kont.h.es

Gözlerini kapamış, o kocaman yuvarlak gözlerini artık iki düz çizgi temsil ediyor.

Başını havaya kaldırmış. Çenesinde bir damla su. Su içmiş heralde kısa süre önce.

Burnunun üstünden kafasının bitimine kadar çıkan beyaz bir çizgi var, çay kaşığına benzer bir beyazlık bu.

Beyaz çizgiyi takip ediyorum kedinin burnundaki. Kapı koluna ulaşıyorum. Altın kaplama kapı kolu. Şaka şaka ne altını.

Altın rengine boyalı, sahte, kurnaz, fakir bir kapı kolu bu.

Değerli bir şeye atıfta bulunarak değersizliğini gözönünden kaldıran, kıymetli bir görüntünün altına saklanarak ucuzluğunu göstermek istemeyen kompleksli bir kapı kolu bu. Bir zenginlik göstergesinin imajına büründüğüne göre ucuzluğundan utanıyor olmalı.

Bu oda gibi. Ben gibi. Siz gibi. Hepiniz.

İkea’dan aldığı milyonların özel sevkine hitap eden kişisel seçimi olan tablo duruyor duvarda.

Kedi aldı bunu. Benim öyle ucuz zevklerim yoktur.

Sevk yazmışım az önce zevk olacak o. Sevk de kalmadı artık.  Ne antika insanım.

Sağlık karnesi de tarihe karıştığından beridir yaşlanma kompleksim azdı.

Kırmızı kitaplığımı kitapla doldurabilmeyi başardıktan sonra dün tüm kitapları kendimce sınıflandırdım,

ikinci rafı gözdelerim rafı yaptım, sonra sığdıramadım oraya gözdelerimi.

Üst rafa ve alt rafa dağıttım. Hepsini sığdırdıktan sonra kalan gözdelerimi alelade son rafa attım.

Bir tane nerden geldiğini bilmediğim kitap buldum şimdi burada adını anıp rencide etmek istemiyorum.

Onu yatağın altına koydum.

Sıradaki idealim yastıklarıma renkli kılıflar alarak odaya tarzımı yansıtmak.

Bir türlü tarzımı yansıtamadım gitti şu odaya. Ne kendini bilmez odaymış yahu.

Zaten taşınacağız burdan, 5 yıl oldu. Ben bir yerlere ait olamıyorum.

Bağlanamıyorum hiçbir şeye. Yastık kılıflarımı alırsam yanımda götürürüm ama.

Para verdiğim şeyleri önemserim üzerime yapışan bayağı bir öğrenci alışkanlığıyla.

Yazı yazasım geldi diye yazıyorum, değerli zamanınızı gasp etmek istemem,

kendi zamanımla ilgili çözemediğim bir derdim olduğundan bu köylü saldırışlarım.

O kadar internete ve o kadar salak insan yorumuna maruz kaldık ki, birileri gelip, “şimdi oraya köylüleri mi aşağıladın sen nesin höödöödö” filan diyor gibi oluyor. Çok yazık oldu bizim nesile.

Bu yazıyı, cafede arkadaşlarına Survivor’dan bir diyaloğu hararetle anlatan büyümüş olmasına rağmen hala sarışın adama,

“hayatım boyunca incelik ve derinlik sahibi biri olmaya önem verdim, ama artık bunu sağlamak benim için büyük bir yük” diyerek intihar eden adam için, parası pulu varmış yetinememiş cehenneme gitti diye yorum yapan abiye,

ayrılık ölümden beter diyerek biten aşkının ısdırabını dağlardan aşırmış kıza,

kahve falına bakıp “çok temiz kalplisin biliyor musun sen? Hep bundan kaybediyorsun” diyen falcı bacıya,

“Yüzüklerin Efendisi’ni hiç sevmiyorum, izlemedim ama “diyen çocuğa ve onun yakın arkadaşı olan, “olağanüstü ya da akıl karıştıran filmleri sevmiyorum yani gerçek hayatta böyle şeyler olmuyor çünkü” diyen çocuğa ve bunların kuzeni olan “ yabancı müzik dinlemiyorum çünkü ne dediğini anlamıyorum” diyen kıza,

