B.

Bazen hayatımızda olan her şeyden kendimizi sorumlu tutuyorduk. Birileri güvenimizi kırdığında, suçlu olan onlar olsa bile cezayı kendimize kesiyorduk. Çünkü en başından beri o insana güvenen bizdik. Birileri bizi hayal kırıklığına uğrattığında da aynı şeyi yapıyorduk. Oysa hayalleri kuran, beklentileri büyüten biz olsak da onların gerçekleşmemesi her zaman bizim suçumuz değildi. Elimizden geleni yapmamıza rağmen bazen yetemiyorduk. Birilerini mutlu edemiyor, beklentilerini karşılayamıyor ya da istediğimiz sonuçlara ulaşamıyorduk. Ve her defasında eksik olan tarafın kendimiz olduğunu düşünüyorduk. Kendimizi acımasızca yargılıyor, insan olduğumuzu unutuyorduk.

Ama çoğu zaman gözden kaçırdığımız bir gerçek vardı:

Ben hep bir gün her şeyin eksiksiz olacağı zamanı bekledim. Mutluluğun bir insanda ya da gerçekleşecek hayallerde saklı olduğunu sandım. Sonra fark ettim ki insanı gerçekten iyi hissettiren şey küçücük anlar; yaz akşamı esen rüzgâr, güneşin tenine değmesi, sevdiğin bir şarkı ya da içten edilen bir kahkaha… Meğer hayat tam da bunların içinde güzelleşiyormuş.

Küçükken hep büyümenin hayalini kurardım. Mutluluğun ve güzel günlerin büyüyünce beni bulacağına inanırdım. Ama her şey hayallerimdeki gibi toz pembe değildi tabi. Ölüm kapımızı erken çaldı. O zamanlar hayatımdaki tüm renklerin siyah beyaza döndüğünü düşünürdüm.

Büyümek sandığım gibi değildi.

İnsan bazen yaş aldıkça değil, kaybettikçe büyüyormuş. İçinde susturduğu şeylerle, alışmak zorunda kaldıklarıyla…

Şimdi sevdiğim her şeyi kendi ellerimle en sevdiğim renklere boyuyorum. İnsan o yaraların yerini hep yokluyor. İzi hep orada, acısı hâlâ hafızalarda saklı…

Güçlü durmak zorundayım dedi.

Güçlü olmak zorundasın dedi.

Ama o sırada ikimiz de ağlıyorduk.

Hayat bazı insanlara erken büyümeyi öğretiyor. Yorulsan bile susmayı, kırıldığında bile ayakta kalmayı… Çünkü insanlar seni hep güçlü gördüğünde, düşmeye hakkın yokmuş gibi hissediyorsun.

Sonra bana dönüp dedi ki: ‘Sen dağılırsan ben seni toparlarım… ama ben dağılırsam kimse toparlayamaz.’ O hep güçlüydü.

En kötü anımda yanımdaydı, sustuğum şeyleri bile anlayandı. Ben dağıldığımda arkamı sessizce toparlayan, düştüğümde belli etmeden kaldırandı.

•Sürekli bir mutluluk arayışındayız. Her an her dakika mutlu olmayı beklemem hiç mantıklı değil. Neşeyi ancak üzüntüyü öğrendiğinde anlarsın. En yüksek doruklarda gezinen bizler bazen en derin kuyulara düşebiliriz.Bir denge var. Bunun güzelliği de burada.

İçimde adı konmamış bir ağırlık var. Ne eksik ne fazla, ama hep yer kaplayan bir şey. Sustukça büyüyor, düşündükçe derinleşiyor. Kaçmak istiyorum ama nereye gitsem peşimden geliyor. Belki de içimde büyüttüğüm o karanlık, her şeyi kendi rengine boyuyordu. Adını koyamadığım bir duygu bu; ne tam mutsuzluk, ne de eksiksiz bir hüzün.

Aynaya baktığımda gördüğüm kişi tanıdık ama yabancı. Gözlerinin içi dolu, ama nedenini bilmiyor. Gülmeyi öğrenmiş, ama sevinmeyi unutmuş gibi. Herkesin içinde var olup, kimsenin içinde yer bulamamak gibi bir his. Kalabalıkların ortasında sessizleşen, yalnız kalınca kendinden kaçamayan bir ben.