Be My Guest

ต่อเนื่องจาก entry ที่แล้วที่พูดไปว่าโลกของเราประสบกับวิกฤตการณ์โรคระบาดทั่วโลกนั่นคือการระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา Corona

มาตรการสำคัญมากๆ อย่างหนึ่งในภาวะนี้ก็คือการกักตัว ทุกคนควรต้องกักตัวเองและลดการสัมผัสกับผู้อื่น ไม่ว่าจะป่วยหรือไม่ป่วย อันที่จริงทางการแพทย์ก็ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าทุกคนมีเชื้อ และให้รักษาระยะห่างทางสังคม หรือ Social Distancing ในทุกๆ ที่…

และเรามาถึงปี 2020 หรือ พ.ศ.2563 กันแล้วนะคะ ทางเราอยู่บนโลกนี้มา 30ปีนิดๆ

เริ่มต้นปีนี้ทั่วโลกและในประเทศเรา เจอกับเรื่องราวมากมาย ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยจะดีนักเป็นเหตุการณ์ที่กระทบกับชีวิตและจิตใจหลาย ๆ คน ในแง่มุมต่าง ๆ เลยก็ว่าได้ เช่น เหตุการณ์กราดยิงที่โคราชโดยทหารชั้นจ่าที่โดนกดขี่ด้วยระบบอาวุโสสามานย์ของทหารเอง โจรปล้นทองที่โรบินสันลพบุรีที่สุดท้ายจับได้ว่าเป็นข้าราชการครู…

My Lawyer Life is Ending.

ตามหัวเรื่องเลยยยย….

ลาออกแล้วจ้าาาา….

ออกจากวงการกฎหมายด้วย ไม่เป็นแล้วทนงทนาย ไม่ฝืนตัวเองอีกต่อไป

ทั้งหัวข้อและข้อความข้างบนนั่น เขียนไว้เมื่อวันที่ 4 กุมภา 2562 ก่อนสิ้นสุดการทำงานในฐานะทนายและที่ปรึกษากฎหมายประจำลอว์เฟิร์ม 4 วัน…

ความรู้สึกตอนนั้นคล้ายกำลังจะไปเกิดใหม่ หรือคล้ายคนที่กำลังปีนจะถึงขอบปากปล่องถ้ำหลังจากสู้ทนปีนป่ายมาระยะหนึ่ง…

The road of 30’s

ย้ายที่ทำงานใหม่แล้วจ้าาา

ไม่ใช่แค่ย้ายที่ทำงาน แต่ยังย้ายสายงานด้วยจ้า กลับมาสายโรงงานและทำตลาดเหมือนกับงานแรกที่เคยทำ และยังจำความรู้สึกตัวเองได้ว่าตอนทำงานสายนี้เราสนุกกับมันขนาดไหน เราอยากพุ่งใส่งานมากกว่างานสายกฎหมายมากขนาดไหน

และนั่นแหละคือปัจจัยหลักในการผลักดันให้ตัดสินใจย้ายสายงานเมื่อตอนอายุ 30

นอกจากนี้ พอชีวิตมาถึงจุดเลี้ยวที่ 30 มันทำให้เรารู้สึกว่า ชีวิตเรานั้นมันสั้นจริงๆ…

ไม่รู้เพราะวัยหรือการเติบโตทางความคิดที่ทำให้เรากลายเป็นคนที่ยอมดูเป็นคนเบลอ ๆ หรืองง ๆ ในบางสถานการณ์ เพียงเพื่อให้เหตุการณ์ตรงนั้นมันผ่านและจบไปอย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้ รู้ตัวเองว่าเป็นคนที่พร้อมจะแก้ต่าง (หรือภาษาทั่วไปเรียกว่าเถียง) รวมถึงยกตัวอย่างประกอบ อธิบายบริบทต่าง ๆ ให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าที่มาที่ไปของเรื่องหรือสถานการณ์นั้น ๆ มันเป็นอย่างไร รวมถึงงัดเหตุผลต่าง ๆ…