Jon Par Htaw

ပန်းသီးကအိမ်ရှေ့မှာထိုင်ပြီး စွန်ချိုးနေတဲ့ကိုငယ့်ကိုထိုင်ကြည့်နေတယ်။ မနက်တုန်းက အမေဈေးမထွက်ခင် ကိုငယ့်ဆီမှာ ပန်းသီးကိုအပ်ထားခဲ့တာ။

“မောင်ငယ်… ညီမလေးကို သေချာထိန်းနော်။ နေပူထဲအရမ်းမထွက်စေနဲ့။ ရွာရိုးကိုးပေါက်လည်း လျှောက်ဆော့မနေနဲ့။ ပန်းသီးမနေ့ကတည်းက နှာစီးချင်နေတာ။ ကြားလား။ ကလေးကို တစ်ယောက်တည်းလည်း မထားခဲ့နဲ့ဦးနော်။ မျက်စိရှေ့မှာပဲထား။ ကလေးတစ်ခုခုဆို နင့်အမေ့အကြောင်း သိတယ်မဟုတ်လား”

“ဟုတ်”

ကိုငယ်ကပြီးစလွယ် “ဟုတ်” လို့ ပြောလိုက်တာ ပန်းသီးသိသားပဲ။ အခုတော့ သူကပန်းသီးကိုကြည့်တာလား။ ပန်းသီးကပဲသူ့ကိုပြန်ကြည့်နေရလား မသိတော့ပါဘူး။ ကိုငယ်ကပန်းသီးကိုထိန်းချင်တာမဟုတ်ဘူး။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပဲလျှောက်ဆော့ချင်နေတာ။ အရင်ကတော့ ပန်းသီးကို မမကြီးထိန်းတာပါ။ မမကြီးကယောကျ်ားယူသွားပြီး သူ့ယောကျ်ားနေတဲ့ရွာကိုလိုက်သွားတာနဲ့ အခုတော့ ပန်းသီးကို ကိုငယ်ကပဲထိန်းရတော့တာပေါ့။ အမေက နေ့တိုင်းဈေးထွက်ရောင်းနေရတာဆိုတော့ မအားဘူးလေ။ ပန်းသီးကကိုငယ့်ကိုချစ်တယ်။ အမေကကိုငယ့်ကိုဆူရင်၊ ရိုက်ရင် ပန်းသီးကမကြိုက်ဘူး။ အမေကိုငယ့်ကိုရိုက်ရင် ပန်းသီးကကိုငယ့်ရှေ့ကနေကာပေးတာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် အမေက တခါတလေဆက်မရိုက်တော့ပေမယ့်၊ တခါတလေကျရင်တော့ နှစ်ယောက်လုံးကိုရိုက်တော့တာပဲ။ ကိုငယ်ငိုရင် ပန်းသီးပါငိုချင်လာရော။ ကိုငယ်ကတော့ ပန်းသီးကိုသိပ်မချစ်ဘူးနဲ့တူပါတယ်။ သူစိတ်ကြည်နေရင်တော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြောဆိုပေမယ့် အမြဲတမ်းနီးပါးကတော့ အမေ့ကွယ်ရာရောက်တာနဲ့ ပန်းသီးကိုမာန်နေတော့တာ။

“ခွေးမကလေး… နင်မွေးလာလို့ ငါကောင်းကောင်းတောင် မဆော့ရတော့ဘူး”

“ပန်းသီးပုတ်မ… ငါနဲ့ဝေးဝေးနေ။ ပန်းသီးပုတ်နံ့နံတယ်”

“ငါဖိုးကျော်တို့နဲ့ ချောင်းထဲရေသွားကူးမလို့ဟာကိုဟာ… အမေကနင့်ကိုထိန်းခိုင်းပြန်ပြီ။ နင်အမေ့ဗိုက်ထဲသာ ပြန်ဝင်နေလိုက်ပါတော့။ သိပ်ရှုပ်တာပဲ”

ကိုငယ်ဘယ်လောက်မာန်မာန်ပါ။ ပန်းသီးကတော့ မနာပါဘူး။ ကိုငယ်လျှောက်ဆော့တဲ့နောက်ကို လိုက်နေရရင်ကို ပျော်နေတော့တာပဲ။ ဒါပေမယ့် နေပူထဲလျှောက်ဆော့လိုက်၊ ချောင်းထဲရေဆင်းကူးလိုက်လုပ်လို့ တခါတလေ ပန်းသီးနေမကောင်းဖြစ်ရင် ကိုငယ်ပဲအဆူခံရတာကိုတော့ ပန်းသီးစိတ်မကောင်းဘူး။ တခါကလည်း ကိုငယ်ကအဆူခံရတာများတော့ သူသွားကစားတဲ့နောက်ကို ပန်းသီးကိုခေါ်မသွားတော့ဘဲ အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းထားခဲ့တယ်လေ။ ပန်းသီးကအိမ်ရှေ့မှာ တစ်ယောက်တည်းဆော့နေရင်း ရေချိုးတဲ့စဉ့်အိုးကြီးထဲကရေကို ကုန်းခပ်လိုက်တာ စဉ့်အိုးထဲကိုဇောက်ထိုးကျသွားတယ်။ ခြေနှစ်ဖက်က မိုးပေါ်မှာ ကားယားကားယားနဲ့ရေနစ်နေတုန်း အမေပြန်ရောက်လာလို့ ပန်းသီးမသေခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီတုန်းကဆိုရင် အမေကကိုငယ့်ကိုရိုက်လိုက်တာဆိုတာလေ… ဘကြီးဖြိုးတို့တောင်ဝင်ဆွဲရတယ်။

“တော်ပြီလေ မမိုးသူရယ်… မောင်ငယ်လည်း မှတ်လောက်ပါပြီဟ။ နင့်ဟာက အလွန်အကျွံတွေ ဖြစ်ကုန်တော့မယ်။ အခုလည်း ပန်းသီးလေးဘာမှမဖြစ်တာကို”

“ဖြစ်သွားရင်ရော အစ်ကိုကြီးရယ်။ ဒါလေးတောင် မအေကိုမကူညီနိုင်ရင် သားယောက်ျားလေးကို ကျွန်မကဘယ်လိုအားကိုးရတော့မှာလဲ။ ကျွန်မလည်း အားတာမဟုတ်ဘူး အစ်ကိုကြီးတို့တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲ”

“အေးပါ… ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီလောက်ရိုက်ရင်တော်တော့လို့ ပြောနေတာ။ မောင်ငယ်လည်း ကလေးပဲရှိသေးတယ်ဆိုတာ နင်မမေ့နဲ့ဦး”

အဲဒီတုန်းကဆိုရင် ပန်းသီးကိုငယ့်ကိုသနားလိုက်တာလေ။

အဲဒါဖြစ်ပြီးကတည်းက ကိုငယ်ကပန်းသီးကို အမြဲစိတ်တိုနေတော့တာပဲ။ ပန်းသီးကလည်း အဲဒီတစ်ခေါက်ကိုငယ်အရိုက်ခံရပြီးကတည်းက ကိုငယ့်ကိုအလွတ်မပေးတော့ဘူး။ ကိုငယ်ပန်းသီးကို ဘယ်လောက်မာန်မာန် ကိုငယ်လှုပ်တာနဲ့ ပန်းသီးကလိုက်ဖို့ပြင်ပြီးသားပဲ။ အဲဒါမှ အမေ့ဆီကနေ ကိုငယ်ထပ်အရိုက်မခံရမှာလေနော်။ အဲဒီလိုတော့ ပန်းသီးကထပ်အဖြစ်မခံနိုင်တော့ဘူး။

အခုလည်းစွန်ချိုးနေတာဆိုတော့ ခဏနေရင်စွန်သွားလွှတ်တော့မှာကိုသိလို့ ပန်းသီးထိုင်စောင့်နေတာ။

“မောင်ငယ်ရေ… ဟေ့ရောင်”

ဝင်းထဲကိုအော်ပြီးဝင်လာသံကြားကတည်းက ကိုငယ့်သူငယ်ချင်း ကိုဖိုးကျော်နဲ့ကိုပေတူးဆိုတာ သိပြီးသားပဲ။

“ဟာ… ဘာလုပ်နေတာတုန်း။ မင်းမလာနိုင်လို့ ပူစူးမတို့ကသွားခေါ်ပါဦးဆိုလို့ လာခေါ်တာ။ မင်းကအေးဆေးထိုင်နေတယ်”

ကိုဖိုးကျော်က ကိုငယ့်ကိုအပြင်ခေါ်သွားမလို့နဲ့တူတယ်။

“မင်းစွန်ကကောင်းလိုက်တာ။ တော်တော်ခိုင်မယ့်ပုံပဲ။ ဟေ့ရောင်… ငါ့ကိုလည်းတစ်ခုလုပ်ပေးကွာ။ လိုတဲ့ပစ္စည်းပြောလိုက်။ ဒါမျိုးနဲ့ဆို ဟိုကောင်တွေလွှတ်နေတဲ့စွန်ကို အသာလေးဖြတ်နိုင်တယ်ကွ”

ကိုပေတူးကတော့ ကိုငယ့်စွန်ကိုကြည့်ပြီး သဘောတွေကျနေသေးတာ။

“သွားမယ်လေ။ ဟေ့ရောင် လာ”

“ဘယ်သွားမှာလဲ”

