dipsiz kuyu

Zamanla geçsin diye beklediğim bu ağrı, zamanın da geçip gitmesine çare olmuyor.

Bir kavgada çok yara olan her zaman haklıdır diye bir şey yok yani, sana artık hiç kızmıyorum Osman.

Uzun zamandır sana bu mektup yazmak için cesaretimi toplamaya çalışıyordum. Anlatacak çok şey olduğunu sanıyordum ama öyle olmadığını şu anda hayretle görüyorum. Yani var tabii bir sürü şey ama daha fazlası ne yazık ki içimden gelmiyor. Demek böyle oluyormuş. Ayrılık tam da buymuş, artık anlatacak bir şeyinin kalmaması. Şimdi müsadenle köşeme çekilip biraz bu duruma üzülmek istiyorum. İçimde sana karşı kötü bir duygu yok. Sel gibi kum kaldı, acısıyla tatlısıyla birçok şey yaşandı, hepsi için teşekkür ediyorum. Beni merak etme, başımın çaresine bakıyorum. Sana bir daha yazacağımı sanmıyorum. Umarım her şey gönlünce olur, yolun açık olsun Osman.

Bence kim olduğumuzu tuttuğumuz değil, tutamadığımız sözler belirliyor, artık bununla savaşmıyorum.

İnsan ömrü, hep aynı işi yapmak için fazlasıyla uzun, artık devam edecek gücü bulamıyorum. Anlatınca insanlar çalışmak istemediğimi düşünüyorlar. Oysa ben sadece, artık başka şeyler yapmak istiyorum.

Ayrılık ya da ölüm, fark etmez, bir yokluğun üstüne her şey yeniden yaşanabilir bir vakte ayarlamak gerekir, çok iyi biliyorum.

Her geçen günün bizi kendi cenazemize yaklaştırdığı bilgisini önbellekte tutunca hiçbir şey çok mühim değil.

John Fowles, Koleksiyoncu'da şöyle diyor: "Onu unutacağımı sandığım da olmuyor değildi. Ama unutmak insanın yapacağı değil, başına gelen bir şeydir ve benim başıma gelmedi." Sence hayat yaptıklarımız mıdır, başımıza gelenler mi? Cevapların bir anlamı varmış gibi nasıl da her şeyi sorgulayıp duruyoruz değil mi? Boş ver sormadım say.

Hayatın insanın elinden neyi, ne zaman alacağı belli hiç belli olmuyor. Mümkünken gülmek, akarken doldurmak gerekiyor.

Kuyuya sarkan bir ip varsa ya düğümler kendini asarsın ya da tırmanıp yukarıya çıkarsın. Seçenekleri bu ikisine indirdiğinde karar vermek nasıl da kolaylaşıyor değil mi? Demek istediğim, tırmanırken güçsüz düştüğünde, eklem yerlerini buzla ovalamayı lütfen ihmal etme Osman.

Daha önce işe yarayan bütün yolları denesen de yaşamaya dair bir lokma heves bulamadığın zamanlar vardır ya, işte öyle çukurlarda debelenip duruyorum bu aralar. Düşmesi de, çıkması da bitmiyor.

Düştüğünde kalkıp oynamaya devam edenlerle, oynamaya devam eder bu dünya.

Dalga geçemediğimiz her şeyim bizi tüketir, gülelim gitsin Osman.

Bence tüm sıkıntı, esasen bir hayvan olduğumuzu bir türlü kabullenemememizden kaynaklanıyor.

Ayrılık acısı harbiden garip olay. Aşk acısı demek doğru olmaz buna, aşk sadece bir parçası. Ayrılık ondan çok daha fazlası. İçine bazen dünyalar sığıyor, hiç ilgisi olmayan konular bile bununla ilgiliymiş gibi geliyor insana. Biz ayrıldık diye salgın başladı, biz ayrıldık diye denizler kustu, biz ayrıldık diye yandı ormanlar, iklim krizi çıktı biz ayrıldık diye. Bir ara sorumlu ararlar da alır bizi hapse atarlar diye korktum, düşün, o kadar biz ayrıldık diye oldu gibi geliyordu her şey. Gerçi ikimizi aynı hücreye tıkacaklarını bilsem çıkar çat çat itiraf da ederdim, o kadar da özlüyordum seni.

