O tym, co mnie gryzie...

Przyszedł jakiś czas temu. Chował się zwyczajowo pod pięcioma innymi kartkami kalendarzy.

W tym roku jeszcze mnie nie zachwycił, może to przez ból w kolanie, może przez to że jego poprzednicy rozczarowali.

Marzec i kwiecień w tym roku się nie popisali, cieszyłem się na ich przyjście, a oni srogo zawiedli.

Maju.

Masz dużo do nadrobienia. Pokaż się z pozytywnej strony. Już szósty, a ty nadal nic.

Czekam,

Nareszcie!

Draniu, czekałem na Ciebie całą zimę. Co prawda oficjalnie nadal w większości zaliczasz się do miesięcy zimowych, jednak w moim sercu Twoje nadejście zwiastuje już wiosnę. I za nic mam sobie to słynne "W marcu jak w garncu" Bo dla mnie jesteś najlepszym zwiastunem wiosny. Lepszym nawet niż ta jedna jaskółka.

Są dwie pory roku których szczerze nie lubię. Jesień i zima. A pośród nich nieubłaganie dwa miesiące, których szczególnie nie cierpię: październik i luty właśnie.

Skupmy się na chwilę na tym drugim.

Gdyby rok kalendarzowy był ojcem samotnie wychowującym swoich dwunastu synów, lutego wstydził by się najbardziej. Mówią, że pierwsze dziecko jest jak pierwszy naleśnik i nigdy się nie udaje. Otóż luty przeczy tej teorii.

Jedyny niedorozwój pośród dwunastu braci. Wiecznie krótki, ni to zimny, ni ciepły niezdecydowany w swej zimowo-wiosennej orientacji maślak. Drażni mnie swoimi fałszywie słonecznymi dniami. Niby dłuższymi niż w styczniu, jednak wciąż nie dorasta do pięt dla starszego brata marca. Luty nieudolnie próbuje wzbudzić moją sympatię obietnicami zbliżającej się wiosny, jednak sam jest poza jej zasięgiem, przez co staje się jeszcze bardziej beznadziejny i żałosny.

Czasem żal mi lutego, ale nie na tyle żebym przestał postulować za oddaniem go do domu dziecka, albo spuszczeniem rzeką w koszyku.

Styczeń ma w sobie nadzieję na przyszły rok, marzec kusi mnie zbliżającą się wiosną, a luty? Tłusty czwartek i Walentynki? Nie rozśmieszaj mnie kurduplu.

Czy da się miło spędzać czas ze zdiagnozowanym zapaleniem tchawicy (łac. Trachea)?

Challenge accepted!

Mam dużo różnych tabletek.

Nie na handel, wszystkie dla mnie. Dostałem je od farmaceutki, nie od mojego dilera. Biedak nie realizuje recept. Zacofany człowiek.

Nie mam dilera.

Będę od jutra, co rano jadł garść tabletek. Będę je żreć jak rdza progi w Oplu.

W przerwach pomiędzy lekami będę delektował się bólem gardła i dostępem do telewizji.

Dobry wieczór.

Dla wszystkich, którzy doczekali końca tłustego czwartku mam niesamowitą wiadomość.

Mamy już piątek.

Ten wpis jest jak najbardziej współczesny i aktualny. Data przy tytule jest tylko dodatkiem mającym ułatwić Wam wprowadzenie do regularnych (w miarę możliwości) wpisów z mojej strony.

Ten blog powróci do życia.

Obiecuję Wam.

Powróci jak szkielet z Heroes 3. Lepszy i silniejszy.

Nadal będę pisał o tym, co mnie gryzie. Nadal w ten sam sposób. Prześmiewczo, z lekką nutą czarnego humoru, czasem całkiem serio.

Mam już swoje lata i jeśli wierzyć plotkom nie jestem już tym samym człowiekiem, co 7 lat temu.

Z ciekawszych informacji: Nie mieszkam już we Wrocławiu, nie szukajcie mnie tam.

Izery są teraz mym domem. Mam z okna widok na piękne góry. Widzę Stóg Izerski i niedaleko mi do Jeleniej Góry.

Tak to teraz wygląda. Mieszkam na wsi. ZNOWU! NARESZCIE! Dość miałem śmierdzącego spalinami, zakorkowanego Wrocławia. Teraz jestem na swoim. Pracuję na siebie i swoją przyszłą żonę. We wrześniu bierzemy ślub i jest nam dobrze. Dziękujemy za troskę.