“ဟာဟေ့ရောင်… မနေ့ကပြောလိုက်တယ်လေကွာ။ မနက်ဖြန်သီတင်းကျွတ်ပြီ။ ရွှံ့သွားခူးမယ်။ ဒီနှစ်ကိုရွာဝင်လမ်းတလျှောက်လုံး မီးခွက်အပြည့်ထွန်းမှာတဲ့။ ပူစူးမတို့အစ်မက သူတို့ကာလသမီးအဖွဲ့ပါ မီးခွက်ဝိုင်းလုပ်ပေးမယ်တဲ့။ ငါတို့ကို ရွှံ့သာများများခူးခဲ့တဲ့”

“ငါပန်းသီးမကိုကြည့်နေရတာ”

“ခေါ်ခဲ့ပေါ့ကွာ”

ကိုပေတူးကဝင်ပြောတော့ ကိုငယ်ကကိုပေတူးကို မကျေမနပ်လှမ်းကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေတယ်။

“လယ်ထဲကိုပန်းသီးမကိုခေါ်သွားရင် သူ့စောင့်ခေါ်နေရတာနဲ့ကို ဘာမှလုပ်လိုက်ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ရှုပ်တယ်”

ကိုငယ်နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကခဏငြိမ်သွားပြီး စဉ်းစားနေကြတယ်။ ပန်းသီးကတော့ သူတို့မျက်နှာတွေကို လိုက်ကြည့်နေရတာပေါ့။

“နေဦး… ငါ့မှာနည်းလမ်းရှိတယ်”

ကိုဖိုးကျော်ကပြောပြီး ပန်းသီးဘက်ကိုလှည့်လိုက်တယ်။

“ပန်းသီး… ငါတို့လယ်ထဲဆင်းမလို့ နင့်အစ်ကိုကိုလာခေါ်တာ။ နင်ဘကြီးဖြိုးတို့အိမ်မှာ ခဏသွားနေလိုက်နော်။ ပြန်လာရင်နင်ဖို့ရွှံ့မီးခွက်လုပ်ပေးမယ်။ ဗာဒံရွက်တွေနဲ့လေ”

ပန်းသီးကခေါင်းခါလိုက်တယ်။

“အိုးပုတ်တွေလည်း လုပ်ပေးမယ်လေ။ မလိုက်နဲ့နော်”

ကိုပေတူးကလည်းဝင်ပြောပြန်တယ်။

“လိုက်မှာ”

ပန်းသီးကနှုတ်ခမ်းဆူပြီးပြောတော့ ကိုငယ်ကပန်းသီးကိုဘုကြည့်တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ ကိုဖိုးကျော်က‌ အလျှော့မပေးဘဲ ဆက်ပြောပြန်တယ်။

“လယ်ထဲဆင်းတဲ့လမ်းမှာ ညောင်ပင်ကြီးရှိတယ်ဟုတ်။ နင်သိတယ်မလား”

ပန်းသီးခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။

“အေး… အဲဒီညောင်ပင်တစ္ဆေရှိတယ်။ သဘက်လည်းရှိတယ်။ သူတို့ကကလေးအသားဆိုရင် အသေကြိုက်တာ။ နင်မကြောက်ဘူးလား”

ပန်းသီးစဉ်းစားသွားတယ်။ အရင်ကတည်းက ဒီအကြောင်းတွေကြားတော့ကြားဖူးတယ်။ ပန်းသီး နေမကောင်းဖြစ်တာ ရက်ကြာလို့ဆိုပြီး အမေကအဲဒီညောင်ပင်မှာ ခေါစာသွားပစ်ဖူးသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ခေါစာပစ်တာဘာလဲလို့ ပန်းသီးမေးတော့ အမေကသေချာမဖြေခဲ့ဘူး။ ပန်းသီးစဉ်းစားနေတာမြင်တော့ ကိုဖိုးကျော်ကအားတက်သွားပြီးဆက်ပြောတယ်။

“အဲဒီတစ္ဆေတွေသဘက်တွေရဲ့ အနီရောင်လျှာကြီးကရှည်လွန်းလို့ မြေကြီးပေါ်မှာတောင် တွဲလောင်းကျနေတာ။ ဆံပင်တွေကလည်း အရှည်ကြီး။ မျက်လုံးတွေဆိုတာကလည်း ပြူးထွက်နေတာ အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတာ။ ငါတို့တောင်ကြောက်တယ် ပန်းသီးရ။ အခုကသီတင်းကျွတ်မီးထွန်းပွဲလုပ်ဖို့ ရွှံ့မီးခွက်တွေလုပ်ရမှာမို့လို့သာ ရွှံ့သွားခူးရမှာ။ အဲဒါကြောင့် နင်နေခဲ့။ ကြားလား။ ဘကြီးဖြိုးတို့အိမ်မှာ သွားနေလိုက်”

ကိုဖိုးကျော်ကအားရပါးရပြောပြနေတာကို နားထောင်ရင်း ပန်းသီးတင်မဟုတ်ဘူး။ ကိုပေတူးကပါ မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်ဖြစ်လာတယ်။

“ဟေ့ရောင် တော်တော့ကွာ။ မင်းဟာက ငါပါကြောက်လာပြီ”

ကိုပေတူးကဝင်ပြောတော့ ကိုဖိုးကျော်ကကိုပေတူးကိုလှမ်းဟောက်တယ်။

“မင်းကအရေးထဲတမှောင့်။ ကြားလားပန်းသီး။ လာ… ဘကြီးဖြိုးတို့အိမ်ကိုငါတို့လိုက်ပို့ပေးထားခဲ့မယ်။ နင့်အမေပြန်လာလို့မေးရင် နင့်ဟာနင်မလိုက်ရဲလို့ မလိုက်တာလို့ဖြေနော်။ လာလာ သွားမယ်။ မောင်ငယ်လာ။ ပူစူးမတို့ကဆဲနေလောက်ပြီ”

ကိုဖိုးကျော်ကပန်းသီးလက်ကိုဆွဲပြီး အရှေ့ကနေထွက်လာတော့ ကိုပေတူးနဲ့ ကိုငယ်က အနောက်ကနေ လိုက်လာကြတယ်။ ဘကြီးဖြိုးတို့အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ကိုဖိုးကျော်ကပန်းသီးကိုမှာပြန်တယ်။

“ပန်းသီး… ဘယ်မှလျှောက်မသွားနဲ့နော်။ နင့်အမေနင့်အစ်ကိုကို ရိုက်နေဦးမယ်။ သွားတော့ အိမ်ထဲဝင်တော့။ ငါတို့သွားပြီ။ လာ မောင်ငယ်လာ မြန်မြန်သွားကြမယ်”

ကိုငယ်တို့ထွက်သွားတာကို ပန်းသီးကခြံဝကနေငေးပြီးကျန်ခဲ့တယ်။ ကိုငယ်ကပန်းသီးကို လှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်နဲ့ ကိုဖိုးကျော်ဆွဲခေါ်သွားတဲ့နောက်ကို ပါသွားတယ်။

“ဘယ်သူတုန်း ခြံဝမှာ”

အမေပိန့်အသံထွက်လာလို့ ပန်းသီးကလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ခြေတံရှည်အိမ်ရဲ့ဝရံတာကနေ အမေပိန်က မျက်လုံးတွေကိုမှေးပြီး ကြိုးစားကြည့်နေရှာတယ်။ အမေပိန်ကဘကြီးဖြိုးရဲ့အစ်မအကြီးဆုံးပေါ့။ အသက်ကကြီးပြီးဆိုတော့ မျက်လုံးကသိပ်မမြင်ရတော့ဘူး။ ပန်းသီးတို့နဲ့ဆို အဘွားအရွယ်ဆိုပေမယ့် တရွာလုံးကအမေပိန်လို့ပဲ ခေါ်ကြတော့ ပန်းသီးတို့ကလည်း အမေပိန်လို့ပဲခေါ်လိုက်တာပဲ။ မောင်နှမတွေအားလုံးထဲမှာ အိမ်ထောင်မကျဘဲကျန်ခဲ့တဲ့ အမေပိန်နဲ့ဘကြီးဖြိုးတို့က အတူတူနေကြတယ်။ အကြီးဆုံးနဲ့ အငယ်ဆုံးဆိုတော့ အသက်ကကွာကြတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အမေပိန်ကဘကြီးဖြိုးကို ထိန်းကျောင်းလုပ်ကိုင်ပေးခဲ့တော့ အခုဘကြီးဖြိုးကအမေပိန့်ကို ပြန်လုပ်ကျွေးနေတာလို့ အမေက ခဏခဏပြောပြတယ်။ ကိုငယ်နဲ့ပန်းသီးကတော့ ငါးနှစ်ပဲကွာတာတဲ့။ ဒါပေမယ့် ပန်းသီးကတော့ ကြီးလာရင် ကိုငယ့်ကိုပြန်လုပ်ကျွေးမှာပဲ။ ပန်းသီးကို ကိုငယ်ကမထိန်းချင်လည်း ထိန်းပေးခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား။

“ဘယ်သူတုန်းလို့”

“ပန်းတီး”

“ဟဲ့ မောင်ငယ်ရော”

“ကိုပေတူးတို့နဲ့ပါဝါးပြီ”

“ဪ မောင်ငယ်တစ်ယောက်ဟာလေ… အရိုက်ခံရလည်းမမှတ်ဘူး။ လာ လာ အပေါ်တက်ခဲ့။ အမေပိန်နဲ့လာနေ”

