A veces los recuerdos necesitan ser olvidados

Geleceğimizi, geçmişimizin büyüsünden kurtaracak ve hayallerimizin en tepesinde yaşayacaktık.

Ben çok yorgunmuşum. Hani yatağıma falan girdim bu gün. Video izliyorum içime bir hüzün çöktü, gözlerim doldu. Sonra birkaç kere kırptım gözlerimi "ne oluyor sana, kendine gel" dedim. Sonra yavaş yavaş izlediğim videolar zevksizleşti, kulağımda duyulan sesler yok olmaya başladı. Beynim yaşadığım her anı teker teker acı çektirircesine koydu önüme. "Bak" dedi "Bak ne kadar değersiz olduğunu gör." Dedim ya çok yorgunmuşum diye ben artık kendimi tanıyamayacağım kadar yorulmuşum. Kendime vakit ayırıp "hadi sen şunu yapmaktan hoşlanırsın yapalım" diyemeyecek kadar yorgunmuşum. Ben kendimi tanımıyormuşum bu da beni yoruyormuş.

Bu gün babam bana yine küfür etti.

Ben "niye yaşıyorum" dedirttiğiniz için hepinizden nefret ediyorum! ~Sinem

Sensizlik, dayanılmaz.

Kalbim sıkışıyor, nefes alamıyorum. Kulaklarım şarkı da bedenim anı yaşıyor. Ruhum ise çoktan ölmüş. Çürümüş bir cesetten farkı yok. Ruhum ve bedenim o kadar ters düşmüş ki birbirine; bana acı veriyor. Doğru ya ben hayatımda acıdan başka ne tattım? Sessizlik bile insana nasıl bu kadar acı verir çözemiyorum.

Gözlerim tavanda izliyorum sessiz sessiz. Kalbim, yorgun ruhumu yaşamaya zorluyor. Kendime acıyorum, bu kadar çaresiz ne zaman oldum ben? Kim itti beni bu tükenmişliğe? Omuzlarıma koyulmuş binlerce yük, kaldırmaya gücüm yok. Altında ezildiğim, nefes alamadığım şeyler var. Uzatsa elini biri bana şimdi onu bile geri çeviririm. Kimseye güvenim kalmadı. Tükenmişliğin son demlerini yaşıyorum galiba. Kalbim bunlara dayanamayacak gibi.

O kadar doluyum ki ne yapacağımı kime ne diyeceğimi bilemiyorum. Rehbere giriyorum kimler var bakıyorum. Sadece dört kişi... Hayatımın içine eden dört kişi var. Arkadaşım, kankam, dostum diyebileceğim kimsem yok. Gidip derdimi bir ölüye anlatacak kadar çaresiz ve yalnızım.

Ruhum, karanlık bir mahzen içinde kısılı kalmıştı.

Bir gün mutlu olur muyum, bilmem. Yaşamak için hevesim kalmış mı, bilmem. Ben intihar etmek günah olduğu için yaşıyorum. Yaşadıkça Allah'a al canımı diye yalvarıyorum. Bir gün ölürsem iki gün ağlayacaklar üçüncü gün hiç olmamışım gibi devam edecekler. Utanıyorum; kendimden değil, çevrem dediğim tanımadığım insanlardan.

Ruhsuz biriymişim öyle diyorlar. Biraz da ketummuşum. Sürekli bir şeylerden şikayetçi olurmuşum, mutlu olmayı bilmiyormuşum. Keşke hayatımda mutlu olacağım bir şey olsa da ben ruhsuz, ketum, isyankar biri olsaydım.

Ne hissetmem gerektiğini anlayamıyorum artık.