Ağustos Böceği Kostümlü Karınca~

Charles Dickens'den "Bir Noel Şarkısı"nı okuma isteğini uyandıran romandı. Bir gün onu da okumalıyım~ 9-10 yıl kadar önce yazarın Koruyucu serisini okumuştum. O yaşlarda genç bir kız için eğlenceli bir romandı. Gerçi içeriğini çok da hatırlayamıyorum. Ama aynı yazara ait başka bir roman görünce şans vermek istedim. Kesinlikle konsepti çok farklıydı. Okurken ana karaktere gıcık olduğum anlar olsa da karakterin kendine has yapısını sevdim~

"Bazen, yaşadığım bu diri olmayan hayatta, yiyeceklerin insanı ne kadar rahatlattığını, bu basit zevke yetecek para oldukça, dünyanın o kadar da kötü bir yer olmadığını unutuyordum." -syf 219 Gerçekten öyle değil mi? Mutlu olmanın kolay olduğunu söylemiyorum çünkü inanmadığım bir şeyi yazmak istemiyorum. Sadece bazen küçük mutlulukları kaçırdığımda pişman oluyorum. Hayatım ne kadar sinir bozucu olsa da bazen, sevdiğim bir arkadaşımla geçirdiğim o kısacık an, maddi durumumu ya da görünüşümü umursamadan yaptığım her şey, müzik dinleyip hikayelerimi yazdığım o değerli anlar, okuduğum bir kitap.. Her zaman kaçırmam bu anları ama bazen günün yoğun ritminde boğulduğum zamanlar da olmuyor değil. İşte böyle günlerde anıların hızlıca geçip gitmesine izin verdikçe mutsuzluğumun daha da arttığını hissettiğim günler yaşıyorum. Bu sebeple eskiden beri dönem dönem kendime bunları hatırlatmaya çalışıyorum hatta bu blogu açma sebeplerimden biri de buydu zaten.. Yazmak anımsamanın en güzel yollarından biridir~ Ana karakterimiz de mutluluklarını kaçıran biriydi sadece onun farkı ise kaçırdıklarının küçük mutluluklar ve değerli hatıralar olduğunun farkında olmamasıydı.

Bence Cumhuriyet döneminde tarihimize en çok uyan motto bu. Her şey o kadar zorlu iken ve yokluk içindeyken bir devlet kurmak, bu mottoyu bahane etmeden ilerlemek büyük bir olay.

Hayallerimize sığamayacak kadar büyük imkansızlıktaysanız bir de.

Tarihimizin ne kadar ilham verici olduğunu "bildiğimi sanıyordum" ama hiçbir şey bilmiyormuşum. Her zaman imkansızlıkların içinde mucizeler yarattığımızı duyardım ama ayrıntıları bilmezdim.

Bizlere okullarda tarih "masalsı" anlatılıyor. Her şey çok kolayca kazanılmış, kolayca olmuş gibi. Ne yazık ki işin aslı hiç böyle değil.

Bu yılki boş vaktimi "bildiğimi sandığım", "hissettiğimi sandığım" şeylere ayırdım. Bunlardan en önemlisi "tarihimiz"di.

Tarihi kitaplar okumayı, filmler ve videolar izlemeyi, belgeselleri incelemeyi severim. Her zaman tarihimizin ne kadar mükemmel olduğunu düşünürüm ama toplum içinde birileri bu konuda uzun uzun konuşabilirken genelde sessiz kalırdım hatta bazen anlamazdım. Anlamadığımı kendime saklayıp tekrar sessizliğe gömülürdüm.

Yetersizliğimi hissederdim.

Politik bir şeyleri hikayelerime temel aldığımda -gerçek hayatta olan olayları değil sadece hissiyatı- bilgilerim yarım hissettirdiği için saatlerce anlamaya çalışır işin içinden çıkamazdım.

En temelinde insan kendi tarihini bilip anlamalı ki diğerlerini de bilip anlayabilsin.

Bunu öğrenmem biraz zaman aldı.

Özellikle kpss denemek isteyen biri olarak muhtemelen önceki halimle sözde özgüvenime rağmen bir soru bile çözemezdim bundan eminim.

Eheh~

O yüzden şu dört ayımı verimli bir alan için kullandığımdan ötürü mutluyum. Kendime bir şeyler kattım, tarihimizle ilgili bir şeyler okuduğumda, izlediğimde artık en azından "neyden söz ettiklerini" daha iyi anlıyorum. Bir soru gördüğümde daha rahat çözüyorum. Bazen, bazı olayları daha net yorumluyorum ve bu kadar büyük fark yaratacağını bilemezdim.

Şahsen tarihi baştan sona dinlediğim öğretmenin de burada etkili olduğunu düşünüyorum. M. Celal Özyıldız hocamızın emeklerine sağlık~

Gerçekten açıklayıcı, eğlenceli ve kalıcı dersler keşfettim sayesinde. Bir platformu ne için kullanırsanız size o yönde verim sağlar. YouTube da öyle.

Bu konu üzerinde de tekrardan düşünmemi sağlamış oldu~

Eğer erteleyip durduğunuz bir şey varsa yarın ya da gelecek yıl demeyin yapın. Keyfi ertelemenin sonu gelmiyor.. Tarih de benimi için böyleydi.

Tüm çalışmam bittiğinde yorgun hissedeceğimi düşünmüştüm ama tam dersi hiç bu kadar dinlenmiş hissetmemiştim~

İlginç ve verimli bir deneyimdi~

Not: En sonda defterlerim bittiği ve 14 dersim kaldığı için eski kâğıtlarımdan iki adet defter yapıp kullandım. Hem kâğıtlar değerlenmiş oldu hem de kısacık derslerden kısacık notlar alırken yeni bir defter açmaya gerek kalmadı. Her zaman her şey aşırı mükemmel olmak zorunda değil, bu hâli de çok hoşuma gitti~

Beni 100 beğeniye taşıyan herkese tek tek teşekkürlerimi sunuyorum!

Bazen bir şeyi çok ister ve onun üzerine uzun uzun hayaller kurarız. İçten içe gerçek olamayacak kadar güzel olduklarına inanır her hayalin sonunda yüzümüze buruk bir gülümseme yerleştiririz.

Sonunda nasıl olacağını bilmediğimiz bir çaresizlikle umut etmekten başka bir şey yapamayız.

Benim için çok yakın dostum Lavin'im ile bir araya gelmek böyle bir şeydi. Zamanında ortak bir proje üzerinde çalışırken tanışmış, dostluğumuzu ilerletmiş ama hiç yan yana gelememiştik. Projelerimiz, çalışmalarımız sayesinde pek-çok arkadaş edinsek de bir araya gelememek yakın olamamak hep canımızı sıkardı.

Günlük hayatta hiçbirimizin bağı olmasa da sevdiğimiz hobilerimiz bizleri yakın dost haline getirmişti. Hobimizi bırakmış olsak bile dostluğumuz daim olmuştu. Lavin derim ben ona burada da Lavin diyeceğim hehe~ İsimlerin ne önemi var ki? İngiliz Dili Edebiyatı okuyan ve tiyatroyla ilgilenen bu yoldaşım ülkenin diğer ucundan Ankara'daki gösterisi için yol aldığında çok sevinmiştim. Çünkü gerçekten emek verdiği bir şeyi hayata geçiriyordu. Günler sağlık sorunlarından ötürü benim için hâlâ zor geçse de, dans etmeyi çok özlediğim için biraz aksi bir ruh halinde olsam da sevdiğim bir insanın çok istediği bir şeyi hayata geçirmesi fikri içimi kıpır kıpır etmişti. Ve gösteriyi izledim, kesinlikle çok güzel bir yapımdı~ Kısıtlı sürede, depremin ardından şehirde kalan öğrencilerle böyle bir gösteri hazırlamak zor olmuş olmalı. Ayrıca seslendirme, oyunculuk her şey yerinde ve netti, bana izlettiğinde hayran kaldım! Ehem ben yine konudan konuya atlıyorum~ Açıkçası Lavin'in yaşadığım şehre gelmek gibi bir amacı başta yoktu. Sadece dönüşte tren yolu ile 24 saati nasıl aşacağını düşünüyordu ki bu cidden çok zorlu bir şey.. Son anda akrabaları buradan uçakla gönderebileceğini söylediğinde işler değişti. O gelmiyor olsaydı ben ve Z beraber toplaşıp Ankara'ya onu görmeye gidecektik~ Lavin teklifi kabul edip geleceğini söyleyince o kadar mutlu oldum ki hayal gördüğümü falan sandım. Buraya geldiğinde ilk sevdiği şey biz dostlarını görmekti, ilk nefret ettiği şeyi ise bence herkes tahmin eder.. Yolların uzunluğu ve trafik! Eh bunu bekliyordum, her yere yürüyerek gitmeye alışmış bir insanı kalabalık bir şehrin trafiğine sokarsanız bunu sevmez ve haklıdır :') Birkaç gün sevdiğimiz insanlarla buluştuk, birlikte bol bol sohbet ettik, ona gösterebileceğimiz kadar güzel yer göstermeye çalıştık. Birkaç gün ise evde vakit geçirip beraber uzun uzun sohbet ettik~ Aslında sağlıklı olsam ona daha fazla yer gösterirdim ama maalesef bileğim ve nasırlarım bundan fazlasına müsaade etmedi :/ Ama bir konuda şükrediyorum işe yaramayan ağrı kesiciler kırk yılın başı işe yaradı ve bu hafta bileğimde şişlik yoktu böylece sorun yaşamadım..

