De Favoriet

Tim Dirven

Afghanistan

  “Ik begrijp waarom vooral jonge gasten zich kandidaat stellen om in een ver land te gaan vechten. Mijn eerste oorlog fotografeerde ik toen ik nog studeerde. Ik stapte in mijn auto en reed naar Joegoslavië. Voor een stuk uit idealisme, maar vooral door de zin in avontuur. Ik kwam uit een klein Vlaams dorpje en wilde de wereld zien.” Ondertussen, na zeventien jaar bij De Morgen, kan Tim Dirven gerust zeggen dat hij de wereld gezien heeft. “Echt zonder gevaar was het niet altijd, ik heb een paar keer enorm veel geluk gehad. Toen ik besefte dat mijn geluk wel eens op zou kunnen raken, heb ik besloten om enkel nog in samenwerking met ngo’s te reizen. Zij weten perfect tot waar je kan gaan. Al blijft de verleiding groot om telkens weer die grens te verleggen.”

  De foto die Tim Dirven kiest, is degene waarmee hij internationaal doorbrak. “Ik maakte deze foto in Afghanistan, niet lang na 9/11. Ik moet een van de allereerste fotografen zijn geweest die de vluchtelingenstroom in Afghanistan in beeld bracht. Tot net voor de aanslagen in New York was er behalve landbouwers niets te zien in Afghanistan. De komst van de Amerikaanse troepen maakte er in geen tijd een war zone van. Met de reeks foto’s die ik toen maakte, haalde ik de derde prijs binnen op de World Press Photo Awards.”

  De grote oorlogsreportages heeft Tim Dirven achter zich liggen, maar hij gaat gevaarlijke situaties nog steeds niet uit de weg. Wanneer ik hem op de redactie van De Morgen fotografeer, staat hij erop om zich op de balustrade te zetten, en niet op de stoel die ik voor hem klaarzet. Dat is beter voor de foto. Dat hij daarbij meters boven zijn collega’s, op een oude ijzeren leuning balanceert, is geen bezwaar.

Jef Boes

2012 Democratic convention

  “Een tiental meter. Meer afstand was er op een gegeven moment niet tussen Barack Obama en mij.” Voor zijn reeks ‘the GOP & DNC’  trok Jef Boes wekenlang door de Verenigde Staten, in de hoop de identiteitsverschillen tussen republikeinen en democraten te kunnen vastleggen. “Een beetje zoals de verschillen tussen Nederlanders en Belgen. Ik trok dus van het republikeinse naar het democratische congres. Van Florida naar North Carolina. Bij het democratische congres was het kantje boordje. De avond voor het congres leek het enorm slecht weer te worden, waardoor de conventie naar een locatie binnen moest verhuizen. Als gevolg van die kleinere locatie waren er minder persaccreditaties. Toen ik op de eerste dag van het congres na lang onderhandelen binnenraakte en de cover van De Tijd haalde met een foto van Michelle Obama, heb ik meteen die krant laten zien aan de vrouw die de accreditaties regelde. Mijn accreditatie voor de hele week was binnen!” 

  “Op de laatste dag van de conventie, de dag waarop Barack Obama speechte, was de controle enorm streng. Ik stond helemaal vooraan, onder het podium waarop Obama ging spreken, toen een AP-fotograaf me vertelde dat wanneer je wegging, je onmogelijk nog tot bij het podium raakte. Ik heb dus zes uur lang op dezelfde plek gewacht met enkel een klein flesje water. Maar toen hij tijdens zijn speech een klein moment in mijn lens keek, wist ik dat ik hét beeld had. De foto die ik als favoriet koos, maakte ik even daarna. Ik wandelde naar de achterkant van de arena en maakte er dit overzichtsbeeld. Voor mij vooral een mooie herinnering aan de hele trip..”

  Op zijn reis door de VS leerde Boes helemaal crossmediaal denken. “Naast de fotoreeks werkte ik met Bjorn Soenens en Joeri Vlekken ook nog aan de documentaire ‘stemmen uit Iowa’. Wanneer ik een foto gemaakt had, liet ik de camera ook nog even filmen. Daardoor kreeg ik fotografisch sterke beelden voor de documentaire. Wanneer ik naar die reis terugkijk, ben ik blij dat ik op die manier echt een heel volledig beeld heb kunnen maken. Voor mij zijn de foto’s en de documentaire even veel waard.” 

  Sinds Jef vader werd, merkt hij dat het moeilijk is om een gezond evenwicht te vinden tussen werk en familie. “Voor mij dit jaar geen lange buitenlandse reeks. Ik focus dit jaar op de politici van de federale regering en volg hen in hun aanloop naar de verkiezingen. Echt minder rock-’n-roll is dat niet hoor, binnenkort vlieg ik met Crembo voor 24 uur naar Afghanistan.” 

Wouter Van Vaerenbergh

Erol Alkan

  “Elke reeks waaraan je werkt, heeft wel een sleutelbeeld. Zo dat ene beeld waarvan je denkt: hier moet ik mee voort! De foto waarvoor ik gekozen heb, is ondertussen zo vaak gebruikt dat het misschien wel mijn bekendste portret is. Op de foto staat de Londense dj Erol Alkan, enkele minuten voor hij het podium op moest. Nadien gebruikte hij dit beeld zowat over de hele wereld om optredens aan te kondigen. Op die manier heeft deze foto veel deuren geopend voor de rest van de reeks.”

