Kendi Kalemimden.

Yaşarken öğrendiğim en acı ders; ailesi tarafından sevgiye doyurulmamış çocuklar o açlıktan hiç kurtulamıyor.

Herkese psikolog kendine derdolog 💁🏻‍♀️

Fark ettim ki herkes çok ilerlemiş ben ise öylece yerimde durmuşum.

İçimde tarif edemediğim bir korku var ve uyumama izin vermiyor.

Ben artık eleştiriye açık falan değilim. Sizin acımasız eleştirilerinize karşı duvarlarım daha kalın artık. Kulaklarım daha ağır işitiyor. Sadece kendi pencerelerinizden bakmayı biliyorsunuz çünkü. Benim yürüdüğüm dilenli yolu yürümeden bilemez kimse ayağımdaki yaraların acılarını. Benim bedenime sahip olmadan anlayamaz kimse aynada kendini sevmemenin ne olduğunu. Benim penceremden bakmayan göremez kara bulutlu manzaramı. Tam da bu yüzden eleştiriye açık biri değilim artık.

Yazık oldu güzel yaşlarıma

Bazen ölümümün bir uyku sakinliğinde olmasını istiyorum. Daha hiç bir şey görmemiş ve yaşamamış şu yaşlarımda olursa ölümüm en büyük hüznüm bundan olur. Öyle çok büyük hayallerim yok aslında. Türkiye turu yapmak, bir çok insanın kalbine dokunabilmek, bir çok hayatta güzel izler bırakmak istiyorum. Tebessüm ile hatırlanan bir yüz, bir isim olmak istiyorum. Beynen çok yorgun olduğum son günlerde hiçbir şeyden umudum kalmadığını en derinden hissediyorum. Çok mutlu bir çocukluk geçiremediğimden mi bilmiyorum ama bütün çocuklar mutlu olsun istiyorum. Yalnızlığım günden güne artarken beynimdeki düşünceler de yalnızlığımla birlikte artıyor sanki. Umutlarımı yitirdiğimdenmidir bilmem ama insanlara olan güzel hislerimi de kaybediyorum. Dünyanın bu denli kötü bir yere dönüşmüş olması ve kötülüklerin adeta yarış içindeki hali beni korkutuyor.

Beynimden geçenleri yapmama vicdanım izin vermiyor.