Karanlığın Matmazeli

Bir kalp vardır içimizde, her zaman derinliklerde kaybolup giden. Bulmak için savaşır, kaybeder ve kazanırız. Her şey sarpa sarar ama bir şekilde bir şeyler buluruz. Her kayıp bir şekilde yerini doldurur, her yokluk bir şekilde varlığı getirir.

Gelen zaman gidene ayak uydurur mu?

Her gözyaşı bir hikayedir; ancak onu silen el, hikayenin kahramanıdır.

Bir gecenin sabahı aydınlatır geleceği

Göz yalan söylerse dile ne kalır? Bırak da gözlerin masum kalsın.

Alınan her nefes yakar mı içini, kırmışken kalbimi? Yoksa erir mi buzlar, söner mi yangınlar?

Ölenin arkasına baktığı an, yaşayanın arkasında bıraktığı an.

Dilersen oturalım sahilde, güneşin batışını birlikte izleyelim. Güven verelim birbirimize çünkü ikimizin de ihtiyacı var buna. Vurulduğumuz zincirlerden arınalım.

Zaman geçmişin izlerini yok eder mi yoksa yeni anılar ile üzerini mi örter?

İnsan gerçekten bir şeyler hissedince korkar mı gerçeklerden, korkar mı bir şeyler yaşamaktan? Neden güvenmez kendine?

Gelen duygu hemen yerleşir mi kalbe? Etkiler mi her şeyi aniden, düşünceler içinde mi yaşar yoksa bilinç altına hapis mi olur? O duygu ne zamana kadar bize hükmeder? Unutunca, pes edince ya da herhangi bir şey olunca yok olur mu o duygular?

Alınan hasarın sonucunda oluşan çatlaklar sonsuz bir döngüyle hayata tutunur.