İlk gün dünya tatlısı mimar arkadaşımız B ve restoratör arkadaşımız B ile (evet ikisinin de adı B ile başlıyor) ile buluşutk ki biz buna yüz yılın buluşması diyoruz. Daha önce hiç doğru düzgün yüz yüze konuşmamış 4 farklı kadının o komik suskunluğu ve sonra ilginç sohbeti~ Ama konuştuklarımız bize kalsın~

Daha ileriki bir günde Z ve ben küçük bir plan yapıp Lavin'in güzel sesini duymak için onu karaokeye ve öncesinde de Deniz müzesine götürme kararı aldık. Deniz müzesi cidden İstanbul'a geliyorsanız gidip ziyaret etmeniz gereken bir yer hem de Dolmabahçe Sarayı'nın hemen yanında, etrafındaki yollar güzel özellikle Ata'mızın resimlerinin olduğu o yolda ağaçların altında yürümenin verdiği huzur bir başka~

Orada Atatürk'e ait pek-çok şeye şahit olabilirsiniz ve bunun özel, hoş ve hüzünlü bir duygu olduğunu düşünüyorum~ Lavin'i bu duygulara ortak etmek mutluluk vericiydi özellikle gemilerin büyüklüğü hakkında kendimizi mühendis sanıp sohbet etmemiz hem eğlenceli hem de ilginçti~ Keşke diğer müzelere de götürebilseydik ama ne yazık ki o kadar vaktimiz yoktu :'( Ayrıca bütçemiz de yetersizdi :') Ardından karaokede çığlık çığlığa şarkı söyleyip hâlâ genç olduğumuzu hatırladık~ Malesef sınav stresi, iş stresi ve sağlık sorunları derken arada bir yirmili yaşlarda olduğumuzu kendimize hatırlatmamız gerekiyor.. Gerçi karaokede mikrofonların bozuk olması gibi bir talihsizlik de yaşadık ama küçük bir telafide bulundu oradaki çalışanlar. Her ne kadar aksaklıklar olsa da beraber geçirdiğimiz vakti tatsız hâle getirmek istemedik~ Geri bildirim yapılması gereken yere iletildi zaten~

Son olaraksa dün Kadıköy'ün o gençlik enerjisiyle dolu sokaklarında gezindik. Yakın bir arkadaşımız F bize eşlik etti. Kadıköy'ü çok bilmeyen benim için de bu, yeni bir geziydi. Bir yerde kutu oyunu oynadık ve bu tip kutu oyunlarını daha önce hiç oynamamış olan ben arkadaşımız F'ye minnettar~ Hem oyunu çok güzel açıkladı hem de hikayesi olan keyifli bir oyundu. Kartların üzerindeki karakterler vs. çok hoştu.. İsimler de çok komikti~ Ondan önce üç anime sever olarak Miso Ramen'de ramen denedik ve bu da şahsen benim için de yeni bir deneyimdi.. Şey.. Acı benim için doğru bir tercih değilmiş. Üçümüz de acı seviyor olsak da üçümüz de baya yandık.. Ardından.. Bizi güzel bir çaycıya götürdü arkadaşımız. Normalde yiyecek içecek paylaşmayı hiç sevmem ama bu masanın bizim için yeri ayrı olacak. Farklı bir çay denemek lezzetliydi hem de orada tatlı bir dost edindik.

Son zamanlarda gördüğüm en yaşlı ve en uysal köpekti.. Köpek korkumu ufak ufak yenmeye çalıştığım ve başarılı ilerlediğim bu dönemde küçük bir yardımı oldu bana~ Korkuyor olsam da onları çok seviyorum ve sevdiğim için de bu korkuyu yenmeye çalışıyorum. Görünce çığlık atıp kaçmasam da üzerime atladıklarında korktuğum için onları sevememek benim için üzüntü oluyordu. Minik minik yenmeye çalışıyoruz bakalım~ Bunun dışında Barış Manço'nun evinin yanından geçtik aslında orayı gezmeyi çok isterdik. Ama kapanış saatini kaçırmıştık. Talihsiz oldu~

Kadıköy tam bir kedi merkezi. Her sokak başı kedi sevebileceğiniz bir yer bu da biz üç kedi sever için yenilik oldu.

Aslında eskiden kedilerden de korkardım hatta kuşlardan da bu ikisini yendiğim için kendime bir aferin deyip konuya devam ediyorum~ Ardından vapura bindik ve küçük bir geçiş yaptık. Akşam vakti Karaköy'ün hoş bir havası var~ Bunu Lavin'e gösterebilmek güzeldi.. Tüm yolculuğun sonunda çok fazla gezemedik belki ama (kısıtlı bütçemiz ve sağlık sorunlarım, o anki koşullar pek elvermedi diyelim) pek-çok yer gördük. Zaten amaç çok gezip kendimizi yormaktan ziyade birlikte vakit geçirmekti. Dışarı çıktığımız üç gün evde vakit geçirip uzun uzun konuştuğumuz 4 günümüz bizim için çok değerli kalacak~ Son zamanlarda günlerim üzüntülü geçiyordu, nasır tedavisi benim için bir tık ağrılı ve zorlu geçiyor. Bileğim ise çok yavaş iyileşiyor. Elbette bu süreçte kendim için yapabildiğim en iyi şey bol bol uyumak, ilaçlarımı düzenli almak ve fizik tedavi olsa da ne burada bahsedecek bir şeyim vardı, ne de yazacak enerjim.. Tekrar hikaye yazmaya başlamam bile aylarımı almışken plansız bir neşenin kapımı çalması hoş bir deneyimdi~ Bu deneyimleri bu günlüğümde paylaşabilmek de güzel~ Sevdiğiniz insanların gülümsemesine şahit olmak çok değerli bir şey~ Bu da böyle bir günlüktü ve günü son zamanlarda izlemekten keyif aldığım animenin güzel açılış şarkısı ile kapatıyorum~ Başta bu şarkıyı pek sevememiştim ama dinledikçe nostaljik bir havası olduğunu düşünmeye başladım, hoşuma gitmeye başladı~

Evet..

Bugünleri özetlemem gerekirse sanırım böyle derim. Geçtiğimiz üç ayı oturup düşündüğümde, o üç ay öncesindeki her şeyi düşündüğümde..

Tuhaf hissediyorum. Rüya mı gördüm acaba?

Elbette şu an mutsuz olduğumu iddia etmiyorum, öyle olsa benden mutsuz olanlar bana kızmakta haklı olurlardı. Kendim için gösterdiğim o tüm çaba şu an beni ayakta tutan şey.

Ama her şeyden önce en yakınım dediğim insanın da içinde olduğu o zor süreci unutmak istemediğimi bu günlüğe yazmak istiyorum. Bu blog benim günlüğüm, anılarım, mutlu anlarım ve mutsuz anlarım. Elbette mutlu anları ve çabayı, motivasyonu burada daha çok görmek temennim.

