E.Y

What is it about society that dissappoints you so much?

Is it that we collectively thought Steve Jobs was a great man, even when we knew he made billions off the backs of children?Or maybe it's that it feels like all our heroes are counterfeit.

The world itself's just one big hoax.Spamming eachother with our running commentary of bullshit, masquerading as insight, our social media faking as intimacy.Or is it that we voted for this?

Not with our rigged elections, but with our things; our property, our money.I am not saying anything new.We all know why we do this, not because this makes us happy, but because we wanna be sedated.Because it's paintful not to pretend, because we are coward.

BÜTÜN BUNLAR YAŞANDI MI GERÇEKTEN?

Son zamanlarda yaşamı çok çok hüzünlü ve çok çok acılı geçmişti, ama en hüzünlü ve en acılı olan yanı, bütün bunların düşten başka bir şey olmadığını, kendi düşü değil, benim düşüm olduğunu düşünmesiydi.Hiçlik ona acıdan daha ürkütücü görünüyordu.Yaşadığının düşünü görmek... neyse de, ama bu düşü bir başkasının görmesi!..

En azından ben, bana en çok korku veren şeylerden birisinin, yalnızken, hiç kimse beni görmezken, aynaya bakmak olduğunu biliyorum.Sonunda kendi varlığımdan kuşkulanıyorum ve kendimi başkasıymış gibi görerek, bir düş olduğumu, düşsel bir yaratı olduğumu düşünüyorum...

Rol yapmak hepimizin hoşuna gider, hiç kimse kendisi değildir, başkalarının yaratılarıdır.

Beni daha da zorlarsan, senin salt bir düşünce, kurgusal bir birey olduğunu söylerim.

...

Ben merd-i meydan

yani toprağın ve kanın gürzü

güllerin bin yıllık mezarı bendedir

yukardan bakarım efendilerin pusatlarına

insanların bütün sabahlarını merak ederim

gök hırpalanmaktadır merakımdan

ıtır kokan benim yumruklarımdır

benim kavgamdır o, aşk diye tanınan.

Alanlara çok bilenmiş yüreğim alanlara

vurulsun kösleri şu gâvur sevdamızın

vursun isyanın bacısı olan kanım karanlığa

Zülküf de vursun.

Yüzüne ay kırıkları çarpıp uyansın sevdiğim.

Yenilirsem yenilirim, ne çıkar yenilmekten? Seninle çarpışmak kişiliğimi pekiştirir benim. Ayak bileklerime kadar bu deredeyim işte,

Yerin yassı taşları tabanımın altında, Alnımda birleşmekte güneşin raylarından Hışırtıyla geçen kartalların sesleri. Unuttuğum bir bitkinin yaprakları gibi Göğsüme değerse kurşunların, ne çıkar?

Kitaplığımı düzenlerken kitapların arasından yere bir not kağıdı düşüyor.Yazısı hafif silinmiş, nereden not aldığımı hatırlamadığım bir alıntı:

Sokağın savaşı, ruhun savaşı

Ben acaba kaç kez diktatör oldum?Peki ya kaç kez bir engizisyoncu, bir sansürcü, bir gardiyan?Peki, en sevdiğim insanlara özgürlüğü ve düşünceyi kaç kez yasakladım?Kendimi kaç kişinin sahibi hissettim? Kaç kişiyi sırf ben olmama suçunu işledikleri için lanetledim? Kişilerin özel mülkiyeti, nesnelerin özel mülkiyetinden daha iğrenç değil mi?Kendimi tüketim toplumuna son derece uzak gören ben bugüne kadar kaç kişiyi kullandım? Başarının değerini yüksek sesle lanetleyen ben, başkalarının başarısızlığını gizliden gizliye hiç mi arzulamadım ya da kutlamadım?Kendisini ortaya çıkaran dünyayı hangi insan kendi içinde yeniden yaratmıyor? Hangi insan kardeşini bir hasımla, sevdiği kadınıysa kendi gölgesiyle karıştırmaktan muaf?

...