“kendine kıymet ver, giden gitsin, senden önemli değil hiçbir şey” diyen güruhun alayına,

zamanında Haydi Kızlar Okula kampanyası için Heidi’yi kullanarak, Türkiye’de Heidi’ler yok! Diyen reklam filmini yapanlara,

erkeklerin parasını yiyen kızlara,

kızların beline ayrı omzuna ayrı elini koyarak, sarıp sarmalayıp kırılacak eşya muamelesi yaparak gezdiren erkeklere,

kız olmanın aşağılık olduğu düşüncesini farketmeden benimsediğinden ötürü üstün görünebilmek için erkek gibi davranan kızlara,

kitapçıya girip "soğuk kahve" tarzı kitaplar alan tatlışlara,

piyano çalan adamın evine gidip rahatsızlık veriyorsun diye şikayette bulunan düzen meraklısı ablalara,

ve karşıma çıkıp çok değerli bir insan olduğum için bana yüklü miktarda burs vermeyen tüm zengin insanlara adıyorum.

Tanrı sizleri korusun ve tatlış dünyanıza zarar vermesin inş.

Zeki Demirkubuz’un şöyle bir acı tanımı vardı, şimdi aklıma geldi bulup paylaşayım;

“…benim için acı şudur: İlkokul iki ya da üçüncü sınıftayken okullar kapanmış yaz tatili başlamıştı. Isparta’nın tuhaf bir sıcağı ve kuruluğu vardır yazları. Özellikle öğle vakitleri insanlar evlerine, dükkânlarına çekilir her şey sessizleşir, şehir beyaz bir hayal gibi olurdu. Bir de böyle pis bir toz vardır hep; insanın ağzını, burnunu kurutur, canından bezdirirdi. Böyle günlerde bile ben evde bir türlü rahat edemez, canım sıkılır ve kendimi sokağa atardım. Orada burada gezinir dururdum. Bir gün, işte böyle dışarı çıkmıştım yine. Tek başıma tarlalarda, bostanlıklarda gezinmiştim. Sonra kapalı olan okuluma gittim. Tabii kimseler yoktu. Gözümün önüne kış zamanı, okul kalabalığı filan gelince canım iyice sıkıldı. Okulu sevmezdim ama o kalabalığın ve hareketin beni ne kadar oyaladığını fark ettim. Şimdiki bu ıssızlık içimi ezmeye başladı. Okulun bahçesinin duvarına oturup beklemeye başladım. Uzaktan hayal gibi, güneş ışığının altından böyle insanlar, araçlar siluetler gibi geçiyor ama nedense sesleri duyulmuyordu hiç. Derken benim gibi iki tane çocuk daha geldi. Ellerinde bir top, yavaş yavaş, bezgin bezgin oynamaya başladılar. O topun sesini o kadar net hatırlıyorum ki, böyle pat pat… Ve arada bir potaya atıyorlardı. Bir iki oynadılar sonra sıcaktan yılıp bıraktılar topu ve bir kenara geçip oturdular. Bıraktıkları top yavaş yavaş yuvarlandı yuvarlandı, gidip okulun duvarına yavaşça vurup durdu. O anda öyle derin bir sessizlik oldu ki anlatmanın imkânı yok. Ben öyle o topa, o çocuklara baktım. Sonra okula baktım, sonra içime acayip bir acı çökmeye başladı. Böyle büyüdü büyüdü, nasıl içim kıyılıyor… Ben acıyla ilk defa o gün orada tanıştım. Sonra hayatımda hiçbir zaman o gün, o okulun bahçesindeki kadar derinden bir acı çektiğimi hiç hatırlamıyorum. Bence dünyadaki en büyük acı da budur. Çünkü sebebi yoktur, neden diye soramazsın, ortada bir şey yoktur. Albert Camus’nün Yabancı’da anlattığı sıcak bir pazar gününün verdiği acı gibi…”

Dilerim, bunu okuyup hüngür hüngür ağladığınız bir dünya olmasın yaşadığınız.