Deprem bu ülkede yaşandı. Benim gibi uzağında olanlar içinde değildi ama yaşandı. Henüz bitmedi. Depremin ardından aylar geçse de bugün hâlâ zorluk çeken insanlar olduğu sürece bunu bitmiş sayabileceğimi sanmıyorum.

Elbette ki aynı acıyı hissedemeyiz ya da kendimize psikolojik olarak zarar verecek düşüncelere yönelemeyiz. Amacım sadece bunu unutmamayı hatırlamak.

Çünkü toplum günlük hayata döndüğü zaman önemli olayları unutur. Unutmamak acıyı unutmamak ya da sürekli acı çekmek değildir. Unutmamak sizin için önemli olanı bilmektir. Orada hâlâ zorluk çeken insanlar olduğunu bilmektir. Elinizden geleni yapmaktır. Kendiniz için de elinizden geleni yapmaktır.

Tabii ki bir kişinin tek başına yapabileceği şeyler sınırlı ancak bu konuyu burada uzun uzun dile getirmeyeceğim~ Sadece benim için ömrümün "iyi ki"si dediğim dostumun da acı çektiği, üzüldüğü, korktuğu, yalnız hissettiği, ailesinden insanları kaybettiği bu olayı unutmamayı tercih ediyorum. Bana gelirsek..

Uzun zamandır bu blogda yazamıyorum çünkü aylardır sürekli hastaneye gitmek zorunda kalıyorum. Başta basit bir bilek yaralanması geçirdiğimi düşünmüştüm. Sonunda yürüyemediğim haftalarım oldu. (Çok şükür şu an biraz daha iyiyim~) 8 kez doktor yüzü gördüm.. En son fizik tedaviye gitmemi söylediler ama şahsen sorun ne ben bile bilmiyorum. Bildiğim tek şey kas ağrılarının sinir bozucu olduğu ve normal ritmimi çok özlediğim.

Ama bu süreçte öğrendiğim şeyler de oldu.

Mesela yanımda olduğuna inandığım bazı insanların umurunda bile olmadığımı öğrendim ama bir o kadar da hiç beni umursamadığına inandığım kişilerin gerçekten de "arkadaşı" olduğumu öğrendim.

Stresimi azaltmak için bol bol çizim yaptım. (Çizen Anka çizimlerini her şeyden ayrı tutuyor ve paylaşıyor, anime tarzı çizimler seviyorsanız bir uğrayın derim, kendimi geliştirmeye çalışıyorum: Tık)

Danstan kopmamak için zihnimde bol bol dans tekrarı yaptım, çok bir şey yapamasam da derslere katılmaya çalıştım. Göz yaşı döktüğüm ağrı çektiğim ve umutsuzluğa kapıldığım günler yok muydu? Elbette var.

O kadar hastaneye gidip de doktorunuzun size "Bilmiyorum başka bir doktora gitmelisin" deyip durduğunu düşünün. Bir noktadan sonra incinmemek elde değil.

Ayrıca bu süreçte dil çalışmalarım azalsa da geçtiğimiz yılın sonunda ufak ufak başladığım tarih çalışmamın yarısını bitirmiş bulunmaktayım. Tarih Celal Hoca'nın sayesinde o kadar eğlenceli ve katkı dolu ki.. Eski Türk Tarihi ve Osmanlı Tarihi ne ara bitti anlayamadım bile. Şu an Cumhuriyet Tarihi'ndeyim. Bakalım neler öğreneceğim. Neden tarih çalıştığımı mutlaka bu günlüğe iliştirmişimdir ama tekrar iliştireyim. Çünkü içimde kaldı. En büyük sebebi bu.

Lise yıllarımda kötü olmayan tarih dersleri alsam da (hocam cidden iyiydi).. İlk öğretim ve orta öğretimde pek alamadım. Lise yıllarında ise dürüst olalım ilgim çoğu zaman ders çıkışı gittiğim yazarlık eğitiminde ya da satranç takımında idi. Eheh~

Ayrıca o yıllarda ders çalışmayı ve kendimi geliştirmeyi şimdiki kadar sevmiyordum, bana bu sevgi on sekizimden sonra üniversite yıllarımda geldi. O yıllarda kendimi tanıma fırsatı yakaladım~ İçimde kalan pişmanlık değil ama eksik olan geç kalınsa da yapmak istediğim şeyleri şu boşta kaldığım süreçte yapmaya çalışıyorum. Bilek ağrısı çekerken başta kolay değildi ama ilaçlarla hafifleyen ağrılar ve zamanla biraz kendimi toparlamış olmam hızımı almamı sağladı.

Not: Bu defterleri zamanında uygun fiyatlı iken almıştım, tarih çalışmalarım için kullanırken bazen gülümsemiyor değilim. Hafif esprili bir yanı var.

En azından bu zorlu süreçte edindiğim bazı bilgileri arkadaşlarımla paylaştığım o anlar, yeniden yazmaya döndüğüm bu günler, üzülüp ağladığım anların yanında beni gülümsetiyor da.

Maalesef bu yazım da motivasyon ve mutluluk dolu değil. Bolca çaba, bolca pes etme, bolca yeniden başlamayla dolu. Belirsizlikle dolu. Ama bazen böyle olur.

Umut etmeyi nasıl hatırlarım ben de bilmiyorum şahsen ama hâlâ yapmak istediklerim var. Bu sebeple sıkıca çabalıyor, bu çabalarımı bu günlüğe iliştiriyorum.

Son günlerde bu melodinin verdiği hissiyat beni yazmaya daha da itiyor.. Yazdıkça yazımın, yazı dilimin ne kadar değiştiğini fark ediyorum. Büyü gibi hissettiriyor, hoşuma gidiyor. Gerçi.. 10 yıl sonra bugün yazdıklarımı okursam yastık ısırarak utanacağıma eminim ama neyse xD Yazmayı kalbiyle seven pek-çok yazar böyle hissediyordur sanırım.

Kendimizi çok eleştirip durduğumuz için asla yazdıklarımıza "mükemmel" diyemiyoruz. Bu özgüvensizlik değil, en iyimizi görmek istememizden ötürü~ Akıl sağlığına zararlı hâle getirilmediği sürece bunun yazmakta da, çizimde de, dansta da iyi bir getiri olduğuna inanıyorum~

Minik bir düşünce köşesi yapayım~

Çocukluğumda en sevdiğim çizgi filmler Walt Disney'e ait olurdu, o yıllardan bu yıllara hiç değişmedi en sevdiğim film kesinlikle Beauty and the Beast..

Bu yüzden Beta Byou'nun bu esere ait manga uyarlamalarını basacağını duyunca heyecanlanmıştım. Basıldığı zaman alamasam da, geçtiğimiz ay ciltler elime geçti. Hediye için güzeller güzeli anneme teşekkür ederim~

Hikayenin zarifliği, o güzel OST'leri.. Uyarlamaları, görsel tasarımı ve yılına göre yarattığı muhteşem hisleri çok seviyorum. Bir insanın kalbini görmenin ne kadar değerli olduğu hakkında verdiği mesaj.. Küçücük kasabaya kısılmak istemeyen hayaller kuran o kızın verdiği his.. Kasabalıların tavırları. Hikaye pek-çok şey anlatıyor. Pek-çok ilham veriyor~

Mangalar konusunda konuşursak ise.. Açıkçası filmi izlememiş biri için biraz hızlıca bitmiş iki kitap hissiyatı verebilir. O yüzden okumak isteyen kişilerin önce filmi izlenmesini öneririm. Mangalar, filmde büyük değişiklik yapmasa da filmde eksik kalan boşlukları dolduran, hoş bir tat vermiş. Ekledikleri ayrıntılar, hikayeye verdikleri renk hoşuma gitti~ Tek hayal kırıklığım Bella'nın elbisesi oldu sanırım :') Ama diğer görsel tasarımlara bakınca görmezden gelebileceğim bir ayrıntıydı.. Okumak, filmi anımsamak, o anlara çocukluğuma gitmek hoştu~

Merhaba * _ *

Bir süredir yazamamıştım. Hastane ve dans okulum arasında gidip-gelirken, buraya yazmak için pek-çok şey düşünmüş olsam da, araya sıkıştırdığım cümlelerle bu bloğu geçiştirme fikri hoşuma gitmemişti.