Zjadłem wczoraj pączka, więc ten rok musi być udany., Po prostu musi. Pączek zdecydował o mojej przyszłości. Uwierzycie?

No ja też nie.

Za oknem ciemno, ale nie ma się co dziwić, jest 02:10 kiedy to piszę.

Bolą mnie migdałki i czuję, że nie obędzie się bez antybiotyków. Dzięki ci służbo zdrowia.

Aha. Mam psa. Ale teraz śpi więc bądźmy cicho.

Tak zaczęła się wakacyjna przygoda, on już nie był młody, lecz ona nadal młoda. Może zacznę znowu coś pisać? W sensie, że tutaj, nie literacko. Literacko zapewne dopiero po wakacjach. Czekacie na moje przebudzenie? Ja bardzo. A tymczasem

David Bowie śpiewa mi do uszu o gaszeniu ognia benzyną, a ja zastanawiam się ile jeszcze wytrzymam zanim ściągnę sobie na głowę policję.

Mam tu oczywiście na myśli odłączenie słuchawek i podłączenie głośników, a później zabawę z regulacją głośności. Ciekaw jestem przy jakich wartościach sąsiedzi pękną i zaczną walić pięściami w drzwi mojego mieszkania. Przekonamy się?

Nie, nie. Ja nie dzisiaj. Mogę zagwarantować takie pożegnanie ostatniego dnia przed przeprowadzką, ale jeszcze nie dzisiaj.

Za to Ty drogi czytelniku? Co Ciebie powstrzymuje przed słuchaniem Davida na pełną głośność?

Jeśli nic, to zapraszam:

Ciepło dzisiaj.

Moje kochanie w pracy, a ja siedzę na internetach i piszę.

Coś jest w tym, że piszę tylko wtedy kiedy zostaję sam. Kiedyś, jak pisałem naprawdę dużo, to tylko w samotności.

O proszę! A teraz Freddie Mercury ze swoim "Living On My Own"

Klasyk.

Miło posłuchać. Chyba urządzę sobie dzisiaj wieczór klasyków w słuchawkach. Pieprzyć rozsądek i ochronę bębenków.

Dobra, wiedziałem, że do tego dojdzie jeśli zacznę szukać rocka w internetach. Chcecie posłuchać tego, co ja teraz?

Nie pozwolę wam, to zbyt straszne. Na otarcie łez jednak podeślę coś równie wiekowego:

Może być? No mam nadzieję.

To jeszcze pozwolę sobie na dwie wstawki. Pierwsza, żeby wam się lepiej czytało i ostatnia na sam koniec dzisiejszego wpisu.

Tak tak, stary już jestem bo słucham Pink Floyd.

Chociaż z drugiej strony muszę się przyznać, nie czuję tych lecących lat w taki sposób, w jaki sądziłem jeszcze kilka lat temu, że będę je czuł.

To chyba dobrze biorąc pod uwagę fakt, że człowiek ma tyle lat na ile się czuje.

Cześć.

Nazywam się Robert i czuję się na 20 lat.

Po nocach słucham starego rocka i czasem w dzień nowego też. Taki jestem zajebisty.

Wspominam sobie na zakończenie stare czasy z radiem Hitsound.fm

Czy można powiedzieć "stare, dobre czasy"? Można, bo gdyby nie radio, nie byłoby mnie tutaj dzisiaj.

A to zdecydowany plus, że jednak jestem.

No i zostałem sam.

Przynajmniej na tę jedną noc.

Sam w pudełku otoczony wszechobecnym mrokiem. Za szybą noc tylko czeka żeby mnie pochłonąć. Głodna, nieokiełznana, dzika. Czeka i ostrzy sobie pazury. Słyszę jak skrzypią o ścianę mojego pudełka. Widzę na szybie mokre mroźne ślady jej języka.

To noc za oknem zamienia świat w groteskowy rysunek węglem. Zamienia drzewa w szponiaste potwory, chmury w obłoki gazu, trawę w czarną taflę smolistego bagna, samochody w bezkształtne opasłe cielska śpiących potworów.

Sylwetki ludzi w sunące bezładnie opętane mrokiem cienie.

Ta zimna noc ma tę moc.

A ja?

Ja zwyczajowo ogrzewam się jaskrawym blaskiem monitora. Wystukuję klawiszami rytm zamykam oczy i daję się wciągnąć w wir liter, słów, wyrazów, zdań.