Bunu okuduktan sonra saatlerce ağlatan şey, sizi ömür boyu bırakmayan bir azapla terbiye ediyor zira.

Elinizi, etinizi kesiyor.

Ben, hiçbir şey olamamışların kralıyım.

Bunu söylemiş miydim?

Altın kaplama bir kapı kolu, ikeadan alınma bir tablo, iyi dizilmeye niyetlenilip başarılamamış süslü bir kitaplığın rafıyım.

Bunları da ben yazmadım, kedi yazdı. Bunları benim ağzımdan yazdı ve ardından da spiral şeklini alıp uyudu.

Not: yazım hatalarını görmezden gelin. De’leri zaten ayırmışımdır büyük harf kesme işareti vs onlardan bahsediyorum. Günde 3 litre su içmeye ve düzenli spor yapmaya özen gösterin. Sonra gebeş olup da geceleri uyuyamıyorum düzensizlikten hep demeyin. Fazla internette dolaşıp herkesin yorumunu okumayın. Manyak mısınız siz? Şişmanım ama yüzüm güzel demeyin bana!

Size her şeyi anlatacağım...

  Hayır, hayır... yalnızca küçük bir şaka.  Daha fazla mı, ‘işkence’ gerek dilimin altındaki simsiyah yabani kuşlar gibi vahşiçe kanat çırparak ortaya dökülüverecek sırlarımı anlatmam çin.

  Hayır, hayır. Ben sadığım, öyle kolayca, işte anlatıyorum her şeyi diye başlayamam.  

Belki daha derinden kanatmak gerek beni, ya da bir bakmışsınız ölüvermişim ama hiçbir şeyi anlatmamışım size.

Asaletimden mi yoksa aptallığımdan mı bu pis sadakatime bağlılığım dersiniz?  

Bir şeyin intikamını alıyor olabilir miyim en çok kendimi acıtan yollardan, yoksa, a, tabi ya, korkaklığımdan olmalı.

Gerçekten de, bu gerçekliğiyle başımızı eziverecek çirkinlikte dünyaya masalsı hikayeler bırakma derdinden vazgeçememiş toy bir aptal olabilir miyim?

Ta ki o tatlı peri masalı tabloları çizmeme olanak sağlayan dönek kelimelerimin ihanetine uğradığımı, yalnızca onları kullanabilecek ağzım, beynim, hislerim ve neyim varsa yitireceğim ölçüde başımın ezildiğini anladığım ana kadar.

Hafife almayın bazılarımız hatta çoğumuz için hiç gelmez bu an.

Gelmediyse şanslısınız demektir, ama aptal olduğunuzu düşündüğümü de bilin.

  Şimdi sizin bu iğrenç dünyanın gerçekliğine ikna olmanızı sağlayacak ya da gerçekliğini birlikte reddedebileceğiniz birine ihtiyacınız vardır.

Şimdi nereye dokunmaya kalksanız yokoluverecek hissine kapılmış ve ne denli yalnız olduğunuzu hissetmiş, ne kadar özel olduğunuzu içinizde duyumsayarak kutsal acınızı  çekmeye başlamışsınızdır.

Bunun için size aynı derecede, en az sizin kadar özel bir ruh eşi lazım.

  Dünya insana gaddar olmayı öğretiyor klişesine başvurmayacağım elbette.

Bunu yaparsam lütfen vurun beni.

Kimseyi sıkmaya ya da içi hoşluklarla dolu ana fikriyse binlerce defa binlerce kişi tarafından söylenmiş bir fikri ortaya atmaktan öte bir işe yaramayacak  bir yazı yazarak hiçbirinin vaktinden çalmam.

Buradan ne öğreneceğim derseniz de aslında verebilecek bir cevabım yok. 

Aslında, zerre kadar umrumda değilsiniz.

