Murat KARABULUT

Ne kadar doğru seversen sev, karşındaki insan yanlışsa üzülen hep sen olursun.

Yaptığım hataların ve yanlışların bedelini yaşayarak ödedim ben. Hata yaptığımda kimse bana düzeltmem için ikinci şansı vermedi. Eğer her hatanın bedeli yaşayarak ödeniyorsa, bundan böyle kimseye ikinci şansı vermeyeceğim. Çünkü bazen okuyarak değil, yaşayarak öğrenir insan gerçekleri.

Ben yaşattığın çoğu şeyi kabul ettim ama asla haketmedim. İmtihandır dedim, yaşanması gerekiyordur dedim, nasiptir dedim...Dedim işte bir şeyler. Olur ya, bir gün af dilemek için, helallik almak için çıkmak istersin karşıma, çıkma. Ben sana hakkımı da, senin olmayan haklarımı da helal ettim. Mahşere bile kalmasın seninle hiçbir hesabım.

Kendini ne kadar değerli görürsen gör, ne kadar önemli hissedersen hisset ama unutma, ben vazgeçene kadardır senin hükmün. Nasıl hissedersen hisset ama ben vazgeçtikten sonra sen koca bir HİÇSİN...

Belki bir gün sararım yaralarımı, kendi ellerimle. İyileşir kırılan yanlarım, iz kalır elbet. Ama asla unutmam. Ne yara açanı, ne de kalbimi kıranı. Günü geldiğinde her şeyin ilacı olan zaman, onlara dert olacak.

Ben sana kırgın da değilim, kızgın da... İnsan, en çok sevdiğine kırılır, sevdiğine kızar bu hayatta. Oysa biz seninle iki yabancı olmaktan öteye geçemedik.

Bazı kadınlar ağlamaz, ağlayamaz. Açar bir şarkı, notalarında intihar eder. Gözlerinden damlatamadığı yaşları, içine damlatır. Siz adına sessizlik dersiniz, onlar adına suskunluk. Bazı kadınlar çol güzel susar. Söyleyeceği çok şey varken susar, aşka su'sar, sevgiye su'sar en önemli adamlığa su'sar...

Sıradan insanların canımı yakmasına üzülmüyorum. Asıl üzüldüğüm, beni yaralarımdan tanıyan insanların daha öncekiler gibi davranması.

Güçlü kadınların en büyük silahı, kendinden emin olmalarıdır. Sizin anlatmaya çalıştıklarınızı, onlar önceden ezberlemiştir...

Hep iyi niyetimden dolayı sustuğum şeyler var. Yoksa idare edilecek gibi değil bazı şeyler ve bazı insanlar.

Bazı insanlara tahammül ediyor olmam onlara önem verdiğimden değil, "iyi bir insan" olacağıma dair kendime verdiğim sözü tutmak içindir. Onlar kendilerini önemli sanmasınlar. Herkes insan olabilir ama herkes önemli olmayı haketmez.

Değer veriyorum diye, kıymet veriyorum diye kendini vazgeçilmez sananlar var. Oysa herkesin vazgeçilmezliği, ben vazgeçinceye kadardır. Kalbimde gül de var, çiçek de. Herkese hakettiğini uzatırım, yeter ki yerlerini bilsinler.

Bir insana ilaç olamıyorsanız, yara da olmayın. Çünkü bir insan bir insana iyi gelmiyorsa, varlığının önemi kalmıyor. Yara açana değil, ilaç olana her zaman ihtiyaç duyuyor insan.

Hayatımda değer verip sevdiğim, önemseyip benimsediğim insanların yokluğuna alıştığımdan beri, kimsenin olmamasını önemsemiyorum. Var olmak da, yok olmak da herkesin kendi tercihi.

Değmeyeceğini biliyorsun, yine de çabalıyorsun. Nankörlük edeceğini biliyorsun yine de uğraşıyorsun. Bunun adı salaklık değil, iyi niyet. Her şeye rağmen iyi niyettir bu başka bir şey değil.

Eskiden dualarıma saklardım seni, öyle severdim. Şimdi konuşmaya bile değmiyorsun. İkisi çok farklı şeyler.

"Anladım ki, İnsan birinden soğuyunca bir defa, Ateşlerde yansa da ısınmazmış bir daha."