Bu sebeple o ara hiçbir şey yazmayıp, yazmak için zihnimin sakin olduğu günleri bekledim~

Yılın son günleri geldi çattı. Bugün boş günlerim için rutin haline getirdiğim dans pratiğime geçmeden önce oturup bir süre sessizce düşündüm. Bu yıl neler oldu? Neler yaptım?

Kötü bir yıl mıydı? İyi bir yıl mıydı?

Hatalarım neydi? Ne kadar ilerledim?

Bunlar hakkında birkaç dakika sakince düşündüm ve bazılarından burada bahsetmeye karar verdim. Hem de son bir ayda neler yaptığım hakkında da konuşmak istedim~

Ama ondan önce şu iki ay ile başlayalım~

Uzun zamandır çeşitli sağlık sorunlarıyla baş etmeye çalışıyorum. Sol gözümdeki görme kaybının artması, derimde yaşadığım döküntüler, ayaklarımdaki ağrılar, sindirim sistemi problemlerim..

Nereye gideceğimi bilemediğim, hastanelere randevu bulamadığım, stresli geçirdiğim pek çok gün oluyordu, hala da bazıları devam etmekte..

En sonunda geçtiğimiz ay aile doktorumun teşhisi ve yönlendirmesi üzerine bir hastaneden dahiliye randevusu almayı başardım. Hastanelerden çok korkan biriyimdir normalde. Hatta uzun zamandır ilk kez gideceğim için -glokom hastalığımın tedavisi için rutin hastane ziyaretlerim olsa da ikisi farklı şeyler- bir önceki gece neredeyse hiç uyuyamamıştım.

Bilerek dans okulumun olduğu güne randevu aldım hatta. Çünkü eğer koreografiyi düşünürsem, hastaneyi daha az düşünecektim ki bu benim için de iyi oldu. Zaten gittiğimde çok az kan almışlardı, herhangi fiziksel bir yorgunluğum yoktu.

Sonuçlarım çıktığında ciddi seviyede D vitamini ve Folik Asit eksiğim olduğunu fark etti doktorum. Bolca vitamin yazıp bunları kullanmamı bittiklerinde tekrar muayene olmamı iletti.

Sürekli yorgun ve ağustos böcüğü modunda olmamın sebebini öğrenmiş olduk böylece~

Umarım diğer problemler için de bir fırsat yakalayabilirim, özellikle ayaklarım için.. Randevu bulmak çok zor >.<

Ehem~

Bunlar arasında uğraşırken pek-çok keyifli koreografi öğrendim. Son zamanlarda kamera korkum gelişmeye başladı. Bu sebeple eğitmenlerimin ve arkadaşlarımın önünde videoya alınırken tuhaf bir şekilde geriliyorum. Bende daha önce olmayan bir şey olduğu için de şaşırıyorum.

Kendi başıma dans ettiğimde, kendimi kayda aldığımda ya da ortada kamera yokken hiçbir sorun yok T_T Bunu aşmaya çalışmak son günlerdeki challangeım. Aslında video çekmek çok önemli değil, dansımı geliştirmek şu an ön planımda ama arada bunları hatıra olarak saklamak, paylaşmak hoşuma gidiyor~

Bu sebeple ürktüğüm ve hata yaptığım anları kaydetmek bazen birazcık tadımı kaçırıyor olabilir, birazcık~

Bu ay ders çalışma düzenim öncelikli olarak dans ağırlıklı olsa da akşamları hafife alamayacağım kadar uzun saatler boşta oluyorum. O boşluklara biraz okulun derslerini, biraz çizimi, biraz Japoncayı ve tarih çalışmalarımı sıkıştırdım..

Böylece akşama verimlilik ve tat gelmiş oldu~

Tarih çalışmak nereden esti? diyenler olur belki.. Aslında bir anda ortaya çıkmış bir şey değil. Eskiden beri tarihimizi baştan sona ezberci bir kafayla değil de düşünerek, bilgi almaya ve fikir edinmeye çalışarak okumak istemiştim. Hiç fırsatım olmamıştı, daha doğrusu ben o fırsatı kendime vermemiştim.

Son zamanlarda boşluğa tarih notları çıkartmayı koyunca vaktimin ne kadar keyifli geçtiğini fark ediyorum. Tarih okumaya ya da bir sınavda tarih neti yapmaya merakım yok, sadece tarih hakkında bilgi edinmek, kültürümü genişletmek istiyorum~

Kendimde eksik gördüğüm bir şeyi tamamlamanın verdiği tat çok güzel çünkü~ ~~~

2022 eksikler için çok ama çok çabaladığımız bir yıldı. Çok zor bir yıldı, özellikle maddi olarak pek çok kez bunalımda olduğum kariyer değiştirmenin verdiği o ağırlığı hissettiğim bir yıl oldu.

Hayalleriniz o an bulunduğunuz konumu bırakmanızı gerektiriyorsa çok iyi düşünmek gerekiyor. Uzun uzun düşünmenin ardından bıraktıklarınız bu düşüncelere rağmen fedakârlıklar sizin canınızı yakmayacak diye bir şey yok~ Sırf fedakârlık yaptım diye işler kusursuz ilerleyecek ya da ilerlemeyecek diye bir şey de yok~ Maalesef saf bir bakış açısıyla bakmak için fazla büyüğüm. Belki de bu iyi bir şeydir? Kim bilir..

Okuduğum bölüm konusunda pişman değilim bir muhasebeci olarak gayet iyi yerlere gelebileceğimin farkındayım ki bu benim ruhumu rahatlatan bir şey. Benim için arada çok söylensem dahi bir "iyi ki" ama aynı zamanda bir başka zorluk..

Çünkü yeni bir şeye atıldığımda zaten bir şeylerde ilerlemiştim, bıraktığım şey bana bir maaş, güvenceye mal oldu. Bunun zorlu olacağını ön görmüş olsam da, ön görmek üzülmemek, yorulmamak anlamına gelmiyor.

Hayat, işlerin nasıl gideceğini bilemeyeceğimiz bir düzlemde ilerliyor bu sebeple gelecek planlarım hakkında konuşmaktan hoşlanmıyorum. Sadece şunu söylemek isterim ki yön değiştirmenin verdiği zorluklara rağmen gülümsediğim her an benim için bir "iyi ki".

Şu anlık sadece eğitimimi güzelce almak ve ilerlemek üzerinde çalıyordum, hala da çalışıyorum ve kısmetse çalışmaya devam edeceğim..

Uzun düşüncelerin ardından.. Yılın başında elime geçen fırsatların gelecekte elime geçeceğinin garantisi yoktu.

Özellikle dans okulum için.. Çocukluğumdan beri dans ediyordum belki ama profesyonel bir eğitim alma fırsatı bambaşka bir şey. Çünkü evimin odasında gelişmeyi bıraktığım bir an vardı. Bunu bir sanata, hikayeye çevirmek isteyen biri için bir kapana kısılma anıydı..

Bu sebeple dans okuluna gitmek için bir koca yıl para biriktirmiştim, ardından annem yardımcı oldu ve biraz da şanslıydım.