ပန်းသီးကအိမ်ပေါ်တက်ပြီး အမေပိန်ရဲ့ပက်လက်ကုလားထိုင်ဘေးမှာထိုင်ချလိုက်တော့ အမေပိန်က မုန့်ပုံးအဟောင်းထဲကနေ ထန်းလျက်ခဲသုံးခဲထုတ်ကျွေးတယ်။ ပန်းသီးကတစ်ခဲကိုစားပြီး နောက်နှစ်ခဲကို အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲကိုထည့်လိုက်တယ်။ အမေပိန်က သူ့အတွက်လည်းတစ်ခဲထုတ်ပြီး မြုံ့နေတယ်။

“အမေပိန်”

“ဟေ”

“ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးကလေ”

“အင်း”

“အဲ့မှာ တရဲရှိလား”

“ရှိမှာပေါ့။ သက်ရှည်ပင်ကြီးပဲကို”

“သူတို့က ကလေးတွေကို ဖမ်းစားတတ်တယ်ဆို”

“ပြောကြတာပါပဲ”

“ဘာလို့လဲ”

“ထမင်းဆာလို့နေမှာပေါ့”

“အဲဒါကြောင့် ခေါစာပစ်ရတာလား”

“အေးပေါ့”

ပန်းသီးကတိတ်သွားတယ်။ အဲဒါကြောင့် ပန်းသီးနေမကောင်းဖြစ်တုန်းက အမေကခေါစာသွားပစ်ရမယ်လို့ ပြောတာကိုး။ ခဏကြာတော့ ပန်းသီးကအမေပိန့်ကိုကြည့်လိုက်ပြန်တယ်။ အမေပိန်က ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ မှီချပြီး ထန်းလျက်မြုံ့နေတုန်းပဲ။

“အမေပိန်”

“အေး”

“ပန်းတီးတ ကလေးလား”

“အေးပေါ့… ကလေးပေါ့”

“ကိုငယ်ကရော”

“မောင်ငယ်လည်း ဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲရှိသေးတာပဲ။ ကလေးပဲပေါ့”

“လူကြီးကဘယ်တော့ဆိုဖြစ်တာလဲ”

“ဆယ့်ရှစ်၊ ဆယ့်ကိုး၊ နှစ်ဆယ်လောက်ပေါ့”

“ကြာဦးမှာပေါ့နော်”

“အင်း ကြာဦးမှာ”

ပန်းသီးစဉ်းစားရပြန်ပြီ။ ပန်းသီးကို သရဲဖမ်းစားမှာစိုးလို့ဆိုပြီး ထားခဲ့ကြတဲ့ ကိုငယ်တို့ကလည်း ကလေးပဲတဲ့။ ဒါဆိုရင်တော့ ဒုက္ခပါပဲ။ ကိုငယ်တို့ကို သရဲသဘက်ကြီးတွေက ဖမ်းစားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပန်းသီးလိုက်သွားပြီး သတိပေးမှဖြစ်မယ်။ အမေပိန့်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ထန်းလျက်ကုန်သွားတာလား။ တကယ်အိပ်ပျော်သွားတာလားတော့ မသိဘူး။ ငြိမ်နေတယ်။ ပန်းသီးကအမေပိန့်ခြေထောက်တင်တဲ့ ဖက်ခေါင်းအုံးကိုပန်းသီးထိုင်နေခဲ့တဲ့နေရာမှာ ပုံပုံကလေးချလိုက်တယ်။ ဒါမှအမေပိန်လှမ်းကြည့်ရင် ပန်းသီးအိပ်နေတယ်လို့ထင်ပြီး စိတ်အေးမှာလေ။ ပြီးတော့ ပန်းသီးကခြေသံမထွက်အောင် အိမ်ပေါ်ကအသာဆင်းခဲ့ပြီး လယ်ထဲဆင်းတဲ့လမ်းဘက်ဆီကို အသားကုန်ပြေးတော့တာပဲ။ ရွာထိပ်ကညောင်ပင်နားရောက်တော့ ခြေလှမ်းတွေတုန့်ခနဲရပ်သွားတယ်။ အဝေးကကြည့်ရင်တောင် ညောင်ပင်ကြီးက ကြောက်စရာကောင်းနေတာကို။ ညောင်ပင်ကြီးကိုကြည့်ရင်း ပန်းသီးဒူးတွေတုန်လာပြီး ရွာဘက်လှည့်ပြေးချင်လာတယ်။ ကိုငယ့်မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာပြန်တော့လည်း ရွာဘက်ကိုလှည့်ပြေးတော့မယ့် ခြေလှမ်းတွေကတန့်သွားပြန်တယ်။ ချီတုံချတုံအကြာကြီးဖြစ်နေပြီးမှ မထူးတော့ဘူးလို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဂါဝန်ကိုမလိုက်တယ်။ ဂါဝန်စကို ခါးနားမှာစည်းလိုက်ပြီး ပြေးနိုင်သမျှအမြန်ဆုံးအရှိန်နဲ့ ညောင်ပင်ဘေးကနေ မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး ဖြတ်ပြေးတော့တာပဲ။ ဘယ်လောက်တောင်ပြေးလိုက်မိလဲမသိဘူး။ ခြေထောက်ကမြေကြီးနဲ့လွတ်သွားပြီး တကိုယ်လုံးငြိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားလို့ လန့်ပြီးမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်မိတော့ မျက်လုံးထဲကိုရေတွေဝင်လာလို့ အမြန်ပြန်ပိတ်လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့မှကုန်းရုံးထပြီးကြည့်လိုက်တော့ ကန်သင်းရိုးပေါ်ကနေ လယ်ကွက်ထဲကိုပြုတ်ကြသွားတာ။ တကိုယ်လုံးဗွက်တွေပေကုန်ပေမယ့် မသုတ်အားဘူး။ ကန်သင်းရိုးပေါ်အမြန်ပြန်တက်ပြီး ကိုငယ်တို့ရှိနေလောက်မယ့် မမပူစူးတို့လယ်ထဲကို ထပ်ပြေးရပြန်တယ်။ ပန်းသီးပြေးလာတာကို အဝေးကနေလှမ်းမြင်တဲ့ မမပူစူးကပန်းသီးကိုလှမ်းအော်ခေါ်တယ်။

“ဟေး… ပန်းသီး… မမတို့ဒီမှာ။ ဒီကိုလာခဲ့”

ပန်းသီးလည်းအားတက်သွားပြီး ဆက်ပြေးပြန်တယ်။

“မပြေးနဲ့ ချော်လဲမယ်”

မမပူစူးကထပ်အော်ပြန်တယ်။ အော်လို့မှမဆုံးခင် ပန်းသီးချော်လဲပါလေရော။

“ကဲ… လဲပြီ။ မောင်ငယ်ရေ ပန်းသီးလိုက်လာတယ်။ ဟိုမှာချော်လဲနေလို့ ငါသွားထူပေးလိုက်ဦးမယ်”

ကိုငယ့်ကိုလှမ်းအော်ပြောပြီး မမပူစူးက ပန်းသီးဆီကိုပြေးလာတယ်။ ကိုငယ်ရဲ့စိတ်ညစ်သွားတဲ့မျက်နှာကို ပန်းသီးလှမ်းတွေ့လိုက်သေးတယ်။ မမပူစူးက ပန်းသီးကိုလက်တွဲပြီး ကိုငယ်တို့ရွှံ့တူးနေကြတဲ့ဆီကို ခေါ်လာပေးတယ်။

“နင်လယ်ထဲထိ တစ်ယောက်တည်းလာတာလား။ ဘာလာလိုက်လုပ်တာလဲ ပန်းသီးပုတ်မ။ ပြဿနာရှာပြန်ပြီဟာ။ ကြည့်ဦးတကိုယ်လုံးလည်း ဗွက်တွေချည်းပဲ”

ကိုငယ်ကပန်းသီးကိုဆီးဟောက်တော့တာပေါ့။

“ကိုငယ်… ညောင်ပင်ကြီးမှာနေတဲ့သရဲကြီးက ကလေးတွေကိုဖမ်းစားတယ်ဆို။ ခုနက အမေပိန့်ကိုမေးကြည့်တော့ ကိုငယ်တို့ကလည်း ကလေးပဲရှိသေးတာတဲ့။ အဲတာကို ကိုငယ်တို့မတိဘူးမလား။ ပန်းတီးကအဲတာလာပြောပြတာ။ ကိုငယ့်ကိုသရဲကြီးဖမ်းစားလိုက်မှာစိုးလို့”

ပန်းသီးကရှင်းပြပေမယ့် ကိုငယ့်မျက်နှာကတင်းနေတုန်းပဲ။ ကိုဖိုးကျော်ကိုလှမ်းကြည့်ပြီးတော့တောင် ရန်လုပ်လိုက်သေးတယ်။

“မင်းလျှာရှည်လို့ဖြစ်တာ”

“နင်ကလည်းဟယ်… ကလေးကိုဟောက်ဖို့ပဲ။ နင့်ညီမကနင့်စိတ်ပူပြီး ကြောက်ကြောက်နဲ့လိုက်လာရှာတာ။ ဘာကောင်မှန်းကိုမသိဘူး”

မမပူစူးက ကိုငယ့်ကိုလှမ်းဆူလိုက်ပြီး ပန်းသီးအင်္ကျီကဗွက်တွေကို ကွင်းထဲကရေတွေကိုလက်ခုပ်နဲ့ခပ်ပြီး ဆေးချပေးနေတယ်။

“လမ်းမှာလဲလာသေးတာလား ပန်းသီး”

