lavinia

Karanlık

Nereye gittiğini bilmediğim bı otobüsdeyim

Kapalı kapıları açmaya gidiyorum

Ne zaman nerde inicem bilmiyorum

Canım yansada gidiyorum

Bul beni kurtar bu karanlıktan

Bilirsin zoru sevmem ben

Senle öğrendim kapalı kapıları açmayı

Sorma neden burdasın diye

Sen öğrettin o Derin karanlıkta boğulmayı

Neydi karanlık aydınlıktan kaçarken

Karanlığa sarılmak mi

yoksa

O Derin karanlıkta boğulmak mıydı?

Senli hayallerim vardı

Sadece sana sarılmak vardı

Soğuk teninde kaybolmak vardı

Ama hepsi hayal olarak kaldı

Bilmediğim bir yolda seni aramaya gidiyorum

Ne yapar eder bulurum diyorum

Seni kaybetmeyi göze alamam

Tek bildiğim ikimizinde aynı karanlıkta olduğu

küçük bir aydınlık belirtisi istiyoruz

bazen uyku uyayamıyorum kafamı kaldırcak halim olmuyor ama asıl ben bu değilim biliyorum böyle giderse hiçbir şeyi yoluna koyamam onu da biliyorum biran önce toparlanmak istiyorum her şey yoluna girsin düzelsin istiyorum ama şu kafamda ki düşünceleri bir türlü atamıyorum geçmişimle yüzleşemiyorum istiyorum ama olmuyor yaptığım hatalarla pişmanlıklarla keşkelerle yaşamak istemiyorum her seferinde yeni bir sayfa düzen açmaya çalışıyorum ama boka sarıyor bunlarda benim hatam hepsi benim hatam iyi bir insan olduğuma artık inanasım gelmiyor insanların beni kullanması değilde benim onlara izin vermem hataydı bu yüzden nerdeyse her gece ağlamaktan yoruldum aileme de zarar veriyorum herkese her şeye zarar vermekten yoruldum tek istediğim düzenli ve huzurlu bir hayat bunun için çabalıyorum ama uzun sürmüyor hep bir başkasından yardım bekliyorum çünkü kendime özgüvenim yok hep birilerinden sevgi bekliyorum çünkü kendime özsevgim yok hep birilerinden saygı bekliyorum çünkü kendime özsaygım yok ee bunlar bende yokken ben bunları nasıl bir başkasından isterim bu gücü kendimde nasıl bulabilirim ama aslında sorun şu her ne olursa olsun bir işi yaparken veya konuşurken düşünmeden hareket ediyorum bunca yıl kendimi hep kandırdım iyisin başarılısın akıllısın dedim yada dediler ama bence hiç öyle olmadı başarılı insan hedeflerinden sapmaz akıllı insan mantıklı düşünür ona göre hareket eder ama ben şuan bunların neredeyse hiçbirini yapamıyorum kendime soruyorum; yağmur sen ne zaman akıllanacaksın ? ne zaman yaptıklarından ders çıkaracaksın? bazen kendimi o kadar çaresiz ve güvensiz hissediyorum ki sanki elimden hiçbir şey gelmiycekmiş gibi dakikalarca aynaya bakıyorum kendimle yüzleşmeye çalışıyorum ama olmuyor kendimi çekiyorum ordan galiba buna hazır değilim ama zor durumda olduğumu toparlanmam gerektiğinin farkındayım ama bunların hepsini yavaş yavaş da olsa nasıl düzene koyucam bilmiyorum çünkü ya önüme engeller koyuyorum yada istemiyorum bu ikilemden kurtulup düzenli bir hayat isityorum elbette düzenli hayatım olunca üzülicem ağlıycam yoluma engeller çıkıcak ama bunu en aza indirmek istiyorum çok birşey istemiyorum...

Ama sen yoksun yanımda değilsin sesini duymays ihtiyacım var bu deli hasrete itirazım var...