Burada geçen 9 ay bakış açıma, kendime çok fazla şey kattı. Hâlâ da katıyor. Ve dilerim katmaya devam eder~

Bu sebeple minnettar hissediyorum~

Harika dans ettiğimi iddia etmiyorum elbette, hatta bazen o kadar tökezliyorum ki.. Ama gelişmek güzel şey, hayal ettiğim Anka olana dek çabalamaya devam!

~~~

Biraz da gülümseyelim~

Hiç cesaret edemem dediklerimi yaptığım bir yıl da oldu, hehe mesela metrobüse binmek!

Kalabalık fobisi olan biri için özellikle koskoca 2 yıl metrobüs kullanmadıktan sonra. Hayatımın challangeıydı! "Abartma ya ne var bunda?!" diyenler olacaktır, haklısınız ama benim için yürüyen merdivenler, metrobüs, asansör.. Bunlar kriz sebebi..

Hâlâ metrolara binemiyorum belki 2023 challangeım bu olur.. Yine de.. Ehem~

Kalabalıkta olmak hâlâ biraz zor olsa da artık alışmaya başladım..

En komik olduğum zaman metrobüse nasıl bineceğimi bilemediğim için köşeden melül melül izlerken, yaşlı bir adamın acıyıp beni bindirmesi olmuştu. Hem komiktim hem de ilk adımı atmamı sağladığı için o amcaya minnettar kalacağım~

Sonrasında yavaş yavaş kalabalığa karışmaya alıştım. Elbette sağlığıma da dikkat edecek şekilde~

Bir adım pek-çok şeyi değiştiriyor~

Bu yıl tekrar çizime başladığımdan söz etmiştim pek çok kez, artık onları paylaşıyorum. Sonunda o cesareti bulabildim.. Bir şeyleri paylaşmak eskiden benim için çok zordu, buna bu blogu açarak başladım..

Ardından dansım için ve çizimlerim için yavaş yavaş da olsa küçük adımlar attım. Sosyal medyayı çok aktif kullandığım söylenemez ama çizimlerim olsun, diğer küçük anılarım olsun.. Bunların kaybolmasına izin vermek bana üzücü geliyor. Hem de arada açıp baktığımda geliştiğimi görmek mutlu ediyor~

Bu yıl farklı türlerden kitaplar okudum, siyaset, klasik, popüler, romantizm, manga, çizgi roman.. Genelde itap yelpazemi hep geniş tutmaya çalışırım çünkü bakış açıma çok fazla şey kattıklarını düşünürüm.

Kitap okuma hedefime bolca manga okuyarak ulaşmış olabilirim ama bu minik hile aramızda kalsın hehe~

Şaka bir yana düşününce okumadığım türler de yok değil.. Mesela şimdi düşününce hiç korku, gerilim temalı okumadığımı fark ettim. Bu konuda öneriniz olursa bana yazabilir misiniz? * _ *

Bu yıl olan, bu yıl aştığım pek-çok şey var, sadece birkaçını paylaşmak istedim. Peki, 2022 iyi bir yıl mıydı?

Şahsen bu yıl için iyi bir yıl olduğunu söylemek zor. Pek-çok şey aşmış, çabalamış, karşılığını yer yer almış olsam da öncesinde dediğim gibi çok da zorlandığım bir yıldı. Çok kötü bir yıl olduğunu söylemiyorum ancak 2023 için yine zorlukların olacağına eminim ama kolaylıkların da çoğaldığı bir yıl diliyorum..

Güzel değişiklik, bol emekle geçen bir yıldı~

Verim aldığım şeyler oldu, almadığım şeyler oldu..

Yine de hepimiz kendimizce küçük büyük pek-çok şey için çabaladık bu yıl, bu yüzden..

En çok da bunu demek istiyorum, emeğimize sağlık!

Yoku dekimashita!

2023de yapmak istediğim şeylere gelirsek..

Eheh, onlar bir kenarda liste halinde duruyor. Ama konuşmaktansa icraate önem vermeye başladığım bu yılın ardından sadece şunu diyebilirim, yaşayıp görelim~

~Anka

Not: Bu arada geceleri annemle dizi izlediğimiz zamanlar oluyor. En son First Love dizisini izledik. Bende etki bırakan bir dizi oldu. Açıkçası Netflix'deki Japon dizileri üst üste hayal kırıklığına uğratınca bir şey beklemekten kaçınır olmuştum. Yine de diziye ilham veren şarkının "First Love" olduğunu öğrenince şans vermek istedim.

Sonu beni mutlu eden, umut verici biraz karmaşık hoş bir diziydi. Kısa bir filmdense bir dizi haline getirmeleri de hoşuma gitti. Böylece karakterleri daha net tanıyabildik..

Ana karakterin son sözlerinden sonra kafamda şu düşünce belirdi, "Hayat, durduğumuz anda yerinde saymaya başlıyor. Hayallerimize ve hedeflerimize ulaşmak için pes ettiğimiz anda, bıraktığımız anda donuyor. Bu hikayede sorunlara rağmen durmuş, ardından tekrar ilerlemiş bir insan ve gerçekten ilginç.. Kalbe oturan bir aşk hikayesi var." Spoiler vermek istemiyorum ama son zamanlarda umut verici şeyler izlemeye ihtiyaç duyduğumu hissederken bu ayrıntı hoşuma gitti~ Yıllardır kalbimde olup, eskimeyen, bu diziye de ilham olan şarkıyı da buraya bırakayım..

Hayat, gerçekten de bir serüven.. Değil mi?

Her anı belirsiz, bolca karmaşık.. Ve çok çalışmamızı istiyor!

Yine de bundan şikayetim yok, ne zaman tembelliğe eğilimli olsam kendime şunu hatırlatıyorum "Anka hedeflerin var."

Dün dans dersinde sık yapmadığımız bir şeyi yaptık. Hepimiz yeterince pratik yaptığı için hocamız sohbetimize katıldı. Ve bizlere gerçekten motive edici pek çok şey söyledi.

Bunlardan biri de hep kendimizi kötüye hazırladığımız hayatta kendimizi hiç iyiye layık görmediğimizdi. Çok ileride olan, harika dans eden bir insandan farkımız olmadığını bize aktardı. Biz de, o da insanız. Bizler de iyiye layığız ve en başta kendimizi biz iyiye layık görmeyeceksek kim görecek ki? Bir alanda sık çalışıyorsanız, sürekli yeni yeni şeyler öğreniyor, uyguluyor ve yorulduğunuz noktaya geldiyseniz.. Bazen biraz umutsuzluk sizi bulabiliyor. "Ben de o kadar gelişebilecek miyim? Bugünkü benden daha iyi olabilecek miyim?"

Cevabı bilsek bile motivasyona ihtiyacımız oluyor. Bir hobi olsun, iş olsun hocamızın da dediği gibi gelişmek bunun bir parçası olmalı. Gelişen insanların yaşı, statüsü fark etmeksizin o gelişmenin bir ucu da emek verip onu çok istemekten geçiyor. Gerçekten de inanmanın başarıda etkisi büyük. Elbette koşullar ve hayat çok fazla şeyi etkiliyor ama motivasyon ve inancın etkisini de hafife almamak gerek.

Bize verdiği örnekler, yaşımızı ve durumumuzu hedeflerimizin önüne koymamamız gerektiği ile ilgili nazik sözleri, bize enerji vermek için uğraşması..

Bende etki bırakan bir andı.

Hepimizin içten içe ihtiyaç duyduğu bir konuşmaydı. Bir stüdyoda bazılarımız sadece hobi için, bazımız vakit geçirmek için, bazımız hayalleri için, bazımız hayatında çok önemli yer kapladığı için dans ediyoruz. Ama hedefimizde ortak bir yön var, gelişmek.. ilerlemek istiyoruz.

Bu enerji gerçekten güzel~

Özellikle şahsen yoğun tempoda yorulduğum, pek-çok karışık düşünceye boğulduğum bu zamanlarda bana iyi geldi~

Yoğunluktan şikayetim yok hatta yoğun çalışmayı seven biriyim.. Yoğunluğun yanında düşünmem gereken pek çok şeyin olması, hayat şartlarının verdiği yorgunluk güzel bir konuşmaya ve önerilere ihtiyaç duymamı sağlamıştı~

Şu aralar dans, hayatımda önemli bir yeri kaplıyor. Kalan kısıma ise üniversitenin son dönemini sıkıştırdım. Elbette çizimi de!

