, ben senin evinde ocağında, memleketinde göğsünde, köklerim karışsın diye köklerine kendi toprağıma yüz çevirdim. ne yerimi ne yerini unutmadım. bir çöl aşılacaksa, sana söver gibi senden evvel eşiklere dayanmadım. gelmekse gelirdim ama gelmek mecnun olanın işi derdin, ben senin kalbine zeval getirmedim. kurutmadım gülünü. sözleri unutmadım. bir dağı bir dağa yaslamaya eğdim. sana bir ömür verdim ben. sana kadın oldum. sana dost oldum, yeri geldi senin bayramda alnını öptüğün bir çocuk oldum. ben sana hiç kötülük etmedim. sen beni bir yılana ve çok zehirli bir akrebe benzetirken bile, adımı anlamını aşikar eder gibi dişlerinde eze eze söylesen de, yapma kurban olayım sen karanlık mı görmüşsün, sen önünü gör diye, sana adı gece olan bir kızı ateşte yaktım da geldim. ben iyi biri değilsem, sana mı değilim. ben iyi biri değilsem sen sanıyor musun ben sonsuza dek kötü de değilim. ayağını bilmem ama kalbini denk al. bir dahakine sana verdiklerimi senden almaya, cebinden çıkarmaya benzemez bana sakın öyle bakma; söksen sökülmez atsan atamazsın, deşip de almaya hem başım hem başın üstüne yemin ettim de geldim.

seninle olunca canım hiç rakı içip erkek gibi laflar etmek istemiyor. seninle olunca hiç aklı başında olmak istemiyorum, seninle olunca hep çocuk olayım. huyum değil vallahi ama hep küseyim. burnum kırmızı olsun, ellerimi nereye koyacağımı bileyim. anlatmaktan nefret ederim ama sana her şeyi en başından tek tek anlatayım istiyorum. neden hiçbir şey istediğim gibi olmuyor.

bana nerenin acıdığını göster ki senin en çok nereni seveceğimi bileyim.

“Kapısını çaldığımda, öldürecekler sakla beni demeseydim de, serçeparmağımı incittim deseydim bana yine böyle bakacaktı.”

beni seviyor ama kendi kurallarıyla. kendi kanunlarıyla öpmek istiyor beni. oysa benim yolum başka, başka benim zarlarım. oyunlardan ayrı ve savaşlardan beriyim ne zamandır. şimdi sen beni seviyorsun diye ve sırf sen öyle istiyorsun diye, bu kızı yeniden yaratamam. yemin bozmak zor değil ama akan kanı geriye alamam. beni seviyorsun, ne âlâ. seviyorsun beni, ne güzel. ama sen beni seviyorsun diye üstün başın kıyametken o kapıları açamam. allah bile tövbesiz kimseyi affetmiyor ki. allah bile hak etmeden cennete sokmuyor kimseyi. ve sen adem değilsin, değil istediğim kıytırık bir elma. madem sanıyordun ben öyle bir kızdım, öyle bir çiçekle gönlü alınacak, sen bana mı düşerdin o vakit. ben bu evin eşiğinde sen gibi kaç tanesini gördüm. gördüm ateş olma diye inleyelerin köz dilendiği vakitleri. gördüm öl desen ölürüm diyip, en ufak sıyrıkta düşüp kalanları ve bir lafta yaralanan ve yaralanınca ilk bıçağından cayanları. anla bak, sevmek yetmiyor. merhamet işlemiyor bana. anla da git nolur. bir gün ben de birini sevdiğimde ve bu hiçbir şeye yetmediğinde, oturup yıldızları saymıştım. yüzümde dayak yemiş çocukların utancıyla, ağladığımla kalmıştım. sen de öyle yap. gönül koyma, al verdiklerini ve etme hiç nefret. benim kalbim bu yüksek perde tiratları, şarjörü hep dolu olduğundan karşısındakinin tetiği çekemeyeceğini sananları kaldırmıyor. benim bir sana değil, kimseye elim titremiyor.

düştüm diye kalkmak zorunda mıyım. bu sefer hiç hâlim yok. sürüneceğim.

sizin kendinizden vazgeçtiğinizi iddia ettiğiniz o meydanlarda bir damla kanınız bile akmadı. ben cümle cihan kurşun olup yağarken, sizi bir nefes gibi tutup, arkama çekmedim mi.

ama benim üstüme fazla geldiler. lanet olsun beni hasta ettiler. bi zahmet öfkemi mazur görün, çünkü benim gururumu pas pas ettiler.

ben aklımda mütemadiyen bir ölüm ihtimaliyle gezerken, senin dört asır yaşayacakmış gibi bağırmalarından yoruldum.

insan senin yüzüne bakınca nasıl hüzünlenmez bilmiyorum. ben seni ne zaman ağlamadan seveceğim.