Czuję się zmęczona tą relacją, ciągłym ubieganiem się o uwagę. Mam zaledwie 22 lata, a czuję się, jakbym tkwiła w długoletnim, wypalonym małżeństwie. Takim, które nie wzbudza zazdrości, lecz raczej smutną refleksję nad codziennością bez głębokich uczuć. Kochamy się, lecz to bardziej rutyna niż prawdziwe uczucie. Jesteśmy razem z wygody, potajemnie zerkając na innych, marząc o tym, co utracone i niedostępne. Pożądamy, lecz sami nie jesteśmy pożądani. Moja młodość ulatuje w nicość, a ja pragnę miłości przepełnionej namiętnością.
Pragnę uczucia, które mnie pochłonie. Chcę być pożądana o każdej porze dnia i nocy, budzić się z pocałunkami i śniadaniem w łóżku, zasypiać wykończona po długich uniesieniach. Marzę o niespodziewanych pocałunkach, komplementach, które rozpalają mnie nawet w najgorsze dni, kwiatach bez okazji, magicznych momentach pełnych uczuć. Chcę rozmów, które trwają całą noc, wyznawania najskrytszych pragnień w poważnych chwilach, randek, podróży i cielesnych upojeń w nowych miejscach.
A co dostrzegam? Tylko to jak się oddaję. Tworzę wyimaginowaną postać, nad którą nie mogę zapanować. Wyznaczam mu obowiązki, które wykonuje, kieruję jego karierą, dbam o jego rozwój, zajmuję się codziennymi obowiązkami.
I tu pojawia się pytanie: po co? Po co być z kimś, kto nawet nie próbuje doświadczyć miłości pełnej pasji? Po co być z kimś, kto nie wzbudza w tobie ciekawości na tyle, by rozmawiać całą noc, kochać się cały dzień, śmiać się bez powodu? Czuję, jak moje pragnienia, moja namiętność giną w tej relacji. Czuję się jak cień samej siebie, który pragnie być dotknięty ogniem miłości, ale jedynie tonie w mroku codziennej rutyny. Pragnę namiętności, żarliwych chwil, które sprawią, że będę czuła się żywa. Chcę być pożądana, chcę czuć każde namiętne dotknięcie, każdy namiętny pocałunek, chcę zatracić się w bezwstydnej, nieokiełznanej miłości.
dailybridgerton
romaincrisis
gummygunk
origamiaround
vaporwave
