Kimsenin baharında gözü olmayanın bahçesi hep çiçek açar

eğer bir yerde sana yeniden denk gelirsem, affetmiş gibi gülümseyeceğim. bu benim zaferim değil ama senin yenilgin.

fil kadar acın var kuş kadar canınla

canın çok sıkkınken soğuk havada kulaklığı takıp müzik dinlerken rüzgarı suratına yiye yiye yaptığın yürüyüş

kim bıraktı uçurumu bu kadar yanıma

hissettiğim şeyi açıklayabilecek gücü bulamıyorum içimde, sadece yoruyor, çok yoruldum.

Çıtın çıkmaz zannederler, bilmezler canının çıktığını.

İlişki istemiyorum deyince herkes unutamadığım biri var sanıyor. Oysa benim unutamadığım kırgınlıklarım, yorgunluğum, güvensizliğim ve boşa çıkmış heveslerim var...

Susarak anlaşılmayı beklemek de benim kendime mağlubiyetim olsun.

seninle bin kez öldük de bir kez yaşayamadık bize yazıklar olsun

sanki gök içime dolup yanmıştı o gece.

kuyruğumu dik tutmazsam ölecekmișim. yumruğumu gevșetirsem. gardımı indirirsem. şu başım. azıcık öne eğilse. hayır, öyle değil, aslında böyle, desem. içimden geçeni söylesem. așil topuğuma nișan almak için bekliyormuș hayat. karnını sevdirmeyen kedi. benmișim. aynı içgüdü işte. bu da yaşama tutunmak bi yerde. tırnaklarımı çıkararak koruyormușum kendimi. ağrılı başım ve dökülen kaşımla. uykulu gözüm ve üşüyen burnumla. kalbimdeki. hırçın kediyi. fark ettiğim bi gece. inadımın. kaçmaya yer arayıșımın. beni tedirgin eden ufacık bir hareket görünce çok uzaklara sıçrayıșımın. hiç emin olamayıșımın. sırtını dayadığı gerçek buymuș meğer. bununla yüzleştim. peki. kalbimdeki kediyi. oraya bırakan kimdi.