Hepiniz  iyi veya kötü uygun koşullar sağlandığında büyük ya da küçük,  miğde bulandırıcı her türlü çirkin, onursuz hareketi yapabilecek iğrenç küçük solucanlarsınız.

  Bir zamanlar ciddi derecede kendimi beğenirdim.

Çünkü çoğu zaman bir aşk hikayesinin seçilmiş kadın ve erkek karakterinden  ziyade çirkin ama hassas, onurlu karaktere yakın hissettim kendimi.  

Güzel kızların gerçekten çok da akıllı olamayacağını içindeki adalet duygusunun çökmemesi  arzusuyla doğru kabul eden çirkin bir kız olabilirdim.

Güzel kızlar tabi ki çok da akıllı olamaz, o zaman adalet nerde değil mi?

Fakat masal anlatmıyorum ben, çirkindim ve çirkin birine davranıldığı gibi davranılıyordum.

Sonra fotoğraflarına bakıp keşke böyle olsam diye isyan ettiğim kızlardan bir gün gelip daha güzel göründüğümü düşündüm, 16 yaşındaydım. Yoksunluğunu çok çektiğim bir şeyi elde etmiş hissetmemdendi sanırım kendini beğenmişliğim, ve elbette bir de, 16 yaşındaydım.

O zamanları hatırladıkça ciddi ölçüde bunalıyorum, yanımda olan ve buna maruz kalan kim varsa utanıyorum hepsinden.

Varlığınızın, insanların zihnindeki durumunu çok da kontrol edemiyorsunuz, zaman, görüntü, yanlış veya doğru davranışlar, her değişkenin buna etkisi var. Ben insanların benim hakkımda ne düşündüklerine çok önem veririm üstelik.

  Şimdi bazen diyorum bu kadar aptalca hüsranı yaşamış biri olarak gerçekten derinlerde hissettiğim  gibi kıymetli ve özel olamam.

Bana da aptal deniliyor bir yerlerde.

Düşünebileceklerimin sınırı olduğunu ve daha fazlasının var olduğunu, bu yüzden anlayamadığımız ve zayıf aklımızla mantıklı gerekçeler sunamadığımız şeylerin yokluğunu iddia edecek kadar kibirli olmayışım beni tek mesut eden ve kibirlendiren şey sanırım.

  Zamanın çok hızlı geçiyor oluşunu son birkaç yıldır dehşet içinde idrak ediyor ve bunun bunalımından kurtulamıyorum.

Sol kaşımın kuyruğunu almışım bi ara ve çıkmıyor tekrar. Bunu gördükçe çıldıracak gibi oluyorum.

Kaşımın tekrar çıkmadığını gördüğüm için çıldırsam ne komik olurdu değil mi? Biliyorum, biliyorum.

Bu yüzden çıldırmıyorum ben de. Fakat bu bir bilmece. Küçük tılsımlı kutucuklar bunlar kayatın içinden.

Her birini açmaya meraklıyım ve bu küçük ama önemsiz ayrıntıların, yani bu küçük kutuların içinden çıkan tılsımlar beni fazla etkiliyor. Ama çıldırmamamız gerek, bunu biliyoruz.

  Belki bir ruh eşi olsa...

Fakat dünyanın başını ezmeye başladığı ve masallarına uzaktan bakıp gözyaşları içinde ne kadar aptalca ve zavallı olduklarını gördüğün,

karanlığa açılan bir kapının kolunu çevirip içeriyi gördüğün ve gördükten, kapının varlığını bildikten sonra asla dönemeyeceğini idrak ettiğin o kısa anda, tam başın taşın altındayken yani, küçük ruheşinin ruhsal git-gellerine denk gelip yapayalnız kalabilirsin elbette.

Sonra da bir ağzın, beynin ve istediği sikik ruhun kalmadıktan sonra karşına geçip masalını dinlemek isteyebilir.

Ruhunu biri susturmalı... biri susturmalı, başı taşın altında olan tüm küçük kutuların içindeki tılsımı, insanları çıldırtmaması gereken çıldırtıcı ayrıntıları biliyor. Sana anlatması gerekmez, bildiğini bilmek de seni rahatlatmaya yeter.