မမပူစူးကမေးတော့ ပန်းသီးကညောင်ပင်ကြီးဘေးကဖြတ်လာတုန်းက မျက်စိမှိတ်ပြေးလို့ လယ်ကွက်ထဲကို ကျခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ပြန်ပြောပြလိုက်တယ်။

“အဲတာကြောင့် သူ့ကိုငါအမြင်ကပ်တာ။ လုပ်လိုက်ရင် ငါဆော်ပလော်တီးခံရမယ့်အကွက်တွေချည်းပဲ”

“ကဲပါ တော်ပါတော့။ မဆူပါနဲ့တော့ဟဲ့။ ရွှံ့တွေလည်းရနေပြီဆိုတော့ ပြန်ရအောင်လေ။ ခဏနေ နေဝင်တော့မှာ”

“နင်တို့ပြန်နှင့်ကြ။ ငါတို့ဂဏန်းနှိုက်လိုက်ဦးမယ်”

ကိုဖိုးကျော်ကပြောတော့ မမပူစူးကရွှံ့တောင်းကိုရွက်ပြီး ပန်းသီးလက်ကိုဆွဲလိုက်တယ်။ ပန်းသီးကရုန်းလိုက်ပြီး ကိုငယ့်ကိုကြည့်လိုက်တယ်။

“ပန်းတီးကိုငယ်နဲ့တူတူပြန်မှာ”

“ဟာ ဘာကိုတူတူပြန်မှာလဲ။ သွား… ပူစူးမနဲ့လိုက်သွား။ ငါတို့ကနောက်ကျမှာ။ နင့်စောင့်ခေါ်ဖို့အချိန်မရှိဘူး”

“လာပါပန်းသီးရယ်။ မမနဲ့ပြန်မယ်နော်”

“ဟင့်အင်း”

“ပန်းသီး”

ကိုငယ်ကစိတ်တိုတဲ့အသံနဲ့ခေါ်ပေမယ့် ပန်းသီးကရပ်နေရာကနေမရွေ့ဘူး။

“ကဲပါ ထားခဲ့လိုက်။ ငါခေါ်ခဲ့မယ်။ ပူစူးမနင်သွားတော့ နင့်တောင်းက လေးနေတာ။ ဟိုမှာမီးခွက်လုပ်ဖို့ စောင့်နေကြမှာ။ မြန်မြန်သွား”

ကိုပေတူးကဝင်ပြောလိုက်တော့မှ မမပူစူးတို့လည်းထွက်သွားတယ်။ ကိုငယ်နဲ့သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ဂဏန်းနှိုက်နေကြတာကို ပန်းသီးကကန်သင်းပေါ်ကနေ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ နေဝင်ခါနီးအထိတစ်ကောင်မှ မရကြပါဘူး။

“ဟေ့ရောင်တွေ ပြန်မယ်ပြန်မယ်။ နေဝင်သွားရင် ငါကြောက်တယ်ဟ”

ကိုပေတူးကပြောတော့မှ ကိုငယ်နဲ့ကိုဖိုးကျော်ကတက်လာကြပြီး ပြန်ဖို့ပြင်ကြတယ်။ အပြန်မှာတော့ ပန်းသီးကအရှေ့ဆုံးက၊ ပန်းသီးအနောက်ကနေ ကိုပေတူး၊ ကိုဖိုးကျော်၊ ကိုငယ်တို့က ရွှံ့တောင်းတစ်ယောက်တစ်တောင်းစီထမ်းပြီး လယ်ကန်သင်းတွေပေါ်ကနေ လျှောက်လာကြတယ်။ ကိုပေတူးက ပေါက်ကရသီချင်းတွေကို ဟိုတစ်စဒီတစ်စရွတ်လို့၊ ကိုဖိုးကျော်နဲ့ ကိုငယ်ကတော့ စကားတပြောပြောပေါ့။ ရွာထိပ်နားရောက်ခါနီးတော့ နေကတော်တော်ဝင်နေပြီ။ အဝေးကနေလှမ်းမြင်ရတဲ့ ညောင်ပင်ကြီးက တကယ်ကိုကြောက်စရာကောင်းနေတော့ ပန်းသီးကလန့်နေတယ်။ ဟိုသုံးယောက်ကလည်း ညောင်ပင်နဲ့နီးလာတော့ အလိုလိုတိတ်သွားကြတယ်။ ညောင်ပင်ဘက်ကို တတ်နိုင်သမျှမကြည့်ဘဲ ခြေလှမ်းကို ခပ်သွက်သွက်လှမ်းနေတုန်းမှာပဲ ပန်းသီးကမနေနိုင်ဘဲ မျက်လုံးတွေကို တချက်ဝေ့ကြည့်မိလိုက်တယ်။

“အွန့်”

တုန့်ခနဲရပ်လိုက်တဲ့ ပန်းသီးကြောင့် အနောက်ကနေဆက်တိုက်လိုက်လာတဲ့သုံးယောက်လုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တိုက်မိပြီး လဲကျကုန်တော့တာပေါ့။

“အားပါပါး… နာလိုက်တာ။ ဘာလို့ရပ်လိုက်တာတုန်းဟ”

ကိုပေတူးကလှမ်းပြောရင်း ပန်းသီးကိုကြည့်လိုက်တော့ ပန်းသီးကညောင်ပင်ကြီးဘက်ကိုကြည့်ပြီး ပါးစပ်ကလေးပွင့်လို့ မှင်သေနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူကလည်းယောင်ပြီး ပန်းသီးကြည့်နေတဲ့ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတွေပြူးထွက်လာပြီး ဆွံ့အသွားတယ်။ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကလည်း တောင်းတွေကိုကောက်နေရာကနေ ပန်းသီးတို့နှစ်ယောက်ဖြစ်တာကိုတွေ့ပြီး လိုက်ကြည့်လိုက်မိကြပြန်တယ်။

“ဟာ”

ပန်းသီးတို့အကုန်လုံးမြင်လိုက်ရတာက ညောင်ပင်ကြီးရဲ့အပြင်ဘက်ဆုံးအကိုင်းပေါ်မှာထိုင်နေတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကိုပေါ့။ လျှာအရှည်အနီကြီးတန်းလန်းကိုချ၊ ဆံပင်အရှည်ကြီးကိုဖားလားချပြီး၊ ပြူးထွက်နေတဲ့မျက်လုံးနှစ်လုံးနဲ့ သရဲလား၊ တစ္ဆေလား၊ သဘက်လားမသိတဲ့အကောင်ကြီး။ သစ်ကိုင်းပေါ်မှာထိုင်ပြီး ပန်းသီးတို့ကိုကြည့်နေရင်း သစ်ကိုင်းပေါ်ကနေ အောက်ကိုဖုတ်ခနဲခုန်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီအကောင်ကြီးလည်းအောက်ရောက်ရော အကုန်လုံးကြက်သေသေပြီးကြောင်ကြည့်နေရာကနေ ကိုငယ်ကဝုန်းခနဲအရှေ့ကိုပြေးတက်လာပြီး ပန်းသီးရှေ့ကနေ ကာရပ်လိုက်တယ်။ ပန်းသီးက ကိုငယ့်အနောက်ကနေကွယ်ရပ်ရင်း ကိုငယ့်အင်္ကျီစကိုကိုင်ထားလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော်တို့ကို ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့ဗျာ”

ကိုငယ့်အသံက တုန်တုန်ရီရီနဲ့ထွက်လာတယ်။ အဲဒီအကောင်ကြီးကတဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့အရှေ့တိုးလာတယ်။ သူလမ်းလျှောက်လာတော့ သူ့ရဲ့လျှာကြီးကလည်းမြေကြီးပေါ်မှာတွဲလောင်းကြီး လိုက်ပါလာတာပေါ့။ ဒီအတိုင်းတဖြည်းဖြည်းနဲ့ကပ်လာရင် အရှေ့ဆုံးကနေကာထားတဲ့ ကိုငယ့်ကိုအရင်ဖမ်းစားမိတော့မှာပဲလို့ တွေးမိသွားတော့ ပန်းသီးစိတ်ထဲမှာ ပူသွားတယ်။ ဘာမှမတွေးနိုင်ဘဲ ကိုငယ့်အရှေ့ကိုဝုန်းခနဲခုန်ထွက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကိုမှိတ်ထားရင်း လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုငယ့်ကိုကာထားလိုက်တယ်။

“ကိုငယ့်ကိုမစားပါနဲ့။ ပန်းတီးကိုပဲစားလိုက်ပါ။ ကိုငယ့်ကိုမစားပါနဲ့”

ကိုငယ်ကပန်းသီးရဲ့ပခုံးကိုဆွဲပြီးနောက်ကိုပို့ပေမယ့် ပန်းသီးကတောင့်ခံထားတယ်။

“ကျွန်တော့ညီမလေးကိုမစားပါနဲ့။ ကျွန်တော့ကိုပဲစားပါ”

ကိုငယ့်အသံထွက်လာတော့ ပန်းသီးအံ့ဩသွားတယ်။ မျက်လုံးတွေလည်း ပြန်ပွင့်လာတယ်။ ကိုငယ်ကပန်းသီးကိုချစ်တာပဲလို့ တွေးမိတော့ ပန်းသီးပျော်သွားတယ်။

“ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ”

အဲဒီအကောင်ကြီးဆီကနေ အသံထွက်လာတော့ ပန်းသီးတို့တွေအံ့ဩသွားကြတယ်။

“ငါကနင်တို့ကိုစားမယ်လို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ”

“ဟို… ဟို”

