"That was just a dream"

Spora bağlanmak... Birçok insan bunu anlamaktan bir hayli aciz. Ona yüklediğimiz anlamları bilmemekle birlikte tek derdimizi Rafa'nın elenmesi, Barcelona'nın yenilmesi, Xavi'nin sakatlanması olarak görmeler de cabası. Spor güzeldir, spor dosttur. O hiçbir zaman seni yalnız bırakmaz, öyle anlar vardır ki senin güçlenmeni, gücüne güç katmanı sağlar. Tam pes ettiğinde aslında her zorluğun üstesinden gelebileceğini gösterir sana. Hayatın tantanalarına üzülüp sızlanmaktansa takımın yenildi diye üzülmek en iyisidir. Tamam belki çok ağır yaşarsın o duyguyu ama onlar senden bir şeydir ve onlara bir şey olduğunda kendinden bir parça kopmuş gibi hissedersin.

Sıradan bir şey değildir senin için, sevdiği olan bir insanın sevdiğinin üstüne titremesi gibidir taraftar olmak. Onunla ağlayıp, onunla gülmek. Boş şeylerle uğraşmaktansa sporla yatıp sporla kalkmak daha iyidir.

Senin yanında değillerdir, senden haberleri yoktur; ama sana yardımcı olabilirler. Mesela her maç bir zorluktur onlar için; ama onlar bu zorlukları teker teker aşar ve sonunda kazanmasını bilirler, hatta bazen öyle anlar olur ki çok zordur maçı çevirebilmek, işte onlar bunu başardı mı senin için de umut doğar. Tüm zorlukları -eğer gerçekten bir taraftar olabilmişsen- aşabilmeli ve hayatına her şeye rağmen devam edebilmelisin.

Çoğu kişi bilmez bu yüklediğin anlamları, senin için ne kadar değerli olduklarını...

Rafa'nın da dediği gibi: "Happy, I'm not. But life continues..."