Polaris

Üşüyorum, kapama gözlerini…

Bu konuda yoktur üstüme.

Şu anda yaşıyor muyum ya da hiç yaşadım mı diye merak ettiğim gecelerden biri.

Neden edebiyat? Yeryüzüne dayanabilmek için.

hayat ben doğmadan sona ermiş gibi.

Gece-gündüz kendi kendine ördüğün o daracık, karanlık hapishanende yaşıyorsun.

Derken hüzün!

Eninde sonunda beni mahvedecek şeyleri arzuluyorum ben…

Şunu öğrenmelisin: Sen hiçbir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur.

Kendimi rahat bırakırsam, içime dönüp düşünürsem eğer, aklımı kaçırırım.

Ben bu muyum? Değilim. İçimde bir sürü “ben”ler kaynaşıyor. Kendimi hangisine bağlayacağımı şaşırıyorum…

Şu andan başka hiçbir şey gerçek değil ama ben yüzyılların ağırlığı altında boğulduğumu hissediyorum.

Evime döneceğim, hiç sahip olmadığım evime ya da hatırlayamayacağım kadar uzaklardaki evime; çünkü oradayken aslında kendimi hiçbir zaman, asla evimde hissetmedim.

Uykuya değişmem hayalini