Koen Broos
Zwart, Parijs
Het gesprek met Koen Broos wordt voorafgegaan door een zoektocht naar een geschikt decor. Hij toont me de vele kamers van zijn charmante oude dokterswoning in hartje Borgerhout. Op de bovenste, helemaal witte, verdieping is een hoekje waar het licht perfect binnenvalt. Daar wil ik het portret maken. De favoriete foto van Koen staat al even op zijn bureau. “Dit beeld vat alles samen waar mijn fotografie op dit moment voor staat. Het is abstract, suggestief en toch verhalend.”
De fotografie van Koen Broos heeft een hele weg afgelegd. Het beeld dat hij gekozen heeft, is nochtans geen eindpunt, eerder een tussenstand. “Ik kan absoluut niet terugkijken naar beelden die ik jaren geleden heb gemaakt. Ik blijf mezelf continu vernieuwen, en ik blijf altijd op zoek naar hoe ik foto’s kan maken die dichter bij mezelf liggen.”
Vooruitgang wil Koen dat niet noemen. “Ik ben een groot voorstander van af en toe eens serieus falen, alleen op die manier kan je écht je weg vinden. Helaas wordt dat niet altijd aangemoedigd. Ik heb de indruk dat fotografie hoe langer hoe braver wordt. Ik probeer fotografie meer als een medium te zien waarin ik grenzen kan opzoeken. Helaas betekent dat dat ik mijn werk continu moet blijven verdedigen. Alles wat afwijkt van het conventionele wordt nogal snel als ‘moeilijk’ omschreven. Ik ben nochtans niet zo moeilijk hoor, ik moet zowat de braafste burger in Antwerpen zijn.”
Terwijl we aan de grote tafel in zijn salon Marokkaanse thee drinken, voert Koen Broos bijna non-stop het woord. “Ik ben een vlotte prater, ik heb geleerd dat dat een belangrijke troef is voor een fotograaf. Op korte tijd leer je zo iemand in te schatten, wat vaak betere portretten oplevert. Al moet ik toegeven dat ik soms vergeet dat er na een gesprek van een uur ook nog foto’s gemaakt moeten worden.”
Wij dus naar boven.
www.koenbroos.be