Tworzę.

Jestem twórcą.

O mnie mówią: "Ty, który tworzysz tak wiele światów jedynie za pomocą umysłu swego"

Jam jest

Jam jest 26.

26+Shift+Spacja+Enter

Czcij Enter swój i Spację swoją.

Tak mi dopomóż Panie. Enter.

Zatrzymałem się na chwilę pośród mroku. I piszę.

Bo nie da się uciec od wyobraźni. Nie da się uciec od weny i zapomnieć czym jest potęga tworzenia. Enter.

Piszę: DOM. Ty widzisz dom. ZIELONY DOM. Stworzyłem dom.

Piszę: DOM STOI W PŁOMIENIACH, BO MAŁY KUBUŚ BAWIŁ SIĘ ZAPAŁKAMI. Ty zamykasz oczy i czujesz zapach dymu. Stworzyłem ogień w Twojej głowie Czytelniku.

Jam jest 26. Jam jest twórcą.

I myślisz, że Ci fajnie Czytelniku? Myślisz, że to zdrowe? Ja jestem tutaj. Teraz.

Ty gdzieś tam, za jakiś czas i patrzysz w przeszłość. Zamykasz oczy i widzisz to, co chciałem żebyś widział drogi Czytelniku w tym właśnie momencie.

Ogarniesz to? Zrozumiesz? Nie, to nie magia. To proces tworzenia. Proces rodzi się w mojej głowie, ale umiera w Twojej drogi Czytelniku.

Masz przewagę. Masz wyjście z pułapki, którą teraz na Ciebie zastawiam. Możesz jeszcze zawrócić.

Przestań czytać.

Odwróć wzrok.

Odwróć się i odejdź.

Teraz.

To Twoja szansa.

Dasz radę?

Szukasz czegoś?

Przewijasz dalej?

Zapomnij.

Tu nic nie ma.

Bo nie chcę żeby było.

Ja tworzę Twój świat drogi Czytelniku.

Ja.

W mojej głowie.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Kawa na biurku już za chwilę zajmie swoje zaszczytne miejsce tuż obok drożdżówki (tak, jestem pełnoletni i prawo zezwala mi jeść drożdżówki)

Ogólnie to zrobił się troszkę bałagan na tym MOIM biurku, ale to nic. Niebawem go ogarnę. Słowem wstępu nadal: w głośnikach właśnie poleciał motyw muzyczny miasta Inferno z Heroes III, komórka mi ciągle coś popiskuje. Zupełnie jak dziecko. Zostaw ją na chwilę, połóż gdzieś i zapomnij, a od razu zacznie piszczeć, migać światełkami, a nowy model zapewne będzie krzyczał: "Ej! Tu jestem! Nie zapominaj o mnie!" O, a teraz Paul i Linda McCartney grają mi Monkberry Moon Delight :)

A u mnie? Strawberry & Budyń Drożdżówka Delight Za oknem? Snow & Mrus Delight W lodówce... Sernik Na Zimno. Delight! Lubię tą piosenkę. Tę. Dobra kawa. Gorąca i mocna. Mocna aż gęsta. Jak piję, to jakbym latem rozgrzanego asfaltu* nabrał do kubeczka. Pachnie podobnie. Czekam już na wiosnę. Jak chyba każda "normalna" istota o tej porze roku. Muchy, ćmy, niedźwiedzie w gawrach i bobry w żeremiach, bociany, które nie odleciały dać się odstrzelić w islamskiej przestrzeni powietrznej. Wszyscy czekamy na wiosnę.

Dość już mam tego śniegu, mrozu i tego całego " Hu Hu ha" Może powinienem wyrazić trochę swojego zdania na temat obecnej sytuacji panującej w naszym pięknym kraju? Albo wokół niego? W końcu blog zatytułowałem tak, a nie inaczej. Jednak śpieszę z wyjaśnieniem, że mam za przeproszeniem na to wszystko tzw. "wyjebane" Szczerze. Nie obchodzą mnie już rządy, koalicje, partie polityczne, afery, podsłuchy, Gierychy, Korviny, Truski, Kwaczyńscy, Dududy i inne to całe robactwo polityczne. Jak się komuś nie podoba moje nastawienie do obecnej sytuacji, albo jego faktyczny brak, może napisać swoje żale do mnie na kartce, zaadresować i wsadzić sobie w tyłek.

