Evleniyorum ben.

Burada ben oldum, hep içimden geçen gerçek duyguları yazdım. Şimdi ise burayı bırakmak biraz içimi burkuyor. Senelerce burada olmak ve artık buraya gelmemek üzüyor. Vedalar acıtır derler öylede. Bu yüzden veda etmeyi düşünmüyorum. Blogu silmeyeceğim çünkü silemeyecek kadar içi değerli şeyler ile dolu. Kendinize çok iyi bakın unutmayın kimse sizden değerli değildir. Belki başka bir blog da tekrar karşılaşırız kim bilir...

Vedalar acıttığı için mi birilerine veda edemiyoruz yoksa veda etmek mi istemiyoruz?

Kaç kere kavga ettik, kaç kere küstük barıştık. Yolun sonunda hep birbirimizde bulduk kendimizi, ama bu sefer sağlam bittik gibi...

Ne zaman moralim bozuk olsa herkesten ve her şeyden kaçıp kendimle kalmak istiyorum. Ben anlatarak, fikir alarak değil de kendi kendime konuşarak üstesinden gelmeye alışkınım. Ne yapılsa da değiştiremediğim bir huy.