yanılgı içimi çürüttü, bu yalancı bahar benim evime kış döktü.

hepimiz aynı bilinmezliğin içinde dolaşıyoruz. kapıları çalıyoruz, yüzümüzü hep dışarıya dönüyoruz, ışığı yanlış yerlerde arıyoruz

savaşım biz olmaktı ama sevdiğim korkaktı

apansız gelmelerine alışığım, arada açılan pencere gibi. tuhaf bi rüzgarla ve ben o rüzgarla üşüyorum. bakıyorum pencerenden boşluğa düşüyorum, arkası karanlık. pencere olmamalı orada ama duvar örmek de bana düşmez. o karanlıkta yönünü bulmak için ilkel yöntemler denemek istiyorsun ve görüyorsun ki sen kendin, o yöntemlere göre daha ilkel kalmışsın

iyi sandığımız birçok kişi aslında eline fırsat geçmemiş kötülerdir

ben, yüzlerce kez toparlanmış dağınık bir odayım

hiçbir şey hissetmemek için kendini tamamen hissizleştirmek, ne büyük kayıp

olgunlaşıyor muyum yoksa her şeye olan ilgimi mi kaybediyorum, emin değilim

kendinin bile ücrasında yaşayan benim için, gidecek yer ne kadar uzak olabilir?

başıma gelen en büyük talihsizliksin

'gelecek tanrısına taptığım müddetçe şimdide huzur bulamam'

insanlara yanlışlıkla kendim hakkında fazla bilgi vermek mahvediyor beni...

yanılgılarımın çoğu, düşüneceğim yerde duygulanmak ve duygulanacağım yerde düşünmekten doğuyor