Gerçi vizeler sağ olsun ne Japonca ne de çizim üzerine çalışabildim.. Tuhaf bir şekilde bu kez vizelere çalışmak beni yormadı. Sınavlarım ise ilginçti. En azından sınavdan çıktığımda sinirim bozuk değildi~

Ayrıca İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde sınava girdiğimde fakültenin güzelliği hoşuma gitti. Belki gördüğüm en güzel üniversite binası değildi ama içinde hoş bir atmosfer vardı. Koridorların genişliği, amfilerin şekli.. Bahçesi.. Hoşuma gitti~

Başta, çizimlerimi paylaşmaya biraz çekiniyordum.. Ancak bunu minik minik kırmaya başladım. Geçtiğimiz witchtoberda yaptığım kedi çizimimi şuraya iliştireyim. Etkinlikte en sevdiğim çizimim bu olmuştu~

Yanındaki resim ise sonunda ingilizce notlarımın karışıklığına bir son verdiğimin duyurusudur xD

O kadar karmaşık ve göz yorucu notlar alıyormuşum ki geçen gün tekrar yaparken başım ağrıdı. Böyle biraz tatlı, kısa notlar almaya alışmaya çalışıyorum~

Japonca'daki enerjimi ve özverimi ingilizcede de vermek istiyorum. Biri ders, diğeri hobim olduğu için.. Zorunluluk ve sınava hazırlık notlarımı sıkıcı hale getiriyordu. Bu duruma küçük bir dokunuş yapma vakti gelmişti~ Notların güzelliği veya süslü olmasından söz etmiyorum bu arada. O açıdan bakarsak el yazımın da güzel olması gerekirdi :')

Sadece daha anlaşılır, sade ve akılda kalıcı notlar tutmaktan söz ediyorum. Süslemeye gelince.. O an keyfim yerindeyse notlarımı süslemeyi seviyorum bu ayrı bir durum~ Ayrıca küçük değişiklikler hayatın rengidir~

Olumlu değişikliklere ve olumlu düşüncelere daha sık yöneldiğimiz günler umuduyla~

Honkai'nin OST'leri çok hoş, oyun veya animeler ilginizi çekmese bile şarkılarına bir bakmanızı öneririm~

Son bahar iyice etkisini göstermeye başladı. Giysilerimizin kolları uzadı, soğuk içeceklerimiz sıcak içeceklerle yer değiştirmeye başladı.. Ah biraz da hafif yağmurlar görebilsek ne iyi olurdu, değil mi?

Biraz bencillik edip dışarı çıkacağım günlerde sağanak yağmur yağmasın diye dua ederim. Çünkü yaşadığım şehir yağmurun fazlasına asla alışamıyor.. Ama hafif yürürken insanı rahatsız etmeyen o ılık yağmurları özlemedim desem yalan olur. Özellikle duraktan kursuma kadar gittiğim yolda çok güzel bir park var. Oradan geçerken ılık rüzgarı hissetmek çok hoş~

Bir de yağmur olsa ne hoş olurdu * _ *

Yeşilin olduğu ve yeşilin yaşamımızla karıştığı yerler benim için bir gülümseme sebebi. Huzurun tam anlamını bilmiyorum ama o anlık hissettiğim şey huzur ise, güzel bir duygu..

Eheh..

Bugün de canım en sevdiğim mevsim hakkında konuşarak konuya başlamak istedi.

Minik minik adımlarla şu anki Japonca ders kitabımı bitirmeye yol aldım. Ardından kolları sıvayıp JLPT çalışmak sağlıklı bir gelişme olur diye düşünüyorum. Gerçi, uzun dönemli planlar yapmayı sevmiyorum. Çünkü önceden de demiştim hayat planları bozmayı sever.

Ama şu anlık, elimden geleni yaptığım için minik adımlarla hedefe doğru yürüme hissi beni mutlu ediyor.

Dans okulunda da, evdeki çalışmalarımda da..

Bazen gerçekten zor olduğunu hissediyorum. Özellikle üniversitenin derslerine çalışırken, omuzlarımdaki yük artıyor gibi. Hiç gelişemeyecek gibi..

Çünkü zihnimiz belirsizlik içindeyken umutsuzluğa düşmeye eğilimli oluyor. Böyle zamanlarda ilerlememi görünce bu düşünceler buhar olup uçuyor.

Aşırı zorlandığımda sakinleşene dek kitabı kenara bırakıyorum. Ardından kaldığım yerden devam ediyorum. Bunun biraz yardımı oluyor.

Geçtiğimiz hafta dans dersinde fark ettim ki, fiziksel güçsüzlüğüm hareketlerime çok fazla yansıyor. Basit koreografilerde bu durum göze batmıyordu ancak önümüze biraz zor parçalar ve figürler gelince aynadaki aksimin eksiklerini görmemem mümkün değildi.

Bu yüzden tekrar egzersiz yapmaya başladım. Açıkçası bir spor salonuna gitmek benim maddi durumumda pek mantıklı değil. Yine de evde egzersiz yapmaya alışkın olduğum için pek sorun etmiyorum. Uzun zamandır vücudumu her gün esnetmek dışında ayrı egzersiz yapmıyordum. Tekrar egzersiz yapmaya dönmek biraz yorucu oldu.

Ama tuhaf bir şekilde keyifli. Geceleri uyuyamayan benim uykumun erken gelmesini sağlıyor. Hem egzersiz hem de yeni figürleri çalışmak. Zaten vücut bir süreden sonra tempoya ayak uydurmaya başlıyor.

Not: Evde egzersiz yapıyorsanız lütfen kendinizi sakatlamamaya özen gösterin T-T

Akşamları uyumadan önce bir-iki bölüm Hunter x Hunter izlemeye başladım. Tuhaf bir şekilde sardı. Oldukça eğlenceli bir animeymiş! Neden daha önce izlemedim ki?

Eğlenceli karakterleri, ilginç bir konusu var~

Küçük çeviriler yaparken arada göz atarak izliyorum ya da kafamı dinlendirmek için. Etkili oluyor~

Çizim yaparken de YT'den podcast olarak dinleyebileceğim bilgi temalı videolar açıyorum. Hem yeni fikirler dinlememi sağlıyor hem de çizimin ne zaman bittiğini anlayamıyorum. Böyle minik minik detayları hayatımıza eklediğimizde, yorgunluk hissi biraz da olsun perdeleniyor. Hatta geçiyor.

Henüz gelişme göremiyor olabiliriz, olabilirim ama şu an bırakırsam asla görmeyeceğimi de biliyorum. Bu sebeple minik adımlarla ilerlemeye devam * _ *

Hepimizin emeklerine sağlık!

Sık sık paylaştığımın farkındayım ama bu sanatçının müziğini dinlemeyi çok seviyorum * _ *

Evet.. Başlığı okuyan kişiler arasından bazılarının "O nasıl tatlı?!" diye anlık düşündüğünü hissedebiliyorum. Eh.. Gerçekten hayatta böyle bir tatlı var mıdır hiç bilmiyorum. Ama benim için bugünler biber tadında ama biraz da tatlı geçiyor..

Can sıkıcı pek-çok şey sürekli oluyor ama bir şekilde günün sonunda bir şeyler yoluna girmiş oluyor. Sürekli minik minik koşturmalar ve harcanan emeklerin bunda payı büyük elbette~

Son zamanlarda ders çalışmak için tekrar haftalık/günü gününe program yapmaya başladım. Şu kadar çalışacağım, bu kadar çalışacağım desem de çalışmalarımı günlere bölmeyi unutuyordum. Dans okulum dışındaki çalışmalarım sürekli dağınıktı. Tıpkı odamdaki masam gibi..

Dağınıklığa rağmen bir düzen vardı ama o halı altına süpürme hissi geçmiyordu. Haftanın her gününe bir konu vermek hem dağınıklığı topladı hem de düzenimi artırdı. Hem de tekrar çizime döndüğüm için buna gerçekten ihtiyacım vardı. Dağınıklığın arasından çıkan birkaç saat bana çizmek için vakit ayırıyor..

Geçtiğimiz yıllarda witchtober etkinliği için çizmeyi denemiştim. 4 gün dayanıp bırakmıştım.. Bu yıl tekrar deniyorum..

Her gün çizim yapmak sabır isteyen bir şey. Ekim ayı hasat ayı ayrıca cadılar bayramı ve korku temalı şeylerin yayıldığı bir ay. Doğal olarak dünyadaki pek-çok çizeri etkiliyor. Her güne bu temada bir konu belirliyor ve bu konuya uygun çizer bir çizim yapıyor. Örneğin ilk gün şapka ya da süpürge ya da kabak olabilir artık listeyi hazırlayan çizer/illustrator neye karar verirse, hatta kendi listenizi bile yapabilirsiniz.