Fakat bunu da biliyor.

Başı taşın altından ezilmiş olarak çıkan zavallı, yalnızca gözlerinden, yahut dönek kelimelerinden dahi panzehirini  çekip alabileceğini ve dünya denen illet zehrin seni öldürmeden etkisini yumuşatabileceğini biliyor.

Hayır, gözlerini göremezsiniz artık, kelimelerini duyamazsınız, ne demiştim? BAŞI EZİLDİ ONUN.

Ve tam da sizin ihanetinize denk geldi ne yazık.

  Yıllar evvel ezberimde kalan, benim parçam oldukları için asla silinemeyecek olan cümleler biliyorum.

Başım kopmuş değil elbette kopmuş olsa kelimelerin ihanetini kelimelerle anlatmazdım.

Hiç anlatmazdım.

Ama işte bazı şeyler değişiyor.

Bazı insanlar zamanın içinde kalıyor, bazıları, belki, dışında...

ama kıymet verdiğim eski anılarım, birer parçam hepsi ve beni konuşturan da onlardır, ihanet edemeyecekleri kadar güzel yerlere koymuş olduğum, ezberimde kalan cümleler.

Yani, Kolay anlatılıyor hikayeler, kolay yaşanmıyor oysa...

  Başı ezilmiş olanı daha fazla kanatmak bir işe yaramayacağından, duyamayacağınız cümle de şu oluyor;

İyi ki çok şey bilmiyorum dedim bugün. Daha çok malzemem olsa iyice katlanılmaz bir şey olacaktı bu tanımlayamadığıma şükür mü etsem yoksa tanımlayabilseydim etkisi hafifler miydi bilemediğim his. Kurabiye kalıbı gibi bir kalıpla, hem de 3 boyutlu, tam vücuduma göre kesilip, hiç taşmadan içime yerleştirilip güzelce yapıştırılmış gibi hissettiğim bir...

Bir huzursuzluk, bir bitmek bilmeyen haykırışlarla üstüste binmiş sorulardan oluşan, tahammül edilemeyen bir gürültüye sebebiyet veren sesler bütünü, bir çıldırış sanki. Bu hisle tıka basa doldurulmuş gibi. Öyle uyanıyorsun. Koşup vücudunu burada alıştığın şekillere sokarsan belki rahat bırakır güdüsüyle ezberlediğin hareketleri yapıyorsun, düşünce’den kaçırabildiği  ispatlanmış, buraya aitlik konusunda normal olmanın en üst mertebelerinde kendine yer bulmuş kült hareketler. Elinde kavradığın bir tavayla ocağın başında durup diğer elindeki kaşığı tavanın içinde gezdirmek gibi, yarı uzanmış bir biçimde bir elini yere paralel kaldırıp elindeki kumandanın tepesindeki kırmızı düğmeye işaret parmağınla bastırmak gibi, bir elini beline koyup diğer elindeki askılığa takılı elsibeyi omuz hizanda üstüne tutup başını 45 derecelik açıyla eğip dudağını büzerek aynada kendine bakmak gibi, yemin ediyorum oradan oraya koşarak onlarca benzerini denedim bu hareketlerin, belki içimden sökülüp kendiliğinden düşer de bir süre rahat bir nefes alırım diye şu tanımlayamadığım şey. Hızlıca koşsam içimden çıkabilir mi diye bile düşündüm. Belki hızlıca koşmaya başlarsam afallayıp harekete başladığım yerde  kalır ben de kuş gibi hafiflerdim. Geçmiyor, çıkmıyordu, kusmak istiyordum.

