tutunacak dal olarak ellerini verirsen, sigarayı bırakırım.

bazen gerçekten kırıldığımı hissediyorum. bir süre sonra geçecek bir üzüntüden ziyade bir daha asla bir araya getiremeyeceğim bir tür kül yığını gibi. hala tütüyor dumanı köşesinde. nefesimle beraber ciğerlerime dolan bir is, belki de nefesimle beraber ciğerlerimi terk eden "yaşam". ya da sadece saatlerce tavanı izleyip tekrardan herhangi bir duygu hissetmeyi dilemek. bazen gerçekten kırmak istiyorum. yazmayı bile beceremeyen parmaklarımı, ayakta zor duran bacaklarımı ve ezikçe öne eğilen boynumu. kırmak istiyorum. acı, hissedeceksem ne âlâ. hissedeceksem, ne âlâ. hissedeceksem. hissedecek miyim? son bir nefes yaşam, dolabilecek mi ciğerlerime? son kez, kırmak istiyorum titreyen bu parmakları.

hayat boktan bir paradoks gibi. öfkem giderek artıyor bu paradoksa karşı. kendi ellerimle parçalayacağım günü bekliyorum.

tanıdık bir his sarmış odamı. göremez oldum düşüncelerimi bu sisten, sığamaz oldum hayatı sıkıştırdığım küçük odama. tanıdık bir koku, yaşanmış şimdiler, tanıdık duygular. tanıdık hissediyorum hiç tanımadığım bu bedende.

en baştan bi blog açmak ve tekrardan kendime online bi aile kurmak istedim. hangi platforma gidersem gideyim bi şekilde araya zaman sokuyorum, aylarca girmiyorum, insanların kim olduklarını unutuyorum, onlara dair şeyleri unutuyorum... cidden birileriyle düzenli konuşmak, sosyalleşebilmek istiyorum.

hangi platformu kullanırsam kullanayım eski tumblr alışkanlıklarımı devam ettirdiğimi fark ettim. belki de buraya geri dönmem gerekiyordu.

daha lego yapacağız beraber!!!

ulan be böyle şeyler repost edecek evreye gelmişiz yine

abi benim hesabımda mı kimse yok yoksa komple mi kimse yok... tek başıma konuşuyor gibi hissediyorum

galiba benim hesapta kimse yok meh