“လူကြီးတွေပြောတာမဟုတ်လား။ အဲဒီလူကြီးတွေဟာလေ… တဆိတ်ရှိငါတို့နဲ့ပဲခြောက်နေကြတာပဲ။ မသိရင် ငါတို့ကပဲ ကလေးတွေကို အကောင်လိုက်မြိုနေသလို။ ခုနက ဒီကလေးမလေးဒီနားကဖြတ်သွားတုန်း ကန်သင်းပေါ်ကနေ လယ်ကွက်ထဲပြုတ်ကျသွားလို့ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ထိခိုက်သွားသေးလားလို့ မေးမလို့ စောင့်နေတာ”

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကို မစားဘူးလားဟင်”

ကိုငယ်ကမေးတော့ အဲဒီအကောင်ကြီးက စိတ်ကုန်နေတဲ့အသံနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။

“နင်တို့အကောင်လိုက်ကြီးကို ငါဘယ်လိုစားမှာလဲ”

“ဒါဆို ခေါစာပစ်ရတာကကျတော့ရော”

ပန်းသီးကသတိရတာကို အမြန်မေးလိုက်တယ်။

“ကလေးတွေက မတော်တဆငါတို့ကိုမြင်သွားရင် လန့်ဖျားဖျားတယ်လေ။ အဲတာကို သူတို့ဟာသူတို့ နေရင်းထိုင်ရင်းမဆီမဆိုင် ငါတို့ကိုထမင်းလာကျွေးတော့လည်း ငါတို့စားရတာပေါ့”

“ဪ… ဒီလိုကိုး”

ပန်းသီးကပြုံးစိစိနဲ့ပြောတော့ အဲဒီအကောင်ကြီးက ပန်းသီးကိုအထိတ်တလန့်ကြည့်တယ်။

“ဟိတ်… ငါ့စားပေါက်တော့ ပိတ်မယ်မကြံနဲ့နော်။ ငါကဖမ်းစားလို့မရပေမယ့် လန့်အောင် ပုံပြောင်းခြောက်ပြလိုက်လို့ ဖျားသွားမယ်။ ဒီအကြောင်းတွေ လျှောက်မဖွနဲ့ ကြားလား”

“မဖွပါဘူး”

အသံက လေးယောက်လုံးဆီကတပြိုင်တည်းထွက်လာကြတယ်။ အခုဆိုရင် အဲဒီအကောင်ကြီးကို ဘယ်သူမှမကြောက်ကြတော့ဘူး။

“သွားကြတော့ သွားကြတော့ မိုးချုပ်တော့မယ်”

အဲဒီအကောင်ကြီးကပြောတော့ ကိုငယ်တို့ကရွှံ့တောင်းတွေကိုပြန်မပြီး လမ်းဆက်လျှောက်ဖို့ပြင်ကြတယ်။ ကိုငယ်က တစ်ဘက်ကကျောမှာပိုးထားတဲ့တောင်းကို ထိန်းထားပြီး တစ်ဘက်ကတော့ ပန်းသီးလက်ကိုကိုင်ထားတယ်။ နည်းနည်းလျှောက်လာပြီးတော့မှ ပန်းသီးကသတိရသွားပြီး အိတ်ကပ်ထဲကိုစမ်းလိုက်တော့ ကံကောင်းလို့အမေပိန်ပေးထားတဲ့ထန်းလျက်နှစ်တုံးက ရေလေးနည်းနည်း စိုတာကလွဲရင် အကောင်းအတိုင်းရှိနေသေးတယ်။

“ကိုငယ် ခဏလေး”

ပန်းသီးကကိုငယ့်လက်ကိုဖြုတ်ပြီး ညောင်ပင်ကြီးဆီကိုပြေးသွားတယ်။ ပန်းသီးပြေးလာတာကိုမြင်တော့ အကောင်ကြီးက သစ်ကိုင်းပေါ်ကနေပြန်ခုန်ဆင်းလာတယ်။ ပန်းသီးကလက်သီးဆုပ်လေးကိုကမ်းပေးတော့ အကောင်ကြီးက ပန်းသီးကိုကြောင်ကြည့်နေတယ်။

“ဘာလဲ”

မေးရင်းနဲ့လက်ဖြန့်လိုက်တဲ့အကောင်ကြီးရဲ့လက်ထဲကို ပန်းသီးကထန်းလျက်နှစ်ခဲထည့်ပေးလိုက်တော့ အကောင်ကြီးက အံ့ဩသွားတဲ့ မျက်နှာနဲ့ပေါ့။

“ငါ့အတွက်လား”

“အင်း”

ပန်းသီးကခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ပန်းသီးကိုရပ်စောင့်နေတဲ့ကိုငယ့်ဆီကို ပြန်ပြေးလာတယ်။ ပြီးတော့ ပန်းသီးကိုကမ်းပေးနေတဲ့ ကိုငယ့်လက်ကိုလှမ်းတွဲလိုက်တယ်။ ပြည့်ခါနီးလက ဒီနေ့ကျမှာစောထွက်လာတယ်ထင်တယ်။ ရွာလမ်းတလျှောက်လုံးက လရောင်နဲ့ လင်းလို့ဝင်းလို့။ မနက်ဖြန်ညကျရင်တော့ ဒီလမ်းတလျှောက်လုံးက ကိုငယ်တို့ခူးလာတဲ့ရွှံ့နဲ့ မမပူစူးတို့လုပ်ကြမယ့် ဗာဒံရွက်ရွှံ့မီးခွက်တွေစီတန်းပြီး လှနေတော့မှာပဲ။ လရောင်အောက်မှာ လမ်းလျှောက်နေကြရင်း ကိုပေတူးကကဗျာတစ်ပုဒ်ကိုရွတ်တော့ ကိုဖိုးကျော်ရော၊ ကိုငယ်ရောက လိုက်ရွတ်ကြတယ်။ အဲဒီကဗျာကို အမေပိန်ကအမြဲရွတ်ပြနေကျဆိုတော့ ပန်းသီးလည်းရတယ်။ အကုန်လုံးကောင်းကောင်းရတာ ဒီတစ်ပုဒ်ပဲရှိတော့ အဲဒီညက အိမ်မရောက်မချင်း ပန်းသီးတို့တွေ အဲဒီကဗျာကိုပဲ လမ်းတလျှောက်လုံး ရွတ်သွားကြတယ်။

“ဟေးလာဟေ့ လူတွေစုလို့

တို့လယ်တောကိုသွားစို့ကွယ်

ပလိုင်းလေးတွေ ပါရဲ့လားဟဲ့

ရွှံ့တွေခူးကာထည့်ဖို့ရယ်

နွားရိုင်းမသွင်းခင် အမီပြန်ကြစို့

သရဲသဘက်တွေလိုက်တတ်တယ်

အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဗာဒံရွက်နဲ့

ရွှံ့မီးခွက်တွေလုပ်ကြမယ်

နေဝင်တဲ့အခါ စိမ်းဖန့်ဝင်းလို့

ဆီမီးရောင်စုံ လှလိမ့်မယ်

လှလိမ့်မယ် လှလိမ့်မယ်”

ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေကငါ့ကိုညတိုင်းပုံပြင်ပြောပြတယ်။ အမေကညနက်တဲ့အထိစာသင်ရတော့ အဖေကပဲငါ့ကိုသိပ်ရတယ်။ အိပ်ရာထဲကိုဝင်ပြီဆိုတာနဲ့ အဖေ့လက်မောင်းအောက်နားကိုတိုးဝင်ပြီး “ဖေ... ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်လောက်ပြောပြပါ” လို့ ငါကညတိုင်းမပျက်မကွက်တောင်းတတ်တယ်။ အဖေကလည်း “ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက” နဲ့အစချီပြီး ညတိုင်းပုံပြောပြတယ်။ တခါတလေ “ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက” ဆိုတာကို အဖေမပြောမိရင် အဲဒါကိုပြန်ထည့်ပြောပေးဖို့ ငါကပူဆာတတ်တယ်။ “ဟိုးရှေးရှးတုန်းက” ဆိုတာမပါရင် ပုံပြင်ကမပြည့်စုံဘူးလို့ခံစားရလို့နဲ့တူပါတယ်။ အဖေ့ပုံပြင်တော်တော်များများကတော့ ဗာရာဏသီပြည်ကြီးမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာများတယ်။ ပြီးတော့ အဖေကငါ့ကိုသိပ်အလိုလိုက်တယ်။ ဆူခဲတယ်။ ငါသူငယ်တန်းတုန်းက ကျောင်းမသွားချင်လို့ ငိုပြီးဂျစ်တိုက်တော့ အဖေကနှီးဖျားလေးကိုယူပြီး “မငိုနဲ့ အခုတိတ်။ မတိတ်ရင်ရိုက်မှာနော်” လို့ပြောပြောပြီး ရိုက်နေလို့ အမေကအခန်းထဲကိုလာဝင်ကြည့်တော့ အဖေရိုက်နေတာက ကုတင်ကိုတဲ့လေ။ အမေ့မှာ အဲဒီကိစ္စကို အခုထိပြောမဆုံး။ အခုထိလည်း အဖေကငါ့ကို တခါမှမရိုက်ဖူးဘူး။