Ürkerek etrafımı kontrol ediyorum, gören olmayacağını pek tabi biliyorum henüz o kadar kontrolden çıkmadım, fakat elimde olmadan bakıyorum etrafıma, bir şey var mı, bir nesne var mı bu içimdeki fırtınanın farkına varıp korkmuş gözlerle bakan. Tanıdığım insanlar bunu bilse, tüm çıplaklığıyla görse ne düşünür diye geçiriyorum aklımdan. Peki ya o sıradan hareketlerin içinde, sıradan cümlelerin ve konuşmaların içinde çırpınırken nasıl görünüyorum? Ben diye tanıdıkları şey ne? Çok mu aptal görünüyorum? Ne olarak tanımlarlar beni? Merak ediyorum.

Siyah beyaz, ıslak bir zeminde, yerin ıslaklığıyla bedenim birbirine yapışmış, etrafım silahlarla çevrili, bir çember içine alınmışım, üstüme doğrultulmuş onlarca silah. Yerde diz çökmüş, sanki yorgunluktan ölmek üzre ama ayakta kalmak zorunda olan birini canlandırdığım bir sahne görüyorum, yere kendimi bıraktığım anda tek tek ateş edecekler, her biriyle tek tek konuşup beni vurmamaları için ikna etmeliyim,

 etrafım, üzerime doğrultulmuş silahlarıyla etrafımı sarmış öfkeli insanlarla çevrili,

ve hepsi benim onların!

Siz hiç etrafınız üzerinize doğrultulmuş silahlarla çevrili olarak yürüdünüz mü? Yaşadınız mı o şekilde? O şekilde gülüp o şekilde yemek pişirdiniz mi ya da çay içtiniz mi, ya da dünyanın en sıradan muhabbetini ederken bu rahatsızlığı hissedip derin bir nefes aldınız mı?

Nasıl ikna edeceğim ben bu lanet insanları? Ne diyeceğim de inanacaklar.

Bir gün kumandanın kırmızı tuşuna işaret parmağımla basarken bir tanesi acıyıp vuracak beni. Ona lanet mi okuyacağım, teşekkür mü edeceğim bunun ayrımını yapamamak nasıl mahvediyor insanı biliyor musunuz?

Biliyor musunuz, nasıl yaşayacağım ben?  etrafında koca bir kalabalıkla, onlarca silahla birlikte yürüyüp, koşup kurtulma gafletine düştüğünde ağzının payını verip cüssesini iyice göstererek daha da ağırlaşan, nefes nefese bırakıp dizlerini ağrıtan bir yükle,  üstelik  yere düştüğün anda vurulacağını bilerek, nasıl yaşanacak, biliyor musunuz?

Siz biliyor musunuz, okumak istediğim her kitap elinde keskin bir bıçakla bana bakıp, “ etlerini keseceğim, kanatacağım seni” diye hırlarken okumak zorunda olduğunu içinde duyuyorsun. o an bir şeyler sarsılmalı, bu dev gibi şeyin etkisini yer gök bilmeli, bir şeyler olmalı istiyorsun.  Nasıl yaşanacak böyle burada? Onca kesiğe, kana rağmen daha neremizde can kaldı da hala üstüne düşünebiliyor, okuyabiliyor, dinleyebiliyoruz, bilmiyorum.

Niçin burada ne döndüğüne dair hiçbirşey söylemiyorlar bize? Söylemeyecektiniz biz niye böyle olduk, diğerleri niye o kadar keyifli, bir de  onlara baktıkça dehşete düşmemize niçin müsade ediliyor yahu?

İki kitap daha okursam ölürüm diye korkuyorum. İki şarkı daha dinlersem ölürüm, başıma bir iş gelir, ya bırakır giderim ya da düşerim muhakkak.

Düşersem korkmam, kendi ellerimle vurulmak da değil mesele.

Ben “ya düşersem” den korkuyorum. İki kesik daha canıma okursa bir gün. Onun korkusunu taşıyorum.