No co, nie pisałem długo i co z tego? Kogoś obchodzi dlaczego? Serio?

Może dlatego że zbyt wiele mnie gryzło i nie miałem czasu żeby usiąść i coś naskrobać, a może właśnie wręcz przeciwnie nic mi na tym pięknym świecie nie dokuczało i żyłem sobie jak król w ciszy i spokoju.

Tym bardziej powinieneś się drogi czytelniku zacząć martwić tym, że zacząłem pisać jeśli zależy Ci choć trochę na mym losie, bo skoro pisać zacząłem, to znaczy że nie jest już tak kolorowo jak było kiedy nie pisałem.

Ale z drugiej strony może było źle i teraz właśnie się poprawiło skoro mam czas żeby usiąść z kawą i powklejać tutaj te oto literki.

"Jak więc jest naprawdę?" zapytasz pewnie drogi czytelniku. Otóż odpowiem wprost.

Nie wiem.

Jest dobrze.

Gryzie mnie tęsknota za moją ukochaną, która wyjechała daleko, ale już niebawem wróci i znowu będziemy razem. Moja ukochana :)

W tak zwanym międzyczasie postanowiłem zostawić po sobie w internetach coś więcej niż tylko literki, dlatego od niedawna zaśmiecam serwis YouTube filmikami swojego autorstwa.

Tak więc jeśli ktoś z was drodzy czytelnicy interesuje się chociaż odrobinę grami komputerowymi, lubi popatrzeć jak grają inni, wreszcie chciałby posłuchać dla odmiany mojego głosu to zapraszam na swój raczkujący kanał:

  https://www.youtube.com/channel/UCo03PIRNSskiBCPEDZzTbDA

  I dodatkowo na powiązany z nim profil na Facebook'u:

  https://www.facebook.com/AlpaCzinogameplays

  Mam nadzieję, że komuś się spodoba i zostawi lajka, komentarz, albo nawet subskrybcję. Byłoby mi niezmiernie miło.

Tą autopromocją zakończę swój dzisiejszy wpis.

Wraz z początkiem roku 2015 zmieniłem miejsce zamieszkania. Jak się zapewne domyślacie na... Wrocław właśnie.

Zamieniłem Podlasie na Dolny Śląsk. Zamieniłem Siemiatycze na Wrocław. Zamieniłem Dom rodzinny na mieszkanie współdzielone z moją narzeczoną. Tak tak. Wiele się pozmieniało w moim życiu. Dla tych wszystkich, którzy znają mnie tylko z pisanych tutaj przeze mnie literek krótki update:

Zaręczyłem się z moją wieloletnią miłością. Zdecydowałem się na oświadczyny w zimnym miesiącu listopadzie roku 2014 i usłyszałem "TAK"

Wraz z początkiem nowego roku byłem już we Wrocławiu, mieście korków, studentów i korków i studentów. Ale o tym, co mnie gryzie we Wrocławiu już niebawem.

Tymczasem mam nadzieję, że uda mi się od czasu do czasu znaleźć chwilę i ponarzekać trochę na parę spraw, które nie dają mi spokoju.

Puszkę Coli sobie kupiłem wracając do domu po pracy. A co! Nie ma się co szczypać. W końcu człowiek pracuje, stać go na odrobinę luksusu.

W głośnikach jakaś muzyka leci, stare hity przeplatają się z czymś, co ciężko nazwać muzyką.

Ale ja nie o tym.

Siedzę już sobie, opalam się znowu przy jasnym blasku monitora.

22 cale, a niech cię! Jaki prestiż.

Spoglądam na nią przez chwilę. Patrzę z rosnącym pożądaniem.

O tak, moja ukochana. Moja prawdziwa miłość.

Leży przede mną i czeka aż zacznę ją pieścić.

Moja kochanka na dzisiaj.

Mruga do mnie swoim zielonym oczkiem. Włączony Num Lock.

Mrugnij drugim oczkiem kochanie. Caps Lock.

MRUGA.

W głośnikach Kult- "Dziewczyna bez zęba na przedzie"

Świetny utwór.

A ona ruda. Oczywiście.

A moja kochanka na dzisiaj? Czarnulka.

Już od kilku minut delikatnie pieszczę obiema dłońmi wszystkie jej 104 punkty G. Znalazłem i policzyłem wszystkie dwa razy. Ona w odpowiedzi rozmawia ze mną chyba w swoim własnym języku.

