Yaz

Gençlik deli dolu zamanlar... Sabah herşey gözüme pasparlak gelirken öğlen herşey gözümde bulanık görünmeye başlar akşam ise artık gözüme hiçbir şey görünmez o kadar hızlıdır ki bu değişim... Bazen değişimin olduğunu bile görmez, bilmez ve hissetmeyiz. Dünyanın bizim etrafımızda döndüğünü zannetiğimiz kendimizi çok güzel kandırdığımız ama herşeye rağmen en heyecan verici en çok hata yaptığımız dönemdir gençlik. Gençlik döneminin kıymetini bilmeli insan bir daha bu zamanın gelmeyeceğini hataların hiçbir zaman bu dönem kadar kolay tolere edilmeyeceğini bilmeli ona göre davranmalı ... Hatalar yapmalı , birşeyler denemeli , pişmanlıklar , sevinçler, üzüntüler yaşamalı... Bu dönemde herşeyi özgürce ,hesap yapmadan sadece kendimizi düşünerek yapmalı keşkeler arkamızda bırakmamalıyiz . Bu zaman benim zamanım, hataların en güzelini yapacağım ,birşeyler deniyecegim, uzulecegim ,kirilacagim ,havalara uçtuğum zamanlar da elbette olacak. Ama asla keşkeler bırakmayacağım arkamda ya senn???

Bekliyorum neyi beklediğimi bilmeden bekliyorum... İçimden sadece beklemek geliyor.Kimi, neyi beklediğimi sorgulamadan sadece beklemek..Bunu neden yapıyorum ya da bu yaptığım da aslında kendimi avutmak için söylediğim bir bahane mi? İnsan kendini kandırır bazen kendinden korkar çünkü ...En büyük düşmanımizin yine kendimiz olduğu bir dünya.Acayip bir şey bu ? Kişilik bölünmesi gibi bir şey.Bir tarafım hadi doğruyu söylesene kimse beklemek eylemini boşuna yapmaz diyorken diğer tarafım aksi bir biçimde bunun gayet olağan bir durum olduğunu bas bas bağırıyor. Hangisi gerçek benim ? Ben aslında kimim? Kendimi sorgulamaya başladım bunun nedeni kendimin bir robot olduğumu görmem oldu bu dünya beni bir robot gibi yönetiyor birkaç düğmeden oluşan bir robot gibi...Her şey önceden programlanmış sadece düğmeye basılmasını bekliyor gibiyim düğmeye basıldığı an harekete gececem çünkü programlamam bunun üzerine kurulu.Ben bunu bozma kararı aldım ben robot olmak istemiyorum beni başkaları yonetmemeli beni yöneten kimse olmamali kendim bile kendimi yonetmemeliyim çünkü ben mekanik bir parça değilim ben insanım.

Bu gün onların günüydü...Bize bazen anne bazen baba bazen abi bazen abla olan, koşulsuz bir sevgi ile bizim ellerimizden tutup bizi bu dünyayla savaşacak bu dünyaya meydan okuyacak kişiler haline getiren kişilerin günü bugün ÖĞRETMENLER GÜNÜ....

Her saniye yeni bir şey öğrenmek tam tükendim derken aslında tukenmedigimi bana gösteren hayat çok değişiksin biliyor musun? İnsanı tüketiyor sonra da tam dibe cakacagi zaman ona öyle bişey gösteriyorsun ki onun aslında daha dibe batacagi zamanın gelmediğini ona gösteriyorsun.... Hem iyisin hem kötü.Aciyi yaşatan da sensin acıyı gideren de .Bir gülsen bana ertesi gün bedelini odetir bedelini odettikten sonra tekrar beni sarar beni iylestirirsin.Sen nasıl bir şeysin? neden çözemiyorum seni ya da seni çözmek isteyen kendimi .Bu kadar mı zor? Yoksa ben mi bulamayacak kadar yanlış yoldan gidiyorum? Bir gün çözeceğim bu bulmacayı.Cozdugum şey bakalım karşıma hangi yeni bulmacalar getirecek....

Bizi yanlızliga iten sebepler NELERDİR? Neden herşeyden uzaklaşmak herşeyi arkamızda bırakmak bizi daha cazip gelir ? Sığındığımız ilk liman midir yalnızlık ? Yoksa son mu... Yalnızlık bazen insanı çok güçlendirir bazende tam tersi insanı tamamen güçten düşürebilir öyle bir şeydir ki bunun ne zaman doğru olduğunu saptamamiz çok önemlidir.Herseyi saptaya bilseydik şuan bu durumda olmazdık dediğinizi duyar gibiyim. Kesinlikle çok haklısınız ama bir defa bile bunu basarabilsek hiç basaramamis olmaktan iyidir diye düşünüyorum. Konumuza geri dönersek yalnızlık bazen bir ihtiyaçtır bazen bir zorunluluk.Bazen gözümüz etrafımızda birini görmek için bakar durur bazen de etrafımızda binlerce insan vardır ama biz onları görmeyiz görmek istemeyiz..Bu karşı tarafa yaptığımız bir bencillik değil midir? Dünya benim etrafımda dönüyor ben istediğim zaman görür istemediğim zaman görmem karşımdakini.. Evet, nerden bakarsak bambaşka bir şekilde olayın boyutlarını göreceğiz bir tarafta boşluğun içinde gidip gelen biri , bir taraftan onun karşısındakiler...Hayat yolculuğu devam edecek bize de bunu anlamak ve yorumlayıp hayatımızin içine katmak düşecek...…..

Yapma hiç bir zaman yapma.....Kendini kandırma... İnsan kendini kandirirsa kendine en büyük kötülüğü yapmış olmaz mı? Hayatın çoğu yerinde yaptık bunu defalarca kez.... Ne çözdük ki bunu yaparak ? Kocaman HİÇBİR ŞEY....Neden yaptık ve yapmaya devam edeceğiz o zaman? Kendimizi kandırdığımiz şey amansız olduğu için mi yoksa kendimizi kandırmak kolay olduğu için mi ? Kandırmak hele ki kendimizi kandırmak sebep ne olursa olsun bize zarar vermekten başka hiçbir işe yaramaz yaramayacak...Ama yapmaya devam edeceğiz ... Çünkü korkuyoruz gerçeklerden.Gercekler çok acı çünkü.