june.

Yarını merak etmiyorum.

Gerçekten uyuduğumdan emin değilim ama rüyalarımın benden önce uyandığına yemin edebilirim. Gün boyunca peşimden geliyorlar üstelik. Bir yüz görüyorum mesela. Hiç tanımadığım biri. Onu özlerken buluyorum kendimi. Özlemek için tanımak gerekmiyor galiba.... Hem ne demiştim yıllar önce, uzakta bir yerde tanısam çok seveceğim insanları özlüyorum. Bence insanlar yokluklarıyla geliyor önce ya da varlıklarından çok eksiklikleriyle. Bir sandalye çekiliyor içimde mesela, biri oturacakmış gibi. Kimse gelmiyor. Ama yer açıldı ya bir kere o boşluğu kaldırıp atamıyorum. Günler geçiyor, mevsimler birbirinin omzuna yaslanıp uyuyor. O sandalye duruyor. Sonra bir sokağın köşesini dönüyorum, sanki birazdan karşılaşacakmışız gibi. Kiminle, bilmiyorum. Adını koyarsam kaybolacak bir şey bu. Bazı şeyler isim verilince küçülür. Avuç içine sığacak kadar. Oysa ben onu ufuk kadar geniş hissediyorum. Bir de herkesin içinde eksik yazılmış bir cümle var gibi geliyor bana. Benimki uzun zamandır sürüyor. Noktaya yaklaşır gibi oluyorum, sonra bir virgül çıkıyor karşıma. Sonra bir başka gece. Sonra bir yağmur. Sonra hiçbir yere varmayan düşünceler. Sonra yine o aynı yüz. Belirsiz. Buğulu. Sanki hatırlamaya çalıştığım şey bir insan değil de, bir ihtimal. Ve geceleri, dünya sesini biraz kısınca, o gölge yeniden yanıma oturuyor. Hep yanımda oturuyor. Bir şey söylemiyor. Ben de sormuyorum zaten. Konuşursam dağılırız çünkü. Tecrübeyle sabit. Sessiz kalıyoruz. İki yabancı gibi. İki eski tanıdık gibi. İki rüya gibi. Biri beni görüyor, biri görülmeyi bekliyor. Ben..., bak(a)mıyorum.

Sesin içinde ev yoksa, nerede oturacağım ben? Yersiz soru. Zaten başından beri hep dışarıdaydım. Sadece izliyordum. Sesini, sesindeki o eksik çatıyı, kendi ellerimle icat ettiğim o yabancıyı. İnsan sadece kendi yarattığı boşluğa sığıyormuş meğer. Herkes kendi yarattığı hayaletin gözlerine bakıyormuş. Ne muazzam bir aptallık. Ne pürüzsüz bir uyanış...

Benim kadar.

Arkamda 2 çocuk var. Eve gidesim yok. Sigaram var. Şarabım yok. Bu kadar. Bu.

Çatık kaşlı insanların gülümsemeleri tedirgin edicidir. Sen bunu da bilmiyorsun. Öğreneceksin.

Oyun çok güzeldi. Gökyüzü çok güzel.

Bir kedi bir kargayı öldüresiye bir oyuna davet ediyor. Hep öyle değilmiş.

Ben buna alışığım. Kuyunun dibindeki taşların yerini biliyorum. Hangi yankının kaç saniye sonra geri döneceğini biliyorum. Hangi çatlağın yağmurdan önce sızlayacağını da biliyorum, romatizmam var. Hangi kapının yalnızca içeriden kilitlendiğini, hangi sessizliklerin aslında bir intihar olduğunu biliyorum ve susuyorum. Bazı haritalar kâğıda çizilmez; insan onları diz kapaklarında, omuzlarında, uykusunun ağırlığında taşır. Ben kendi karanlığımın haritasını ezbere biliyorum. Bir lambanın ne zaman titreyip söneceğini, bir ipin ne kadar daha gerilebileceğini... O ipe çamaşır da asabilirsin, o ipte kendini de. Bunları hep biliyorum ama bilmek kurtarmıyor. Yalnızca önceden haber veriyor. Uzaktan gelen tren sesini duymak gibi, raylar hâlâ titreşmeden önce. Bazı geceler bazı seslerle çalışıyor. Ben onları isimleriyle çağırabiliyorum. Bazı geceler bir çekmece açılıyor içimde. İçinden eski bir gülümseme çıkıyor. Eski bir koku. Eski bir kirpik. Ben onun kaç adım sonra yanıma oturacağını biliyorum. Kaç dakika sonra boğazıma düğümleneceğini, kaç saat sonra çekip gideceğini... Bir deniz fenerinin kendi fırtınasını tanıması gibi. Bir ağacın hangi dalının önce kırılacağını bilmesi gibi. Bilmek. Bilmek. Bilmek... Ne tuhaf bir yük. Artık bilmediğim şeylerden değil, fazla iyi bildiğim şeylerden yoruluyorum. Ve yine de... Yine de her seferinde kuyunun kenarına eğiliyorum. Belki bu kez yankı başka döner diye. Belki bu kez bir taş yer değiştirmiştir diye. Belki karanlık, uzun yıllar sonra ilk kez, adımı unutmuştur diye.