Yaşıyorum ama niye?

''Yorulduğumu anlatırken bedensel ve geçici bir yorgunluktan bahs etmiyorum. Ruhuma çöken ve hiç gitmen bir yorgunluk kast ettiğim...''

"Neyi kaybedersen kaybet, ama Rabbini kaybetme. Allah her şeyin yerini doldurur ama hiçbir şey Allah'ın yerini dolduramaz."

Kime nasıl davrandığım tamamen karşımdakinin seçimi ya. Bana nasıl geliniyorsa tam olarak öyle gidiyorum. Kimseye bak bu böyle diyerek hiçbir şeyi anlatamıyorsun çünkü ben buna ikna oldum.

“O kadar çok yorgunum ki, eskiden dimdik durup savaşacağım her şeye şimdi sadece “tamam” diyorum. Kim ne derse desin, ne olursa olsun tamam. Ve bu tek bir kelimenin ne kadar ağır olduğunu izah edemiyorum. Ben eski ben’i çok özlüyorum. Ama bu yolun artık dönüşü yok, biliyorum.”

“İnsan yorulur bazen insan olmaktan.”

Nasıl olursa olsun düşünmek değer vermekle ilgili. Yok yapamadım yok düşünemedim, düşünmedin çünkü içinden gelmedi. İçinden gelmedi çünkü gözünde değeri yok. O yüzden ben söyleyince yapılan, içten gelmeyen hiçbir şeyin de bende yeri yok.

kendi hayatımda nasıl benden çok yer kaplayabildin

Kırıldın. Aynı  yerden daha kaç kez kırılabileceğini düşünürken  başka yerden kırıldın. Tutunduğun dallar zaten kırıktı. Düştün..

bu duyguları yapayalnız taşımak çocuk kalbime ağır geldi.

Bu replik içimi deliyor: “İstediğin kadar düş, yeter ki biri tutsun seni. Bir kişi bile düşünse, tek bir kişi feda etse kendini senin için, kurtuldun demektir. Unutma senin için çarpan tek bir kalp hayat kurtarır”

hayata karşı çaresiz kalındığında insanın kendinde yarattığı şeytan, insanı yaratan tanrıdan daha acımasız olur.

Aşk rahatsız edici bir barıştır.