Ve bir silah bir sahnede göründüyse muhakkak patlar ya hani,

Kırmızı bir göğe uyanalım, her yer kan olsun. Herkes katledilmiş tüm savaşlar bitmiş ve ben her birinde tek tek yenilmiş olayım hatta. Birileri ölsün ama, yoksa işin ne esprisi kalır? Ne esprisi kalır savaşın, haksız yere ölenler olmayacaksa, birileri binlerce yıl sonra bile buna durup ağlamayacaksa, insanlar sevdiklerini, eşlerini dostlarını, en sevdikleri yerlerde kanları sürülü görüp bu görüntünün duygusal yükü fiziki bir yüke dönüşecek kadar ağır basıp da dizleri üstüne çöküp tüm yinleriyle ağlamayacaksa,  ne anladım ben o savaştan! zaten savaş niye kötüdür? Tüm savaşlar yanlış anlaşılır özünde çünkü hiçbir savaş iyi ve günahsız insanlar ölsün diye yapılmaz ama iyi ve günahsız insanlar ölürler daima. Sanki onlar bir şekilde ölsün de sağ ve seçilmiş kişilerin kafasında büyük birer imge oluşturabilsinler, o özel kişiler bu her onlarla alakası olmayan durumda ölen iyi ve günahsız insanları düşünüp yüce zihinlerinde onlara birer anlam bahşedip- şüphesiz ki çook büyüktür bu anlamların her biri- varlıklarını oralara işlesinler diye mi var olmuşlardır? Üstelik bir soru soracağım ama konuyla alakasız hocam, bir insanın başka birinin zihnindeki varlığı, o kişinin kendi öz varlığından daha ağır olabilir mi? Yani maanaası ne hocom çok soçmo bonco.

Bir kitap yazmayı düşünüyorum epeydir, aslında dün düşünmüştüm ama epeydir gibi algılıyorum dün nasıl bir zaman diliminde düşündüysem artık, olur bazen öyle zaman dilimleri, “epeydir” diye anmasanız çok büyük ayıp etmiş olacaksınız gibidir. Düşündüm ben bir kitap yazmalıyım. “klasik define arama yöntemleri” mesela. Ben buna dair hiç bir şey bilmiyorum ve hakkında uzun uzun yazarsam bir şeyler öğrenirim gibime geliyor. Sonuçta yazdığım her şeyi yazmadan önce bilmiyordum ve yazdıktan sonra öğrettiler bana. Kelimeler. Kendi seçtiğim kelimeler, onları seçtikten ve kullandıktan sonra hiç bilmediğim şeyler öğretirler bana. Sahi size de oluyor mu öyle? Çok yalnızım çünkü.

Kitap yazarsam ben, birileri ölür o kitapta mutlaka. Üstelik bu ölümlerin daha ağır olmaları ve size karşı beni yüceltmeleri için muhtemelen iyi ve günahsız insanlar olur onlar. Bak görüyor musun, yine hiç alakaları olmayan bir işe karışıyorlar. Ne kötü şu iyi ve günahsız insanlar. Densizler.

Birilerinin ölmesi gerek o şüphesiz, şu zihinlerinde büyük büyük anlamlar bahşeden yüce insanlar olarak çok tatlıyız. Hemen öldürüveririz onu bunu şunu. Bir şeyleri yalnız biz görürüz ve biz gördük diye görülebilen yeni bir şey kazanır dünya. Ay yoktan var ederiz diyeceğim ama çok ayıp olacak o zaman da. Bu sebeple zaten tanrıya inanmayışlarımız da. Yakaladığımız ve henüz görülmemiş manayı tanrıdan çalarız ve onu küçümseriz. Hey tanrı, sen bunu bilmiyordun değil mi? Buradan bakılabileceğini düşünmemiştin şüphesiz.işte ben yakaladım, ilk ben gördüm bunu ve sen bunu göremediğine göre, e yoksundur herhalde.