တခါတုန်းကတော့ အဖေက ဘရု (အဘိုး) တို့ရွာကိုသွားတာကို ငါကလိုက်သွားပြီး ညနေစောင်းတော့ အိမ်ကိုပြန်ဖို့ပူဆာတယ်။ ငါကဘရုတို့ရွာမှာ ညအိပ်ရတာကိုမပျော်တတ်ဘူး။ အဓိကအကြောင်းပြချက်က အိမ်သာပဲ။ ဘရုတို့အိမ်ကခြေတံရှည်အိမ်ကြီးကိုမှ အိမ်သာကခြံရဲ့ဟိုးအနောက်မှာ။ သရဲကြောက်တာရော၊ သွားရမှာပျင်းတာရောနဲ့ ညဘက်ဆိုရင် အိမ်သာမသွားဘဲနေရတာကများတယ်။ ပြီးတော့ ငယ်ငယ်တုန်းကငါကအိမ်ကိုသိပ်တွယ်တာ။ အိမ်ကလွဲရင်ဘယ်နေရာမှာမှ နေရတာမပျော်ဘူး။ တညတလေတောင် သိပ်မခွဲချင်ဘူး။ အဲဒီတော့ အိမ်ပြန်ဖို့ အဖေ့ကိုပူဆာတော့တာပေါ့။ အဖေ့ဆိုင်ကယ်ကို အဖေ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ညဘက်သုံးစရာရှိလို့ ငှားသွားတော့ မနက်စောစောမှပြန်ဖို့ အဖေကငါ့ကိုချော့ပေမယ့် ငါကအိမ်ပြန်ချင်တယ်ပဲထပ်ပြောခဲ့တယ်။ အဖေကငါ့ကိုနှစ်ခါမငြင်းဘူး။ ခြေကျင်လျှောက်ပြီး ပြန်ပို့ဖို့ပြင်တယ်။ ဘရုတို့ရွာနဲ့ ငါတို့မြို့က ငါးမိုင်လောက်ဝေးတယ်။ ပြီးတော့ လမ်းတလျှောက်မှာက ရော်ဘာခြံတွေ၊ ကွမ်းခြံတွေ၊ သီဟိုဠ်ခြံတွေပဲရှိတာ။ အိမ်ခြေမရှိဘူး။ အချိန်ကလည်း ညနေစောင်းနေပြီဆိုတော့ ခပ်သွက်သွက်လျှောက်ရတော့တာပေါ့။ ငါမလျှောက်ရပါဘူး။ အဖေကငါ့ကို သူ့ပခုံးပေါ်တင်ပြီး ငါကတော့ပြုတ်မကျအောင် အဖေ့ဆံပင်တွေကို ကိုင်ထားရတာပေါ့။ ထုံးစံအတိုင်း ငါရတဲ့ကဗျာပေါင်းစုံကို ပါးစပ်ကနေတတွတ်တွတ်ဆိုနေရင်း အဖေ့ပခုံးပေါ်နေလိုက်လာခဲ့တယ်။

နေဝင်ခါနီး အလင်းရောင်ရှိတုန်းခပ်သွက်သွက်လျှောက်လာပေမယ့် မြို့ကိုပြန်မရောက်ခင် လမ်းမှာပဲ မိုးစုန်းစုန်းချုပ်သွားတယ်။ ငါတို့မှာ ဓာတ်မီးလည်းမပါကြဘူး။ ညအလင်းရောင်တော့ရှိပေမယ့် သစ်ပင်တွေများတဲ့နေရာဆို ပိန်းပိတ်အောင်မှောင်တာပဲ။ အဖေကလမ်းကိုအလွတ်ရနေသလို မှန်းလျှောက်လာရင်းကမှ မြို့အဝင်ခါနီးလေးကျတော့ တစ်ခုခုကိုခလုတ်တိုက်ပြီးလဲပါလေရော။ အဖေလဲတော့ အဖေ့ပခုံးပေါ်ကနေလိုက်လာတဲ့ငါလည်း ဘာဖြစ်လို့ဖြစ်သွားမှန်းမသိလိုက်ခင်မှာ လွင့်ထွက်သွားတာပေါ့။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်မမြင်ရတဲ့အမှောင်ထဲမှာ အဖေကချက်ချင်းပဲထပြီး “ဝုရေ... ဝု (သမီး သမီး)” လို့ခေါ်ပြီးလိုက်စမ်းတယ်။ ငါလည်းဘာဖြစ်လို့ဖြစ်နေမှန်းမသိသေးတော့ ငိုဖို့ကိုမေ့ပြီးငြိမ်နေမိတယ်။ ပြီးတော့မှ အဖေ့ကိုအသံပြန်ပေးရတယ်။ အဖေကငါ့ကိုပြန်စမ်းမိပြီး ခေါင်းမှာဘုသီးထသွားတာကလွဲရင် ဘာမှကြီးကြီးမားမားမဖြစ်သွားမှန်းသေချာတော့မှ ရယ်နိုင်တော့တယ်။ ငါကတော့ ငိုတော့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့်လည်း မှောင်နေတာဆိုတော့ ကျယ်ကျယ်လည်းမငိုရဲပြန်ဘူး။ ဒီတခါတော့ အဖေကငါ့ကိုပခုံးပေါ်ပြန်မတင်တော့ဘဲ ချီပဲချီထားပြီး ဆက်လျှောက်လာတယ်။ ငါကတော့ အဖေ့လည်ပင်းကိုဖက်ပြီး ပခုံးပေါ်မှာခေါင်းတင်ပြီးလိုက်လာတယ်။ လန့်သွားတာရော၊ ခေါင်းနာသွားတာရောကြောင့် တအီအီနဲ့ငိုနေတဲ့ငါ့ကို အဖေကကောင်းကင်ကကြယ်တွေကိုပြပြီး ပုံပြင်တစ်ပုဒ်စပြောပြတယ်။

ဘာပုံပြင်လဲတော့ ငါမမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဖေ့ရဲ့ “ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက” နဲ့စတဲ့ အဲဒီပုံပြင်က အိမ်ပြန်မရောက်ခင်မှာပဲ ငါ့ကိုအငိုတိတ်သွားစေခဲ့ပြီး အမှောင်ထဲမှာ အဖေ့ပခုံးပေါ်ကနေလွင့်ကျလို့ လန့်သွားတဲ့စိတ်ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပြန်ဖြစ်စေနိုင်ခဲ့တာကတော့ သေချာတယ်။

ဂျွန်ပါးထော

၂၈.၈.၂၀၂၃

၂၀၂၀ တုန်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ရိုးမတစ်ခုထဲကို ခရီးထွက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ထင်ထားတာထက်နည်းနည်းပိုဝေးပေမယ့် လမ်းတလျှောက်ကားစီးရတာတော့ ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တယ်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးရွာနေတာရော၊ လယ်ကွင်းစိမ်းစိမ်းတွေ အများကြီးကို ဖြတ်မောင်းခဲ့ရလို့ရော ထင်ပါရဲ့။ ရိုးမထဲမှာက သစ်ပင်ကြီးတွေနဲ့ အုံ့အုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြစ်နေတဲ့အပြင် မိုးရာသီလည်းဖြစ်တော့ အေးစိမ့်စိမ်းနဲ့ တော်တော်နေလို့ကောင်းတယ်။ မနက်ကို စောစောထ၊ ဘန်ဂလိုလေးရဲ့ ဝရံတာကခုံမှာထိုင်ပြီး သစ်ပင်တွေကြားလေတိုးသံကိုနားထောင်ရင်း စာအုပ်ဖတ်တယ်။ နေ့လည်ကျတော့ စာကြည့်တိုက်သေးသေးလေးရဲ့ မှန်ပြတင်းပေါက်နား ရေဆေးထိုင်ဆွဲခဲ့သေးတယ်။

Ko Kevin က အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ပုံလေးနဲ့စာလေးရေးပြီးပြတယ်။ အဲဒါလေးတွေ့တုန်းက အရမ်းပျော်တာပဲ။ ဓါတ်ပုံရိုက်ယူထားပြီး ခဏခဏပြန်ထုတ်ကြည့်ရတယ်။

ယုန်ကလေးအိမ်ကိုစရောက်လာတုန်းက မိုးရာသီကုန်ခါနီးတဲ့။ အပျိုကြီးက မနက်မိုးလင်းလို့ မီးဖိုချောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန် စံပယ်ရုံဘေးမှာ ဝပ်ဝပ်ကလေးထိုင်နေတဲ့ သူ့ကိုစတွေ့တာတဲ့လေ။ အဲဒီတုန်းက ကြောင်သားပေါက်စအရွယ်လောက်လေးပဲရှိတာတဲ့။ တကိုယ်လုံးဖြူဖြူဆွတ်ဆွတ်နဲ့၊ မျက်လုံးလေးတွေကတော့ အနီရောင်အကြည်လေး။ ဘယ်ကနေဘယ်လိုမျက်စိလည်လမ်းမှားပြီး ရောက်လာတာလဲမသိတော့ ကန်စွန်းရွက်တစ်စည်းပစ်ကျွေးထားလိုက်ပြီး ခဏနေလောက်ဆိုရင်တော့ သူ့အမေဆီကိုဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့သခင်ဆီကိုဖြစ်ဖြစ် ပြန်သွားလောက်တယ်ပေါ့။ ပြီးတာနဲ့ ဆိုင်မှာလူကျလို့ အလုပ်တွေရှုပ်ပြီး သူ့ကိုမေ့သွားကြရော။ မိုးချုပ်လို့ ဆိုင်တွေသိမ်း၊ ဆေးစရာရှိတာတွေဆေးပြီး အိမ်တံခါးတွေပိတ်မယ်လည်းလုပ်ရော မနက်ကနေရာမှာပဲ ငုတ်တုတ်လေးထိုင်နေသေးတာကို သနားစဖွယ်တွေ့ကြတော့မှ စက္ကူဖာလေးထဲထည့်ပြီး အိမ်ထဲကိုသွင်းလိုက်ကြတယ်။ ပိစိကွေးသေးသေးလေးမို့ ညဘက်အပြင်မှာထားထားရင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာ စိုးရတယ်လေ။

