anyone else ever sit down and realize you're going to suffer with your disorder(s) for all your life

bağırıp çağırmadığım, bak bu zoruma gidiyor diyemediğim her şey beni bir gece yarısı balkonda oturtuyor, dişimi sıka sıka susuyorum.

aynaya bakıp kendini tanıyamamak, insanın kendi anılarını bir başkası yaşamış gibi anlatması, dünyanın kendisi dahil üzerindeki hiçbir şeye kayda değer bir varoluş nedeni bulamamak ve zihnin bedenden binlerce kilometre uzakta olması o kadar korkunç ki!

Lüksler hiç ilgimi çekmedi. Ben basit şeyleri seviyorum; kitapları, yalnız kalmayı ya da anlayan biriyle olmayı...

eve dönmenin, evi terk etmekten daha zor olduğunu öğreneceksin.

yemin ederim ben artık kafamda ki bu intiharlarla baş edemiyorum.