Bu da ekim ayının bir çizim challangeıdır. Ben genel olarak paylaşmıyorum çünkü paylaşacak kadar kendime güvenemiyorum -henüz.

Çizimlerimin iyi olup olmamasından bağımsız, kendine güven ayrı bir konu. Hazır hissetmediğimden henüz güvenim zayıf. Bu sebeple acele etmiyorum.

Çizimleri tek başıma denesem de her gün ilginç sonuçlar çıkartabiliyor olmak hoşuma gidiyor.

Mükemmel olmak zorunda değiller, çöp adam bile olabilirler sadece hayallerimi yansıtıp hislerimi ifade etsinler yeter, birileri bile beğenirse -buna ben de dahil- yeterince memnun edici olur~

Mükemmelliyetçi olmamak demişken.. Her geçen dans dersi de bu aralar benim için challange hissi veriyor. Her birinde farklı bir şey alıyor olmak tuhaf bir his. Kötü anlamda değil.

Bir hafta önce dersten sonra tüm stresim ve dersteki beceriksizliğim omuzlarıma çöktü. Okuldan çıkıp biraz yürüdükten sonra bir anda metrobüse gidene kadar "Hüğğğ" diye ağlamaya başladım. Çoğu zaman dans konusunda pozitif olsam da o gün kendimi birinci seviyenin de altında hissetmiştim. Tuhaftır koreografi de zor değildi.

Bazen insanın zihni o kadar yorgun oluyor ki bir takıldığı nokta bile gözünde kocaman oluyor.

O an kendime üzülmek için izin verdim. Tutmak istemedim. Sonuç olarak ertesi gün, sonraki gün 3 gün boyunca sıkı pratik yapan da bendim.

Eskiden bu şekilde aşamaz, takıldığım yerin yasını bazen günlerce tutardım. -Dans konusunda-

Sonuçta pratik dersinde bolca gülüp eğlenip, elimden geleni yaptım.

Bir şeyler ağlatabilir, çok zor gelebilir. Ayağımız takılıp düştüğümüzde canımız yanar sonuçta. Olabilir.

Kalkıp yürüyecek olan yine biziz.

Gittikçe güçlenmek zor bir şey. Ama ilerlemeye devam!

Not: Yine de bu ilerlememin birazını bizi sabırla dinleyen, bize özenle ders veren eğitmenlerimize de borçluyum. Şu an yapamadığım şeyleri hızla aşabiliyorsam bunda onların da emeği var~

Onlar olmasaydı en azından dans konusunda zihinsel olarak hâlâ çok zayıf olurdum. Çünkü gelişimin bazen ne kadar yavaş olabileceğini, ne kadar emek ve zaman istediğini bize içtenlikle kendi tecrübeleriyle gösteren insanlar~

Çevrenizde "Bizden geçti" deyip duran insanlar varsa, bu cümleyi duymaktan bıktıysanız, size ilham verecek olan insanlara dinlemeye çölde vaha arar gibi ihtiyaç duyuyorsunuz :')

Gerçekten hayatımdan bir cümleyi silebilecek olsam bu cümle "Benden geçti" olurdu. Zihnim bu cümleyi sansürlemek istiyor.. Kendim için mümkünse kurmamaya çalışıyorum..

Tatlılık da demişken işte bu gökyüzü gibi tatlılıkları görebilmek de bu aralar beni mutlu ediyor. Çünkü onları göremediğim zamanlar da çoktu~

Geçtiğimiz gün metrobüsten indiğimde keyifsizce yürürken göğe baktığımda bu manzara ile karşılaştım.

"Muazzam~" tek yorumumdu.

Gökyüzündeki sonsuzluk hissi hoşuma gitti~

Bugün de emeklerinize sağlık~

Şöyle tatlış romantik bir şarkıyı da şuraya iliştireyim:

Çocukluğumdan beri seri kitapları tek oturuşta bitiremedim. Hep iki kitap arası bir süre geçer. Kasten yaptığım bir şey değil ama hep böyle oluyor. Bir süredir okuyamadığım kitaplarım bana kitaplığımdan bakış atarken elime Emily geldi. Acaba bu kez macerası nasıl devam ediyor?

Karakterin hayallerini gerçekleştirmek için yürüdüğü yol engellerle dolu. Ve.. Sanırım en çok bu kızın o engelleri aşmak için gösterdiği çaba hoşuma gidiyor. Küçük bir çocukken bile çok güçlü. Bakalım biraz büyümüş Emily neler düşünüyor?

Not: Kitabın iç kapağı çok hoş~

Not 2: Bu gönderiyi telefonum ile yayınlamıştım ama nedense fotoğraf düzeni ve yazı boyutu o kadar büyük oldu ki, hoşuma gitmedi T-T Bu yüzden tekrar yayımlıyorum~

Sonbaharın serinliğinde biraz üşüsem de sırıtarak tekrar ettiğim şu kanji notumu buraya bırakayım~

Bugünkü çalışmamdan sonra birazcık bugünlerde aklımda olan şeyleri yazıya dökesim geldi. Biraz karmaşık düşünceler~

Sevdiğim mevsimin en sevdiğim havası olduğundan sanırım bugün tüm haftadır üzerimde olan mutsuzluk bulutları biraz dağıldı. Sanki etrafımdan sonbahar yaprakları dökülüyormuş gibi bir his.

25. yaşımın ilk günleri hayal ettiğim gibi keyifli geçmedi. Eskisi gibi doğum günü kutlamasam da biraz mutlu geçer diye düşünmüştüm. Hayat, planları bozmayı gerçekten seviyor ^^

Çok hüzünlenip koskoca bir yılın tüm başarısız anlarını üzerimde hissettiğim günlerdi. Hiçbir şeyin zihnime teselli olmadığı ne yapacağımı bilemez bir şekilde rutinlere ayak uydurmaya çalıştığım ama onda bile başarısız olduğum günler..

Başarısızlıklarımdan hiç çekinmedim. Ama başarısızlıklardan söz etmekte zorlandığım anları çok yaşadım. Bu da bu anlardan biri sanırım. Ama onları kabulleniyorum. Ben elimden geldiğince çalışan bir insanım ama mükemmel değilim, bazen gerçekten de tıpkı bir ağustos böceği gibiyim..

Ama son zamanlarda birkaç sınavım için çok.. çok emek vermiştim. Doğal olarak başarısızlığının etkisi de o kadar çok oldu. Ama beni bu kadar üzen şey sınavım değil, ailevi birkaç sorunumdu. Elbette bunlardan burada bahsetmeyeceğim çünkü gerek görmüyorum~

Maalesef aile-akraba sorunları bizim tek başımıza el atamadığımız ama bizi çok uğraştıran ve yıpratan sorunlar. Ve sorunlar üst üste geldiğinde insan kısa ya da uzun bir süre ne yapacağını şaşırıyor. Dolaylı yoldan da olsa bir şeyler yapabilmek sanırım aklımı çabuk toplayabilmemin tek sebebi oldu..

Havanın yumuşaklığının da zihnimin rahatlamasında etkisi yok desem yalan olur hehe~

Her şey bir kenara sonsuza dek yas tutacağım ya da üzüleceğim sorunlar değillerdi. Evet, canımı çok sıktılar ama sonunda ayaklanıp devam etmek zorundaydım. Çözümü benden bağımsız olan konular bir kenara benimle bağlantılı olanlar hakkında hiçbir şey yapmadan durmadığım için kendime küçük bir tebrik veriyorum~

Yeni yaşımın ilk günleri cidden talihsiz geçse de bugünlerde o birkaç günü düşünmemeye çalışıyorum~

Bu dönem üniversitede son kez şansımı denemeye karar verdim. Onca emeğin sonunda sadece üç dersim kalmışken öylece bırakma cesaretim yoktu mu desem.. Bilemedim. Sadece ne kadar sisteme karşı öfkeli olursam olayım içimden bir ses bana sonuç ne olursa olsun elinden geleni tamamen yaptığını hissedene dek dene diyor. Ayrıca güzeller güzeli annemi kırmak da istemiyorum. Üç derse çalışmak benim için yük olmaz. Olumsuz sonuçlar ise hayal kırıklığı olmaz. Hayat başarıdan çok başarısızlıkla dolu, ben yüksek başarıları arzulamıyorum. Mutluluğum için bana gereken bilgiyi arzuluyorum~

