Ve tanrı hiçbir bedene uymayan bir ruh yaratır

Yüzümü, vücudumu, davranışlarınimi , hareketlerimi..bana ait olan her şeyden, her şeyiyle nefret ediyorum. Ne doğru düzgün arkadaş edinebiliyorum ne de kendimi sevdirebiliyorum . Geçen seneye kadar hayata karşı bir çok hayalim vardı ama boşuna . Boşuna çabaladım. Boşuna denedim. Kendimi sevemiyorum ve bu o kadar yıpratıyor ki. Benden çok daha kötüleri,kötü yaşantısi olan insanlar varken benim buna üzülmem o kadar utandırıyor ki beni ..kendimden daha da nefret ediyorum. sürekli aynaya bakıp kendimde bir şeyleri düzeltmeye çalışmaktan alışkanlık olmuş her gördüğüm aynaya bakmadan duramıyorum.. sizin icin çok basit gelebilir. Söylemesi de basit 2 lafa 2 cümleye toparlanicakmis gibi gelir Belki ama bu o kadar basit değil. Kendimi seviyorum güzelim desem içimden bir şey bas bas insanların görmeye dahi tahammül edemeyeceği çirkinliktesin bağırışini duyuyorum. Bu hayatımın gidişatıni etkiliyor. İnsanlara karşı davranislarimi , sevdiğin kişiye karşı davranışlarınimi etkiliyor. Kendim yüzünden takıntılı bi psikopat gibi hissediyorum.

Bekleyeceğim sevgilim.