အကောင်လေးတွေကိုဆို ချစ်လည်းမချစ်၊ ကိုင်လည်းကိုင်မရဲတဲ့ အပျိုကြီးက ဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိတဲ့ ယုန်တစ်ကောင်ကိုမွေးထားဖို့ စိတ်ကူးမရှိတာမို့ နောက်တနေ့မနက်ကျတော့ သူ့ကိုအိမ်အပြင်ဘက်ထုတ်ခိုင်းပြီး သူသွားချင်တဲ့နေရာသွားလို့ရအောင် လွှတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ လွှတ်ပေးရတဲ့သူတွေကတော့ ပါကျဲရယ်၊ ဂျင်ပါလေးရယ်၊ ယမ်ယမ်ရယ်။ သူတို့သုံးယောက်က အပျိုကြီးရဲ့တူတွေ။ မွေးစတုန်းက “Journey To The West” တရုတ်ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲထဲက Zhu Bajie နဲ့တူလို့ဆိုပြီး အမျိုးတွေကဝိုင်းစတာနဲ့ ပါကျဲလို့နာမည်တွင်သွားတဲ့ ပါကျဲရယ်၊ The Lion King ကာတွန်းရုပ်ရှင်ထဲက ခြင်္သေ့ပေါက်စလေးနဲ့တူလို့ဆိုပြီး အဲဒီခြင်္သေ့လေးရဲ့နာမည် Simba ကို ပေးချင်ပေမယ့် သဲသဲကွဲကွဲမကြားတာလား၊ မြန်မာစာတန်းထိုးနဲ့ကြည့်တာဆိုတော့ စာတန်းထိုးအမှားကို ကြည့်မိလို့လားမသိဘဲ Simba ကနေ ဂျင်ပါဖြစ်သွားတဲ့ ဂျင်ပါလေးရယ်၊ နာမည်အရင်း “ကာရန်” က ရန်ရန်ကိုအဖျားဆွတ်ခေါ်ပေမယ့် ယမ်ယမ်ခေါက်ဆွဲထုပ်လို့ စပြီးအခေါ်ခံရတဲ့ ယမ်ယမ်ရယ်ပေါ့။

ထူးထူးဆန်းဆန်းရောက်လာတဲ့ ဖြူဖြူဆွတ်ဆွတ်ယုန်ပိစိလေးဖြစ်နေတာရော၊ မြင်နေကျမဟုတ်တဲ့ အကောင်လေးဖြစ်နေတာရောဆိုတော့ သူတို့သုံးယောက်ကမွေးထားချင်ပေမယ့် အပျိုကြီးကို ကြောက်ရတာဆိုတော့လည်း လွှတ်ပေးလိုက်ရတယ်။ ယုန်ကိုခြံဝနားမှာထားပြီး လွှတ်ပေးပေမယ့် အဲဒီယုန်က ဘယ်မှမသွားဘဲ ထားရင်ထားတဲ့နားမှာပဲငုတ်တုတ်လေးထိုင်နေတာတဲ့။ ကန်စွန်းရွက်ကျွေးရင်စားတယ်။ ပြီးရင်ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲထိုင်နေတယ်။ သုံးလေးရက်လောက်ထိအဲဒီလိုပဲဖြစ်နေတော့ နောက်ဆုံး မမွေးလို့မရတော့ဘဲ အပျိုကြီးဆီမှာ ယုန်တစ်ကောင်အဖတ်တင်သွားတော့တာပေါ့။

မွေးလိုက်ရတော့မှာပေါ့လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့ အပျော်ဆုံးက အပျိုကြီးရဲ့တူတော်မောင်တွေပဲ။ ဒီသုံးလေးရက်မှာ  မိုးရွာတာရော၊ ယုန်လေးကို သူပွေ့လိုက် ငါပွေ့လိုက်လုပ်နေတာရောကြောင့် ယုန်ဖြူလေးကနေ ယုန်ညိုလေးဖြစ်တော့မလိုအထိ ညစ်ပတ်နေတာနဲ့ မျောက်လောင်းကျော်သုံးယောက်က ယုန်ကိုရေချိုးပေးကြမယ်ဆိုပြီး တိုင်ပင်ကြတယ်။ အပျိုကြီးကလည်း အလုပ်တွေအမြဲရှုပ်နေတော့ သူတို့တွေဘာလုပ်နေကြလဲဆိုတာ မကြည့်နိုင်ဘူးလေ။ သူတို့အချင်းချင်းပဲတိုင်ပင်ပြီးတော့ ရေတွေဖွင့်ချပြီး ရေချိုးပေးကြပါလေရော။ ရေလည်းချိုးပြီးရော နဂိုကမှသေးသေးလေးပဲရှိတဲ့ ယုန်ပေါက်စလေးက အမွေးတွေရေစိုပြီး ကြွက်လေးလောက်ပဲကျန်တော့မှ လန့်သွားကြတယ်။ ချမ်းလို့လား၊ ကြောက်လို့လားမသိပါဘူး။ ယုန်ပေါက်စလေးက တုန်နေပြန်တော့ သုံးယောက်လုံး မျက်စိပျက်၊ မျက်နှာပျက်တွေဖြစ်ကုန်ကြတာတဲ့။ အပျိုကြီးသိသွားရင် သူတို့တွေ ပြဿနာတက်ပြီလေ။ အိမ်နေရင်းအင်္ကျီတစ်ထည်ယူပြီး ရေသုတ်ပေးကြပေမယ့် လူတွေရဲ့အရေပြားလိုမဟုတ်တော့ မခြောက်ဘူးပေါ့။ အဲတာနဲ့ ကြံရာမရတဲ့အဆုံး ခြံထဲကမြက်ခြောက်တွေကိုမီးပုံရှို့ထားတဲ့ မီးပုံအဟောင်းမှာ စက္ကူဂျပ်ဖာတွေနဲ့ မီးပြန်မွှေးကြပြီး မီးဖိုပေါ်မှာ သံဇကာကွက်ကို အုတ်ခဲလေးလုံးပေါ်တင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအပေါ်မှာမှ ယုန်ကိုတင်လိုက်ကြတယ်။ အမွှေးတွေမြန်မြန်ခြောက်ပြီး အချမ်းပြေအောင်လို့တဲ့လေ။ အဲဒီညနေက အပျိုကြီးတွေ့တာမြန်လို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ ယုန်ကင်ဖြစ်တော့မလို့ပဲ။ သုံးယောက်သားကတော့ ပြားနေအောင်ကိုအဆူခံလိုက်ရတယ်တဲ့။

ယုန်ကိုနာမည်ပေးဖို့စဉ်းစားကြပြန်တော့လည်း တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ပါပဲ။ မျက်လုံးနီနီကြည်ကြည်လေးတွေမို့ တစ်ယောက်က “နီပြူး” တဲ့။ ခြံထဲကကောက်ရတာဆိုတော့ “မောင်ကောက်ရ” လို့ပေးမယ်လို့ ပြောတဲ့သူနဲ့၊ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးလေးဆိုတော့ “ဖိုးဖြူလေး” လို့ ခေါ်ကြမယ်နဲ့ စုံနေတာပဲ။ ညှိလို့မရတဲ့အဆုံး တစ်ယောက်စီက သူတို့ပေးထားတဲ့နာမည်အတိုင်းပဲခေါ်ကြမယ်လို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့သုံးယောက်ပဲ ကိုယ်ပေးထားတဲ့နာမည်တွေအစား သူများပေးထားတဲ့ နာမည်တွေကို မှားပြီးခေါ်မိလိုက်၊ ပြန်ပြင်လိုက်နဲ့ လုံးချာလည်လိုက်နေကြတာ။ နောက်တော့လည်း သူပေးတဲ့နာမည်၊ ကိုယ်ပေးတဲ့နာမည်မခွဲတော့ဘဲ ပါးစပ်ကထွက်ရာ အဆင်ပြေသလိုခေါ်လိုက်ကြတာပဲ။ “နီပြူးကိုအစာပေးပြီးပြီလား” “ဖိုးဖြူလေးကိုလွှတ်ပေးထားလိုက်ဦး” “ယုန်ပြန်သိမ်းပြီးပြီလား” “မောင်ကောက်ရ ဟိုဘက်ခြံထဲရောက်သွားပြန်ပြီ” အဲလိုပေါ့။

