JorijnSmit.com

Representatieve democratie is een politieke organisatievorm waarbij het volk iedere twee jaar de volksvertegenwoordigers aanwijst die het leukst overkomen in de media. Middels een drie weken durende campagne wordt zo bepaald welke nieuwe gezichten het beleid van het vorige kabinet mogen voortzetten. De voornaamste selectiecriteria zijn de stropdas, de mimiek en het vermogen om complexe materie te reduceren tot nietszeggende mantra’s.

Geschiedenis

Het idee van de representatieve democratie kwam voor het eerst op tijdens de Verlichting van de huiskamer door de televisie. De vroegste kiem ervan is te vinden in het werk van de Nederlandse politiek filosoof Johannes Hendrikus (John) de Mol (1955-), die er aan het begin van de 21ste eeuw als eerste in slaagde mensen zonder aanwijsbare talenten een groot gevolg te geven. Na de popularisering van enkele middelmatige zangers werd hetzelfde concept later succesvol toegepast op politici (en schoonspringers met obesitas).

Selectieprocedure

De selectieprocedure, ook wel Tweede Kamerverkiezingen, bestaat uit een aantal fasen. Eerst is er de auditieronde: degene die het braafst de van tevoren vastgestelde standpunten opdreunt, wordt lijsttrekker. Deze lijsttrekker mag vervolgens op bezoek bij Frans Bauer of Peter van der Vorst om over zijn privéleven te vertellen. Daarna volgt de theaterronde, waarbij alle lijsttrekkers om beurten hun vakantiefoto’s laten zien. Ook moeten ze een aantal moeilijke vragen beantwoorden over onder andere: een hypothetische boete op een hypothetisch begrotingstekort, een hypothetische abortus na een hypothetische verkrachting en een hypothetisch proefverlof van een veroordeelde crimineel. Tot slot krijgt iedere lijsttrekker twaalf seconden om te reageren op de werkloosheidscijfers van 2040. Via het Tweede Scherm wordt een winnaar aangewezen.

Regering

De winnaar mag een regering vormen. Voornaamste taak van de regering is het verzinnen van een nieuw motto voor het staande beleid en het verdelen van ministersposten aan personen met het juiste imago (zie ook: typecasting). In een representatieve democratie legt de regering verantwoording af aan financiële markten en banken. Reageren deze negatief, dan valt het kabinet en wordt de netcoördinator verzocht nieuwe verkiezingen te programmeren.

Zie ook:

Lijst van nooit gestelde vragen over de eurocrisis

Lijst van nooit gestelde vragen over de energiecrisis

In alle universiteitssteden begonnen deze week de introductieweken. Met eerstejaars heb ik altijd een beetje medelijden en dit jaar is dat extra sterk. Ik ben eens gaan kijken in Leiden, mijn oude studentenstad.

Al bij het station werden eerstejaars tegengehouden door Rabobankiers met spetterende aanbiedingen. Vervolgens zag je ze in groepjes lopen, met kekke sporttasjes om vol met logo’s van lokale ondernemers.

De student anno nu is een wandelend reclamebord, een willoze speelbal in handen van commercie en politiek. Louter voor de peilingen beloofde CDA-lijsttrekker Buma ze ineens dat de door hemzelf bedachte langstudeerboete verdwijnt. (De kleine lettertjes volgen op 12 september). Klatsj: weer een reclameslogan op je sjaarzentasje.

Van de studies zelf is ook weinig meer over. Minder populaire talenstudies als Duits, Frans en Portugees belanden in één brede bachelor-hoop, die overal Cultuur & Nieuwe Media heet, of zo’n soort reclameslogan. Klatsj. Pak aan.

Ik kwam een docent tegen die aan de Letterenfaculteit werkt. „Weet je wat in de aanmeldingen de meest populaire opleiding is geworden? International Studies.”

„Huh? Je bedoelt bij Rechten? Of politicologie?”

„Nee, dat is de nieuwe brede bachelor bij Letteren. Daar zit Chinees in, Arabisch, maar ook Frans, en Spaans, Russisch. Dat studeer je dan in ‘onderlinge samenhang’ zoals dat heet. Geschiedenis, politiek, economie. Alles! Haha!”

Ik geloofde oprecht dat hij een geintje maakte, een persiflage op de brede-bacheloritis. Ik geloofde het pas toen ik thuis de website zag: „International Studies. De eerste en enige opleiding in Nederland waarin je wereldregio’s in samenhang bestudeert, ze met elkaar leert vergelijken en een vreemde taal leert.”

Vaffanculo. Misschien kunnen ze er meteen een reeks exotische kookworkshops aan koppelen.

„Ik hoorde van iemand die bij de oprichting betrokken was hoe die bachelor ontstaan is”, zegt de docent Letteren. „Eén hoogleraar kwam op een ochtend met een naam: International Studies. Geweldige slogan! Laat de Chinezen maar komen! Die betalen wel. Daarna ging er pas een groep aan de slag om te bedenken wat er nu precies in moest. Eerst de marketingkreet, daarna het product! Haha!”