Hello, tumblr. Andito na naman ako, magkkwento lang ako saglit ha.

So ito na nga there are times na I am really tired, emotionally, not because of my boyfriend or my friends. Its because of me, myself....

For the past few weeks, I felt this “existential crisis or Early 20’s lif crisis” and yup, it does exist pala. Tangina. Given I still have depression pa, ayun, wala na finish na. Umiiyak na naman ako pag gabi.

Everyday na gigising ako, lagi kong naiisip na kung masasagot na kya ang tanong ko sa sarili ko pero at the end of the day... wala pa din pala. Para sa iba simpleng problema to pero sa iba hindi, don’t judge us. 🙃

Gusto ko sana ‘to sabihin sa boyfriend ko since we are open to each other, but as of now, he has no time for my dramas, ayokong guluhin yung happiness niya with his family, baka hindi ko na din sabihin. Iiyak ko nalang, iyakin ako eh. I cry if I can’t put my emotions into words, pag hindi ko na kaya or hindi ko kaya.

Hanggang ngayon nagpapasalamat pa din ako kasi nakilala kita, masaya akong kasama ka kahit minsan ang tigas ng ulo mo. Sana magtagal pa tayo, maging matibay tayo sa lahat. Kaya natin ‘to..