ယုန်ကလေးက အီးအရမ်းပါလို့ အပျိုကြီးက စက္ကူဖာနဲ့မထည့်တော့ဘဲ ခြင်းလေးနဲ့ ပြောင်းပေးတယ်။ အဲဒီကနေမှ အပျိုကြီးကိုယ်တိုင် သစ်စအပိုတွေ၊ ဖက်မိုးတွေနဲ့ ယုန်အိမ်သေးသေးလေး ဆောက်ပေးလိုက်ပြန်တော့ သူတို့သုံးယောက်က အပျော်ဆုံးပေါ့။ သူတို့သုံးယောက်တာဝန်က မနက်ဆို ယုန်ကို ကန်စွန်းရွက်တွေကျွေးပြီးရင် ခြံထဲကိုလွှတ်ပေးရတယ်။ ညနေကျရင်ပြန်သိမ်းပြီး ခြင်းထဲပြန်ထည့်ရတယ်။ ပထမတစ်လလောက်ကတော့ အိမ်နားမှာပဲကပ်နေပေမယ့် နောက်တော့ သူ့ဟာသူ အပင်တွေကြားထဲ လျှောက်သွား၊ လျှောက်စားနေတော့တာပဲတဲ့။ ညနေစောင်းလို့ ပြန်သိမ်းဖို့တောင် မနည်းပြန်ခေါ်ရတယ်။ တဖြည်းဖြည်းကြီးလာတော့ ပြန်ခေါ်ရင်တောင် မလာတော့ဘဲ လျှောက်ပြေးနေလို့ ပါကျဲနဲ့ ဂျင်ပါလေးတို့ ညနေဆိုရင် ယုန်ဖမ်းရတဲ့အလုပ်တစ်ခု ပိုလာတယ်။ တခါတလေ အလုပ်တွေရှုပ်ပြီး ပြန်သိမ်းဖို့မေ့သွားလို့ မိုးချုပ်သွားရင်တော့ ဓာတ်မီးတစ်ယောက်တစ်လုံးယူပြီး ခြံထဲမှာသူ့ကိုရှာရတာ တော်တော်ခက်လို့ သူတို့က လွှတ်တောင်မပေးချင်တော့ဘူးတဲ့လေ။ တခါတလေများဆို ခြံစည်းရိုးအောက်ကနေ မြေကိုတူးပြီး ဟိုဘက်ခြံထဲထိပါရောက်သွားတတ်သေးတယ်။ ဟိုဘက်ခြံက ခွေးကဟောင်ပြီးလိုက်ရင်တော့ ဒီဘက်ကိုရောက်အောင်ပြန်ပြေးလာတတ်တယ်။ ခွေးကိုက်သွားမှာစိတ်ပူလို့ အပျိုကြီးကခြံတွေကို အပေါက်မရှိအောင် အမြဲသေချာလိုက်စစ်ခိုင်းတတ်တော့ သူတို့တွေကစားရတဲ့အချိန်လျော့ကုန်တာပေါ့။ ဆိုင်မှာလည်း ကူရသေးတာကိုး။ အဲဒီအခါကျရင် သူတို့ကယုန်ကို ကြိတ်ပြီးဆူတတ်ကြသေးတယ်။ “ဟေ့ရောင်… မင်းလျှောက်ပြေးနေရင် ငါတို့မလွှတ်ပေးတော့ဘူးနော်” တို့၊ “ဒီတခါခွေးလိုက်ရင် လုံးဝမကယ်တော့ဘူး” တို့ပေါ့။

အဲဒီလိုနဲ့ သူတို့နဲ့ ယုန်ကလေး အသားကျလာပြီးတော့မှ ဆိုင်ကိုလာတဲ့ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ကြည့်ပေးလို့ ယုန်ကအမဖြစ်နေတာကိုသိလိုက်ရတယ်။ သုံးယောက်သားက ပေးထားတဲ့နာမည်တွေနဲ့ ခေါ်ရတာနှုတ်ကျိုးနေပြီ၊ နာမည်အသစ်လည်းမပေးတတ်တော့ဘူး။ မိန်းကလေးနာမည်ဆိုတော့ ပိုဆိုးရော။ ယမ်ယမ်နဲ့ ဂျင်ပါလေးက ယုန်မလေးကို သူတို့အစ်မနာမည် “ဂျူးဂျူး” လို့ပေးလိုက်ရင်ရောလို့ အကြံပေးကြသေးပေမယ့် ဂျူးဂျူးက “ယုန်ကို ငါ့နာမည်ပေးရင် နင်တို့အသေပဲ” လို့ ကြိမ်းလိုက်တော့ သူတို့တွေ မစဉ်းစားတတ်တော့ဘဲ အရင်အတိုင်းပဲဆက်ခေါ်ကြရပြန်တယ်။

ယုန်တစ်ကောင်၊ နာမည်သုံးလုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့သူတို့သုံးယောက်ကို အပျိုကြီးက မျက်စိနောက်လာတော့တာပေါ့။

“လူသုံးယောက်ရှိလို့ ယုန်တစ်ကောင်ကို နာမည်သုံးခုပေးထားတာတောင် နင်တို့တွေတလွဲဖြစ်အောင်ပေးတယ်။ နင်တို့လုပ်ပုံနဲ့ ဒီယုန်ကျောင်းနေလို့ ဆရာမက What is your name? လို့မေးရင် ယုန်က ဘယ်လိုဖြေရတော့မှာလဲ”

အပျိုကြီးကအဲဒီလိုမေးတော့ သုံးယောက်ထဲမှာအငယ်ဆုံး ဂျင်ပါလေးက သေချာစဉ်းစားပြီးဖြေတယ်။

“အန်တီငယ်ကလည်း သူ့နာမည်ကိုအိမ်မှာဘယ်လိုပဲပေးပေး မိန်းကလေးဆိုရင် ဆရာမက My name is Su Su. လို့ပဲဖြေခိုင်းမှာ။ သားနာမည်တောင် ကျောင်းမှာဆိုရင် My name is Tun Tun ပဲ။ စိတ်မပူနဲ့” တဲ့လေ။

ဂျွန်ပါးရယ်၊ ဖေဖေရယ်၊ မေမေရယ် ဘရု(အဖိုး)ကိုသီတင်းကျွန်ကန်တော့ပြီး ပြန်လာတော့ ညခုနှစ်နာရီကျော်နေပြီ။ ဘရုနေတဲ့ရွာကနေဂျွန်ပါးတို့မြို့ကို ဆိုင်ကယ်နဲ့ဆို တစ်နာရီလောက် မောင်းရတယ်။ လမ်းတလျှောက်မှာဖြတ်ရတဲ့ ရွာလေး ၂ ရွာကလွဲရင် ကျန်တဲ့နေရာတွေက တောအုပ်ကလေးတွေ၊ ဥယျာဉ်ခြံတွေဆိုတော့ မီးရောင်မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် သီတင်းကျွတ်လပြည့်ညမို့ လမင်းကြီးက ထိန်ထိန်သာနေတာပေါ့။

ခုနှစ်တန်းနှစ်တုန်းက ငါသင်္ချာမရဘူးလို့ မေမေ့ကိုပြောတော့ မေမေကသင်္ချာဆရာမဆီမှာ ကျူရှင်အပ်ပေးတယ်။ ကျူရှင်က ငါရယ်၊ ငါ့ထက်အတန်းငယ်တဲ့ ငါ့တစ်ဝမ်းကွဲညီမလေးရယ် ၂ ယောက်တည်းပဲ။ ဆရာမကစာသင်ရင် ငါတို့နားလည်လွယ်တဲ့ပုံစံနဲ့သင်ပေးပြီး သေချာလည်းရှင်းပြပေးတော့ စာမရဘဲ အိပ်လိုက်ရတဲ့နေ့ဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ။ ဆရာမက ငါတို့ ၂ ယောက်ကိုတော်တော်စိတ်ရှည်တယ်။ ငါတို့စကားများသမျှကို စိတ်ဝင်တစားနားထောင်ပေးတယ်။

ဖေဖေ့ဘက်ကတော်တဲ့ တစ်ဝမ်းကွဲတွေက ငါနဲ့အသက်ကွာကြတော့ ရင်းရင်းနှီးနှီး သိပ်မရှိကြဘူး။ “ညီ”တစ်ယောက်ကလွဲလို့ပေါ့။ သူ့နာမည်က”ညီညီ”ဆိုတော့ ငါကသူ့ကို “ညီ” လို့ခေါ်တယ်။ ငါ့ကိုကျ ဘာလို့မှန်းမသိဘူး “အီနိုး”လို့ခေါ်တယ်။ သူတစ်ယောက်ပဲအဲလိုခေါ်တာ။

ချမ်းမြေ့ကနီထွေးရဲ့အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းလေ။

နီထွေးမေမေမြို့ကြီးကနေဝယ်လာတဲ့ချောကလက်ကို ချမ်းမြေ့ဖို့ဆိုပြီး ကျောင်းယူသွားပေးတော့ ချမ်းမြေ့ကနီထွေးကို မျက်လုံးနီနဲ့ကြည့်ပြီး တွန်းထုတ်တယ်။ နောက်ပြန်လဲကျသွားတဲ့ နီထွေးက မျက်ရည်တွေဝိုင်းပြီး ချမ်းမြေ့ကိုနားမလည်ကြည့်တယ်။ အဲတော့မှ ချမ်းမြေ့ကနီထွေးကိုပြန်ထူပေးပြီး နီထွေးတို့အတူတူထိုင်နေကျ ကျောင်းနောက်က ရေကန်ပျက်ကြီးနားသွားထိုင်ကြတယ်။ ချမ်းမြေ့မေမေဆေးရုံတက်တုန်းက သူ့မေမေနားမှာထိုင်ငိုနေတဲ့ချမ်းမြေ့ကို ဆရာဝန်က ချောကလက်ကျွေးပြီးချော့တယ်တဲ့။ ပြီးတာနဲ့ သူ့မေမေကို ထော်လီနဲ့တွန်းသွားပြီး အခန်းထဲဝင်သွားကြတယ်တဲ့။ ချမ်းမြေ့ဖေဖေနဲ့ ချမ်းမြေ့ အခန်းရှေ့မှာ အကြာကြီးစောင့်ပြီး ဆရာဝန်ပြန်ထွက်လာတော့ ချမ်းမြေ့မေမေပြန်မပါလာတော့ဘူးတဲ့။