Biliyorum gideceksin…

Puslu bir eylül ayında gideceksin. Gözlerinle birlikte, saçlarınla birlikte gideceksin. Geride seni hatırlatan bir tek kelebekler kalacaklar. Bir tek kelebeklerin kanatlarına bakacağım özlemle. İlan edilmemiş bir aşkın hüznünü bırakacaksın bir de. Taşımayacak kadar yorgun olacağım sen yokken. Sonra yaşamak dediğimiz saltanatın soytarılığı kalacak üzerime. Sihirli sözlerin avutulucuğuna salacağım boyalı yüzümü. Kimse fark etmeyecek seni. Seni en kuytu bakışlarımda saklayacağım. Seni uykusuz gece yarılarımda saklayacağım. Başlayıp da bitiremediğim yazılarımda. Bir radyo istasyonunda çalınan Ortadoğu şarkısında.

Sen gideceksin…

"Biz inceyizdir, incitemeyiz bu yüzden."

We hope, as a new society rises from the ashes, that you will forge a better world, a world that values a free people, a world where greed is not encouraged, a world that belongs to us again, a world changed forever! And while you do that, remember to repeat these words.We are finally awake!

“Özgür tek şey fiyatlar. Bizim topraklarımızda (serbest piyasanın ‘mucidi’) Adam Smith’in (İtalyan faşist lider) Mussollini’ye ihtiyacı vardır.

Yatırım özgürlüğü, fiyat özgürlüğü: Piyasalar ne kadar özgürse, insanlar o kadar tutsaktır. Küçük bir kesimin refahı geri kalan insanları lanetliyor. Masum bir serveti bilen var mı? Kriz zamanlarında liberaller muhafazakarlar, muhafazakarlar faşist olmuyorlar mı? Kişilerin ve ülkelerin katilleri kimlerin emrinde görevlerini yerine getiriyorlar? Orlando Letelier “The Nation”da “ne ekonomi, ne de teknikleri tarafsız” diye yazdı, iki hafta sonra Washington’un bir sokağında havaya uçuruldu. Milton Friedman’nın (neoliberalizmin babası) kuramları ona Nobel Ödülü’nü çağrıştırıyor, Şilililere ise (Şili diktatörü) Pinochet’i…”

Erkenden aşındırır aşkını 

Odaların köşelerine zamansız oturur

Duyarsa bir çocuğun

Oyundan çağrıldığını

Başının her seferinde döndüğü kumarı

Gönlünü bir tarzla kurularken kazanır

Anlarsa yenilen bir kadının 

Darda kaldığını

Kendi kendine ardaşak kaçağı

Arada bir bakınır ne yaptığına 

Süresiz kapılır tablolara yangelir

Ve oturdu mu bir masaya

Hakkını verir çay içmenin

Bu adam kitapların uçlarına

Çizilmiş itilmiş resim

Korkmadan yaşar tebessüm gösterir

Ağır başıyla nöbet alır

Dağdan kaçar şehri çevirir

Ve bırakır gönlünü bir tazı sıçramasına

Erkenden aşındırır aşkını

Anlamaz bir kadının

Süresiz kapılıp yangeldiği tablolara

Severek tebessüm attığını

Ağır başıyla kopar dağdan

Nöbet alır şehri devirir.

Başkalarının aşkıyla başlıyor hayatımız

ve devam ediyor başkalarının hınçlarıyla

düşmanı gösteriyorlar,ona saldırıyoruz

siz gidin artık

düşman dağıldı dedikleri bir anda

anlaşılıyor

baştan beri bütün yenik düşenlerle

aynı kışlaktaymışız

incecik yas dumanı herkese ulaşıyor

sevinç günlerine hürya doluştuğumuzda

tek başınayız.

İdeali kaybedenler, zaferi idealleştirmeye başlar.Zafer, hakikati elde etme aracından zamanla hakikatin kendisine dönüşür.Unutma; orada, birçoklarının zaferlerden bahsettiği yerde, ya hakikati unutmuşlardır ya da ondan saklanıyordır.