Tuptuś

Jem przeciwbólowe jakby to byly cukierki

ZREBLOGUJ JEŻELI CHCESZ DOSTAĆ ANONIMOWĄ WIADOMOŚĆ.

“Chciałabym odebrać w środku nocy telefon od Ciebie i usłyszeć, że do mnie jedziesz. Tak po prostu, bez żadnego “cześć” i pytania, czy możesz przyjechać. Po prostu: “Jadę do Ciebie”.”

Nauczyłam się krzyczeć ciszą i płakać uśmiechem.

Już nawet nie chodziło o to, że ja chciałam z nimi wszystkimi być. Nie chciałam. Tak samo jak teraz nie chcę już nikogo ranić. Jestem zraniona, mam jakiś uraz, rysę, ranę, defekt, którego nie da się wymazać. Potrzebuję świadomości, że ktoś mnie kocha, że chce się mną zaopiekować i dać namiastkę bezpieczeństwa. Ktokolwiek. Dlatego zawsze przywiązywałam się do wszystkich, którzy przejawiali jakiekolwiek oznaki zainteresowania. A jeśli nie przejawiali, ale ktoś mi pasował, wmawiałam sobie, że to jest właśnie ten, który mnie uleczy. Skrzywdziłam przez to wiele osób, a ja po prostu chciałam otrzymać to, czego nie miałam w dzieciństwie. Miałam innych za potwory, a sama okazałam się największym.

„Ostatnio przestałaś mówić o uczuciach. Dlaczego? Nie chcesz? Nie umiesz? Czy już nie ma o czym mówić?”