Kızıl bir göğe uyanalım, herkes katledilmiş olsun. Hatta tüm savaşlarımı kaybetmiş olayım ben. Olamazsam  zaten çok utanırım. Beeeeeeeeeeen tüm savaşlarında kaybetmiş bir  kahramanımdır orada ve iyi ve günahsız insanlar şayet ölmek için geç kalmamışlarsa, sinsi zaferimi de sokabilirim kafalarınıza “ iyi ve günahsız insanlar”ın ölümleriyle sağlam bir yer edinirler kafacıklarınızda, derken tanrı bile ölür, eğer ben düşünmeye başlarsam, ben düşünmeye başlarsam, ölümler çok kolay ve bir o kadar da zordur bu güzel topraklarda. Topraklarımız cennettir dostlar ama bor madenlerini filan hep sattılar. Olacak iş mi. Ne oldu, hiç bir şey bulamadın değil mi bu yazıda? :/ bence bir süre seni ve beni, ve diğerlerini bırakıp bor madenlerini düşünmeliyiz. Ya da hepimiz bir defaya mahsus olmak üzere klasik define arama yöntemleri adlı bir kitap yazmalıyız kafamızda. Ama kağıda dökmeyelim lütfen.

Hiç kimseye aslında derdini anlatamıyorsun değil mi? Herkes ve her şey hızla akıp gidiyor, hareketler, davranışlar, diyaloglar, anılar, siliniveren, suni, gerçek olmayan ibareler gibi geliyor değil mi? ve bu seni çok korkutuyor. Öyle korkutuyor ki, sakin kalabildiğinde aklındaki bu bilinci bir kenara bırakıp o suni şeyin bir parçası oluyorsun, çabalıyorsun, elle tutulur, gözle görülür bir sabit bulmaya çalışıyorsun ki, yaşayabilesin. Bıraktığın anda bu sakinliği, bıraktığın anda ruhunda zor zapt ettiğin o korkunç bilinci, tek hissedeceğinin o dipsiz yalnızlık ve hiçlik olduğunu biliyorsun. bıraktığında hüngür hüngür, sürünerek, parçalanarak, bağırarak ağlamak isteyeceksin,biliyorsun. İnsanlar, anlar, başarılar, senin o tutunmaya çalıştığın gelecek ideallerin, yapmaya çalıştıkların, yaptıkların, tüm ne varsa, elini savursan içlerinden geçecek diye, aslında onların hiçbiri yok ve sen sırf bunu görmek istemiyorsun diye elini bile savurmaktan delicesine korktuğunu biliyorsun. Tam aksine onlarla konuşup, onları yaşayıp, onları dert edinip, onlarla sevinerek, etrafını o suni, saydam çemberle sarıyorsun. Sarıyorsun, yoksa yaşayamayacaksın burda, Yoksa, ne olacağını inan sen de bilmiyorsun. Ama içinde dürten bir şey var. İçinde bir korku var. İçinde doğamadığı için senelerce karnında çürüyüp kalmış bir his, bir bilinç var. Geceleri kronikleşen, ufacık anlarda ortaya çıkıp hayatını çekilmez yapan, bütün o kurduğun, beslediğin, kocaman hale getirdiğin çemberini bir anda çıt diye kırıveren bir bilinç bu. Kaçamıyorsun.  

Hiç - bir - şey - e    ve   hiç-kim-se-ye    tu-tu-na-mı-yor-sun . . .

Bir zamanlar diye anılıyor ve anılmaya mahkum, tutunabildiğin şeyler, Hisler, yahut insanlar. Bir zamanlar, diye anılmaya mahkum...

Çemberini güzelce büyüt, başka çare sunulmadı sana burada, zira derdine derman da olamıyorsun kimsenin, benim, ya da başka birinin. ne de ben sana olabiliyorum bir çare. bir zamanlar diye anacaksın, beni de...

Bir gece bu çünkü, çünkü bu saatte floresanlar çemberini görmeni engelliyor, çünkü insanları, eşyaları, anıları, ancak gün ışığında gerçek sanıyorsun ve aldanıyorsun.

Ama işte, geceleri ne yapacağını bilmiyorsun, bilmiyorum. Ve başıma bir şey gelmeyecekse şayet, ben bunu hissediyorum. Bu hiçliği, ama elimi kaldırıp savursam, her şey bir anda yokolacak ve elim hiçbir şeye çarpmayacak diye korkuyorum, İşte o zaman, başıma bir şey gelecek, biliyorum.