MR7

insan, saçmalıktır.

Bu ülkede hayvan ve kadın olmaktan sonra ağaç olmak da zorlaştı

bir yerlerde birileri bir şey kaybedecekse, en iyi ben kaybederim. anlıyor musun?

kendimizi kandırıyoruz. hep böyleydi ve böyle olmaya da devam edecek. çünkü hep kötü şeyler olmak zorunda, değil mi? ben bu dünyanın düzeleceğine olan inancımı umudumu büyük ölçüde yitirdim. insanlar var ama insanlık yok. ve farkındaysanız önce insanlık öldü, şimdi de insanlar ölüyor. sürekli bir şeyleri yıkıp döküyoruz, kırıyoruz, bencilleşiyoruz, etrafımızda ne varsa zarar vermeden duramıyoruz. kendimize yer ayıralım derken diğer hiçbir canlıyı ve belki de en yakınımızdakileri bile göremiyoruz. oysa kendimize ayırdığımız o kocaman kafeste yapayalnız öleceğimizi de unutuyoruz. öleceğiz bir gün ve tüm bu çabalar, kötülükler, bencillikler hepsi bir gün son bulacak. ama sadece bizler için. bu kötülüklerin değdiği herkes o bir tutam acının izini en derininde bir yerlerde taşımaya devam edecek. ve ağlasalar da geçmeyecek. şimdi ben dizlerimi kendime çekip içim çıkana kadar tüm bu iğrençliklere ağlamak istiyorum ama yapamam. çünkü biliyorum geçmeyecek. o bir tutam acının izi her gün biraz daha derinleşecek.

“İyi insan yoktur Loriana, inan bana yoktur. Henüz sana kötülük yapmamış milyonlarca insan vardır sadece..”

gün geçer, yara geçmez.

kendimden verdiğim ödünler ve yaptığım fedakarlıkların hiçbiri için pişman değilim ama keşke biraz da buna değseydiniz

toparlanamayacak kadar dağılmış kırıklarımız,

ve tüm savaşların, yenilgilerin, çabaların sonucunda o bir an geldiğinde anladım ki; bazı şeyler artık olmasa da olurmuş, hatta olmasa çok daha iyi olurmuş.

hikayenin sonunda kalbi olan herkes kaybedecek

yaşamak için unutmak gerekirmiş yaşanmışlıkları.

“uçarken görüp aşık olduğunu, sevdin diye kafese koyma.”

kafamda aynı diyalogları döndürüp durmaktan o kadar yoruldum ki. kendimle sürekli aynı konuları tartışmaktan, aynı yollara varmaktan -aslında bir yola varamamaktan -ve aslında belki de bir yol olmamasından.. söyleyecek çok kelimem yok. bu sadece bir yorulmak sancısı.

İki kelimeyi bir araya getirememenin kırgınlığı var içimde. Kendi içimde dağıldım, bir araya gelemiyorum.