Çizime dönmüş olmak da ilginç bir durum. YouTube üzerinden çizim derslerine bakmak, eskiz defterime karışık teknik denemeler yapmak. Anime tarzı fanartlar denemek.. Özlediğim bir histi.. Biraz zor ama eğlenceli~

Yazdığım hikayede en son "yargı" bölümümü paylaştım. Bir mahkeme ortamını tasvir etmeye çalıştım ancak başarılı olup olmadığımı zamanla anlayacağım sanırım.. Hikayenin kasvetli bir havası var genel olarak hikayeyi şiddetli yağmurdan sonra bulutların arasından güneş sızdığı o anlara benzetiyorum. Hemen ardından yağmur da yağabilir ya da belki de güneş açar.

Panthera'da ilk yarıyı bitirmek üzereyim. Bu durum biraz gülümsetici.. Zamanla yazma şeklimin nasıl değiştiğini görmek, bakış açımın nasıl değiştiğini görmek ilk bölümden bu bölümlere doğru okurken hoşuma gidiyor~

Ve aynı şekilde zamanla nerelere gideceğini merak ediyorum~

Gerçekten merak ediyorum zamanla nerelere varacağım? Varacağız? Hedef noktası her zaman bellidir. Yine de sonuç belirsizdir~

Burada havalar iyice serinledi hasta olmamaya çalışalım! Buraya da Japonca notlarıma göz atarken, çizim yaparken ve bunları yazarken arka planda çalan melodi playlistini bırakayım, ilginizi çeker belki * _ *

Yorucu günlerde sert fırtınalara karşı ayakta duran elinden geleni yapan herkesin emeklerine sağlık~

Bu tanım bugüne uyar sanırım.. Bazen gün içinde dışarı çıkmam gerektiğinde, bir işim ya da kursum olduğunda ne zaman çalışacağımı nasıl planlayacağımı düşünüyorum.

Yine de bu tarz kısıtlı vakitlerde planlar çok çabuk bozulabiliyor. Bu sebeple kurs günlerimde özellikle belli bir program yapmıyorum. Bir saat, iki saat boşluğum varsa o arayı eksik şeylere çalışarak kapatıyorum. Bugün de böyle bir gündü~

Bugünkü çalışmamda bana enerji verdiği için @ketenhanim 'a çok teşekkür ederimm * _ *

Bugünlerde cidden tam olarak bu cümleleri yaşıyorum. Aslında üzerimde hâlâ kara bulutlar geziniyor ve sürekli moralimi bozmaya çalışıyorlar. Ancak bugün bu talihsizlikler ve hüzün hakkında konuşmak istemiyorum. Bunun yerine tüm olumsuzluklar içinde olan küçük tatlı olumluluklar hakkında konuşacağım..

Çünkü onları kaçırdığımız bugünlerde haklarında konuşmazsak tamamen kaybolup gidecekler..

Öncelikle seviye atlama sınavımdan geçmişim! Açıkçası elimden geleni yaptığım için her sonuca razı idim. Olumlu bir sonuç alınca haliyle çok mutlu oldum. Hem de önceki dans sınavıma göre puanımı yükseltmem hoşuma gitti. Hem de o zamandan bu zamana olan koreografi kayıtlarımı izledim de..

Eh bu ağustos böcüğünün çok yolu var ama hiç adım atmıyor da değil. Hehe~

Sınavın olduğu gün ders saatini beklerken aklıma üniversitenin internet sitesini kurcalamak gelmişti. Annemle okul hakkında konuşuyorduk. Umursamazca internet sitesini kurcalarken bir anda hâlâ mezuniyet için sınav başvurusu yapabileceğimi gördüm. Başta umursamaz olmamın sebebi tarihleri zaten kaçırmış olmamdı. Hemen orada başvuru yapmıştım.

Denemek istiyorum çünkü. Pek yeterli olmasam da, o üç derste sürekli kalıp tıkılsam da sonuna dek denemek istiyorum. Böyle bir fırsatı kaçırmak içimden gelmedi.

Belki yine kötü olur, belki de iyi olur. Ancak geçen sefer eksik çalıştığım noktalar olduğunu kabul ediyorum. Bu sebeple bu hafta o eksiklere yoğunlaştım.

Normalde bu derslere çalışırken aşırı bunalsam da bu hafta nedense biraz eğlenceli gelmeye başladı. Belki de üzerimde gerginlik olmadığındandır~

Stres yapmaya eğilimli olduğum için bu da ayrıca şaşırtıcı bir durum :')

Geçen salı elime geçen kendimi deneme fırsatından söz etmesem olmaz. Dans okulu 2 zorunlu bir de ek ders şeklinde eğitim veriyor. Ek derslere girmek zorunlu değil. Benim pratik dersimden önce olduğu için deneme kararı verdim. Yetişkin sınıflardan bir tek kendim olunca bir tık gerilmediğimi söylesem yalan olur.. Dürüst olayım. Ancak bu durum sadece bir dakika sürdü. Çevremdeki insanların yaşını değil yaptıklarını umursuyorum. Oraya dans etmeye gidiyoruz ve elimizden geleni yapıyorsak gerisi önemsiz.

Denediğim şey üst üste iki dersi bedenimin kaldırıp kaldıramayacağı idi. Açıkçası bunda büyük zorluk çekmedim ancak odağımı sık kaybettiğim için ek dersleri bir ay sonra tekrar deneyeceğim. Seviye atladığımda koreografiler de zorlaştı ve şu anlık onlara ayak uydurmaya odaklanmak istiyorum. Malesef çabuk yorulan bir vücuda sahibim ve aynı günde iki farklı koreografi denemek için önce ayak uydurabilmem gerek. Bunu deneyip görebilmek benim için güzel bir fırsattı.

Ayrıca başka ek dersler alabiliyor olmak da güzel~

Bakalım bir sonraki denemem nasıl olacak :')

Bir de uzun aradan sonra biraz çizim yapabiliyor olmak beni mutlu ediyor. Genelde anime/çizgi film tarzı FanArtlar çiziyorum. Çok da başarılı sayılmam çizim benim için sadece kafa dağıttığım bir hobi. Yine de oynadığım oyun bana bu konularda ilham verirken oyunun sosyal medya hesabı olan Hoyolabda paylaşmaya başladım. Hem de platformdaki çizim yarışmaları eğlenceli görünüyor~

Boya kalemlerimi elime alıp bir şeyler çizmeyi çok özlemişim..

Sağdaki ilk paylaştığım çizimim. Tamamlanmış bir şey paylaşacağım zaman, paylaştığım platformdaki hesabı üstüne yazıyorum. İlginç oluyor~

İlki ise yeni bir fikir. Gerçi.. Dediğim gibi çok iyi çiziyor değilim. Ve o çiçek ve kelebek bu işin sonunda bir boya faciasına da yakalanabilir güzel de olabilir. Güzel olmasını umut edelim xD

Yakın zamanda yeni yaşıma gireceğim. Doğum günlerimi abartmayı sevmiyorum ama bu yıl arkadaşlarımdan çok sevgi gördüm. Hep yanımda oldukları için teşekkür ederim~

Bana aldığınız hediyeler için de! İyi ki varsınız <3

Pazar günkü sınava girecek benim gibi mezun olmak üzere olan açık öğretimli arkadaşlara da şans dileyerek bugünü kapatıyorum. Bu ağustos böceği kaçar~

Yoğunluk ve olumsuzlukların içinde küçük de olsa başarılar, denemeler, fırsatlar vardır. Bazen onlara bakmak gerek öbür türlü olumsuzluklar bizi yutar götürür. Emeklerimize sağlık~

Merhaba~ Hazır son bahar geliyorken ve burada bir yılı geri bırakmışken birkaç küçük düzenleme yapmam gerektiğini hissettim. Daha önce birkaç blog daha "Kara Kedi'nin Günlüğü" ismini kullanmış. Kara Kedi'yi kullanma sebebim çoğu insanın ön yargılı davrandığı bu canlıların aslında gayet eğlenceli ve sevecen olduğunu düşünmemdi~

Ancak "Ağustos Böceği Kostümlü Karınca" da bana çok yabancı sayılmaz.

Bir yıldır kullandığım bir lakaptı, bazen tembellik severim eğlenmeyi severim. Çalışmayı da severim, ne zaman ne yapacağımı kendim bile kestiremiyorum. Bu yüzden kendimi bazen bu tanıma benzetiyorum ama benden çok arkadaşlarım benzetiyor o ayrı~

Bu lakabı bir arkadaşıma borçluyum~

Temaya gelince..

Sonbahar en sevdiğim mevsim, bence hoş oldu~