Bez tytułu

Lista zdrobnień jakimi mnie nazywa, zaczniemy od początku gdzie byłam jego najlepszą przyjaciółką a innym mówił że jestem kurwą atencyjną. Teraz znamy się od 6 lat a jego ulubione to:

I nadszedł dzień, w którym chciałabym umrzeć bardziej niż w jakimkolwiek innym.

żałuję że wtedy nie było komplikacji, gdy zostawiłeś mnie samą - w tym szpitalu, że anastazjolog się nie pomylił, że dałam radę.

nienawidzę życia, nie chce już żyć, nie chce żebym być na tym świecie, nic mi nie wychodzi, nienawidzę się, ludzi, swojej rodziny, swojego partnera, chciałbym zniknąć raz na zawsze, z całego świata, nikt mnie rozumie, nigdy nie rozumiał, jestem nikim, nie mam nic, nic nie umiem, jestem beztalenciem życiowym, od małego tak było, nigdy nie miałam przyjaciół czy nawet znajomych, nigdy nikt mnie nie kochał, nigdy nie umiałam się nigdzie odnaleźć, jestem stworzona do śmieci ale tak wiele odwagi mi brakuje by to zrobić

Chciałabym mieć do kogo wysyłać tiktoki, ale mam tylko Ciebie. Na szczęście Ty tego nie zrozumiesz :)

W świecie którym cię idealizuje, jestem dla ciebie zwykłym kawałkiem kartki która leży brudna na chodniku, nikt nie zwraca na nią uwagi bo jest zwyczajna, porzucona, zdeptana przez milion ludzi którzy po niej przyszli, zwykłym śmieciem.

Nie chce mieć pogrzebu, chce zniknąć bez śladu, nie chcę żadnej ceremonii, nie chcę żeby ktoś o mnie pamiętał. Chce wymazać się z historii, być jak twór wyobraźni, przyśniony sen.

Szkoda że swoją nastoletnią miłość zmarnowałam na kogoś kto nie potrafi nawet ze mną rozmawiać. Na osobę która tylko mówi, nie słucha, nie widzi, tylko mówi… Czuję nienawiść ale też obojętność, chciałabym zniknąć bo tak byłoby najłatwiej. W świecie pełnym „Roamerów” marzę o swoim dziwnym, prawdziwie kochającym „Finchu” bo marzeniem jest być kochanym w tak piękny sposób jak robił to z Ultra Fioletem. Może przed kresem moich dni zaznam choć na moment bezwarunkowej miłości. A wszystkim życzę by odnaleźli swoją Violet i kochali ją tak mocno jak robił to Theodre Finch.

On twierdzi, że za dużo wymagam, że mam zbyt wysokie standardy, że gdybym nie była z nim, to z nikim. A przecież to ja od początku roku nie kupiłam sobie niczego, żyjąc nadzieją, że w końcu wyjdziemy na prostą. Marzyłam, że chociaż raz w miesiącu będę mogła pozwolić sobie na ubranie - tak jak cztery lata temu, kiedy mieszkaliśmy u moich rodziców. Pamiętam, jak wtedy wydawałam swoje kieszonkowe nie na siebie, ale na prezenty dla niego i na nasze wspólne życie.