Bu Hikâye Senden Uzun Osman

"Sevgili seçmek, terapi seçmeye benzer," demişti. "Kendimize sormamız lazım: Bana karşı dürüst davranacak biri mi, eleştiri dinleyebilecek, hata yaptığını kabul edebilecek ve imkânsız olan için söz vermeyecek biri mi?

Gerçek aşk çok sessizdir, sakindir. Yüksek drama tarafından bakıldığında sıkıcıdır. Aşk derindir, sakindir ve devamlıdır.

Kabullenmesi en zor şeylerden biri, en çok ihtiyacımız olduğu zaman sevilmemiş olduğumuzdur. Sevilmemiş olmanın acısı berbat bir histir.

Bütün tacize uğrayan çocukların tacizci olacağı anlamına gelmiyor ama çocukken tacize uğramamış birinin sonradan tacizci olması imkânsız. Kimse kötü doğmuyor. Winnicott'ın dediği gibi: "Bir bebek annesinden nefret edemez, önce annesinin ondan nefret etmesi gerekir." Bizler bebekken saf birer süngeriz, boş birer kağıdız. İhtiyaçlarımız en temel şeyler: yemek, kaka yapmak, sevmek ve sevilmek. Ama doğduğumuz ve büyüdüğümüz ortama bağlı olarak bazen bir şeyler yanlış oluyor. İşkence edilen, taciz edilen bir çocuk gerçekten hiçbir zaman intikam alamaz çünkü güçsüzdür ve savunmasızdır. Ama hayal dünyasında intikamına dair fanteziler geliştirebilir. Öfke de korku da tepkiseldir.

Düşünün, hayatta kalmak için güveneceğiniz bir insan ölmüş olmanızı istiyor. Bu bir çocuk için ne kadar korkunç, ne kadar travmatik olsa gerek. Kendinize verdiğiniz değer yok olur; ve yerine kalın acı çok büyük, çekilmeyecek kadar büyüktür. Dolayısıyla yutarsınız, bastırırsınız, gömersiniz. Zaman içerisinde travmanızın asıl sebebiyle bağınız kopar, nedeninin köklerine unutursunuz. Ama bir gün bütün öfke ve acı, bir ejderhanın midesinden fışkıran alev misali tekrar ortaya çıkar ve elinizde bir tüfek alırsınız. O öfkeyi artık ölmüş ve unutulmuş babanız üzerinden değil, kocanızdan, hayatınızda babanızın yerine geçmiş olsun adamdan, sizi seven yatağınızı paylaşan adamdan çıkarırsınız. Onu başından beş kez vurursunuz; muhtemelen neden olduğunu bile bilmeden.

Sessiz Hasta

İnsan kendini canından, kanından birilerine zarar geleceği zaman çaresiz hisseder, onları kaybettiğinde çöker sanırdım. Oraya ilk adımımı attığım andan itibaren;

Enkazda bir çocuk sesi var. YARDIM EDİN!

Bir cesede bakarken annesi buraya kadar geldiyse çocuk kapının orada olabilir. YARDIM EDİN!

Cesedini buradan çıkarın. Cenazesini kaldıralım. YARDIM EDİN!

Ses duyduk. Sizde dinleyin. Onlara ulaşalım. YARDIM EDİN!

çığlıklarına şahit oldum. İlk adım attığım alanda soğukta banklarda uzanan ayağında çorabı bile olmayan soğuktan uyuyamayan çocukları gördüm. Çaresizlik işte o zaman dizlerimin üzerine çökerek ne yapacağım Allah'ım dediğim anda öyle bir vurdu ki içime günlerce çaresizce o insanlar için kendimi unutarak mücadele ettim. 11 il.. Hepsi benim canımdan, kanımdandı. Unutmadım. Unutmayacağım.

06.02.2023

Kardeşimin ölüm anında pencereyi açıp 7.kattan hastane bahçesindeki anne babama kardeşimin öldüğünü var gücümle bağırarak duyurmaya çalışmışım. Yetiştiler ama son anlarına şahit olabilecek güçleri olmadığından onu göremediler. Kendime geldiğimde anlatılanlara göre o an annemle babamın ellerinde ne varsa insanlara dağıtmaya çalıştıklarını söylediler. Son gün istediği karpuzu ona yediremediysem tüm dünyaya yedirsem ne fayda.. içimde hep yarası kalacak. Bu hayat sınanarak son bulacak. Çocuğun olmaz olsun istersin olur yokluğuyla sınanırsın sabır istersin. Evladını kaybeden anne babaya denilecek hiçbir teselli sözü yoktur.