Perdere me

Oddech niekontrolowanie przyśpiesza.

To co było priorytetem staje się marnym uzupełnieniem.

Gdy moje myśli błądzą z dala od tego co czyste.

Głowa o zgrozo wypełnia się tym co pyszne.

Ciało drży z nadmiaru emocji.

Usta uchylają się z powodu wiadomego.

Dotyk jest kluczem do bram raju wyczekiwanego.

Zaś to co wkoło jedynie zwykłym wyobrażeniem.

Wszystko rozmyte, jakby przez namiętność zdobyte.

Związane ze sobą samopas.

I jej wyznać jak najszczerzej, że uwodzi mnie oczów kolor twój i wyszeptać jeszcze ciszej, że i za nią oddałbym życie.

Ona leży tutaj obok i wydaje mi się jakby słucha, ale czy na pewno mnie posłucha?.

A jeżeli sensu w słowach tych nie odnajdzie, a jej satynowa koszula w dół opadnie.

Ależ ja nie chcę teraz jej bliskość i warg gwiezdzistych na swym ciele, ja chce tylko zrozumienia i mądrości.

Tańczyłam z diabłem w skórzanych klapkach.

Trzymał moje ręce, a ja uczepiłam się jego szyi.

Krwista czerwień górowała w jego tęczówkach.

I wtedy do mnie przemawiał tylko on.

Jego osoba liczyła się jak nikt inny na tym świecie.

Oczywiście była to osoba diabelska.

Obrócił mnie, a później złapał w swoje szorstkie ramiona.

Przenikliwie wpatrywał się w moje oczy.

A ja już wtedy nie wierzyłam, w miłość bo miałam właśnie jego.

Bo w tym właśnie momencie miłość pragnęła poklasku i swego szukała*.

Otworzył mi oczy pokazując, że uczucie zwane miłością nie posiada się ze szczęścia.

I zamiast tego lepiej być chciwym niż zakochanym.

Powtarzał, że to proste.

Toż to był sam diabeł obracający mnie w swoich ramionach.

A ja głupia uwierzyłam mu.

Zaczarował mnie swoimi oczyma.