KLIK KLIK KLIK

Nie rozumiem cię skarbie, słyszę tylko KLIK KLIK KLIK

Północ.

Wszyscy, których kocham już śpią.

A TY?

Na co jeszcze czekasz?

W ostatnich czasach wychodzi na światło dzienne coraz więcej przypadków dotyczących pedofilii. Pedofilia wśród księży, molestowanie dzieci przez rodziców, znajomych, panie nauczycielki itp. itd.

Dlaczego więc nikt nie wspomina o molestowaniu dzieci w reklamach? Mówię tu zarówno o telewizji jak i radiu. Przecież teraz średnio w każdym bloku reklamowym słychać \ widać co najmniej jedno dziecię zachęcające was łamiącym się głosem do kupienia czegoś, czego oczywiście nie potrzebujecie.

Przecież każda z takich reklam to ewidentne przymuszanie dziecka do spełniania zachcianek reżysera, który narzuca mu swoją wolę, punkt widzenia i zmusza niejednokrotnie do mówienia, czy też wykonywania czynności, których to dziecko nie chce wykonywać. Musi to jednak robić, gdyż w innym wypadku tatuś i mamusia będą się gniewać.

Brzmi znajomo?

Albo zrobisz to, co ci każę, albo w ramach kary twoi rodzice będą na ciebie źli.

Śmierdzi wykorzystywaniem, przyznajcie sami.

Już sam fakt, że rodzice godzą się "sprzedać" własne dziecko do takich celów budzi we mnie obrzydzenie, pogardę i chęć pozbawienia takich ludzi praw rodzicielskich. Chociażby za niepotrzebne narażanie dziecka na stres, czy też za próbę sprzedania go w tymczasową niewolę.

Młodzież i nastolatkowie coraz rzadziej pojawiają się w reklamach gdyż w pewnym wieku zaczynają rozumieć czym jest wstyd, obciach i jak bardzo mogą się ośmieszyć śpiewając piosenki typu: "Witaminy, minerały będziesz zdrowy przez rok cały."

Aż boję się sobie wyobrazić co za chory umysł potrafi ułożyć takie pokręcone teksty.

Dzieci jednak, u których nie wykształciło się jeszcze poczucie dobrego smaku, i które nie rozumieją co to wstyd są bezwzględnie wykorzystywane aby napychać nam głowę jałowymi przekazami o syropach na kaszel, o lizakach z witaminą C, o pieluchach, plastrach z olejkiem eukaliptusowym i innych marketingowych śmieciach.

Przez pięć lat szkoły średniej słyszałem miliony zdań dotyczących reklamy, handlu, marketingu i całej tej telewizyjno - radiowo - prasowej mafii i ośmielam się sądzić, że orientuję się w tym temacie odrobinę bardziej niż przeciętny Pan X, lub Pani Y.

Dlatego gorąco apeluję do wszystkich, którym nie obce jest używanie więcej niż jednego synapsu:

Przyłączcie się do mnie i z całego serca potępiajcie wszelkiego rodzaju próby zniewolenia waszych pociech za pieniądze. Nie pozwalajcie firmom farmaceutycznym, producentom słodyczy, masła lub politykom na wykorzystywanie waszych dzieci do swoich celów.

Bo to właśnie wy- rodzice, krewni i znajomi tracicie na tym najwięcej. Tracicie szacunek myślącej części społeczeństwa, tracicie moralność i dobre imię, a przede wszystkim tracicie w oczach dziecka, które kiedyś przecież dorośnie i będzie mogło samo ocenić was za to, jak wielką krzywdę mu wyrządziliście.

Ktoś kiedyś powiedział, że do miłych wspomnień należy wracać często, a o niemiłych zapominać szybko.

Nowy rok przyniósł bardzo wiele zmian.

Tyle, że nie dla mnie.

U mnie wszystko po staremu, więc postanowiłem, że oto powrócę niczym uporczywy zimowy katar i znowu od czasu do czasu będę "męczył" te kilka czytających to osób swoimi narzekaniami.

Tomek Lipinski i Tilt nagrali kiedyś, dawno temu ostatnią piosenkę o miłości.

Warto sobie o niej przypomnieć od czasu do czasu.

Problemy z internetem.

I ogólnie ze wszystkim innym.

Jest dobrze, radzę sobie.