  Het portret dat Wouter Van Vaerenbergh kiest, is er eentje uit zijn reeks ‘Angels & Ghosts’, waarvoor hij de grootste namen uit de elektronische muziek fotografeerde. “Ik ga voor mijn persoonlijk werk altijd op zoek naar kleine wereldjes die nog niet zo vaak gefotografeerd zijn. Als ik merk dat niemand aandacht besteedt aan de fans op de eerste rij, maak ik daar een reeks rond. Op dit moment werk ik aan een serie rond roller derby, een sport die enorm onderschat wordt en volgens mij meer aandacht verdient.”

  “In tegenstelling tot de roller derby-meisjes, worden dj’s heel vaak gefotografeerd, maar telkens op dezelfde manier. De meeste dj’s zullen nooit zoveel mainstream succes hebben als de grote rockhelden. Als gevolg daarvan zijn ze iets makkelijker te bereiken. Dat was niet alleen voor mij een voordeel, maar ook voor de dj’s onderling heeft dat tot gevolg dat ze vaak samenwerken.”

  Wouter koos ervoor om dj’s op dezelfde manier te fotograferen als de grote jazzpioniers uit de jaren 50. “Ik ging voor hele korte, eenvoudige shoots. Rauw zwart-wit en sterk contrast. De dynamiek rond die dj-cultuur is dezelfde als die binnen de jazz een halve eeuw geleden, dus daar ging ik echt naar op zoek in mijn beelden. Meestal had ik een assistent bij me, die mijn onderwerp belichtte met een zaklamp op zijn hoofd. Zo krijg je heel fel en geconcentreerd licht.”

  Wanneer ik mijn portret van Wouter bewerk, reis ik even naar de ‘furious fifties’. De tijd waarin mannen scotch dronken, onafgebroken rookten, en vrouwen niets meer dan een hobby waren. Toen de hele jazzwereld nog perfect in de Rolleiflex van William Claxton paste.

Henk Van Rensbergen

The Burnt Library

  To go where no man has gone before. Zo kan je de ambitie van Henk Van Rensbergen het best omschrijven. Henk voelt zich thuis in versleten gebouwen, verlaten fabrieken en spookachtige pretparken waar anderen koude rillingen van zouden krijgen.

  “Tegenwoordig wordt het steeds moeilijker om op een degelijke manier te werken. Urban exploration is enorm populair geworden. Dat heeft als grootste nadeel dat je vaak, wanneer je een plek voor de eerste keer bezoekt, al een beeld in je hoofd hebt door foto’s van collega’s. De uitdaging is dus om je eigen indrukken vast te leggen en niet die van een ander.”

  De foto die Henk kiest, is een goed voorbeeld van hoe hij dat probleem vermijdt. “Ik rij het liefst enkele dagen rond, op zoek naar goede locaties. De bibliotheek op deze foto is die van een oud Italiaans ziekenhuis. Het gebouw leek op het eerste zicht ontoegankelijk. Tot ik in het gras een vermolmde ladder vond. Bizar is dat de bibliotheek op deze foto volledig door brand verwoest is. Net naast deze kamer was nog eenzelfde bibliotheek, die helemaal intact was. Het gerucht doet de ronde dat er in de kamer die ik fotografeerde documenten lagen die het daglicht niet mochten zien en dat ze daarom in brand gestoken moest worden."

  Henk werkt als langeafstandspiloot en ziet zo de hele wereld. “De meeste foto’s maak ik op geplande trips, maar wanneer ik naar de VS vlieg, durf ik wel eens de auto in te stappen en uren te rijden naar een goede locatie. De rest van de crew trekt dan de winkelstraten in, terwijl ik liever met mijn statief op fotojacht ga.”

  “Soms belicht ik een foto minutenlang, en door de stilte en de rust word je dan echt één met die plek. Een keer ben ik wel enorm verschoten. Toen ik in Japan een verlaten pretpark fotografeerde, zag ik opeens iemand gehurkt in de struiken zitten. Toen ik mijn zaklamp erop richtte, bleek het een pop te zijn die in de struiken stond. Toen stond ik wel te trillen, maar meestal is het eigenlijk eerder rustgevend.”

  De foto’s van Henk Van Rensbergen balanceren op het fragiele evenwicht tussen de chaos van de locatie, en de orde waarnaar je als fotograaf altijd op zoek gaat. Die wankele relatie wil ik ook in mijn portret van hem weergeven. Na lang zoeken, vinden we de ideale plek in het bos naast Henks huis. Het contrast tussen het groene, levende hout en het ietwat blauwe, verbrande hout op de foto maakt het beeld compleet.

An-Sofie Kesteleyn

  A lamb named beauty

  “Deze foto is een van de allereerste foto’s die ik van de tweeling heb gemaakt. Ze zaten met z’n tweetjes aan tafel en zeiden aan hun mama dat ze geen vlees wilden, want dat ze voor de dieren waren. Waarop de kat op tafel liep en het vlees uit hun spaghetti begon te eten. Na al die jaren blijf ik het een mooi beeld vinden, misschien door die herinnering die eraan vastkleeft.”

An-Sofie Kesteleyn zweeft ergens tussen wat een rijzende ster en een gevestigde waarde heet. Sinds twee jaar werkt ze voor De Volkskrant, ze won net een zilveren camera voor haar portretten, een prijs voor haar fotoreeks ‘A lamb named beauty’ en werkt momenteel aan een reeks rond Nelson Mandela.

  “Ik ben net terug uit Johannesburg. Daar heb ik een reeks gemaakt in opdracht van het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Nu het met Nelson Mandela steeds slechter gaat, wilde ik de laatste momenten van dat tijdperk vastleggen. Mandela zelf was natuurlijk hét grote doel, maar dichter dan zijn tuin ben ik niet geraakt. Ik vond Johannesburg verschrikkelijk. Het is er zo onveilig dat ik er het liefst nooit nog zou terug komen. Maar als de foto’s niet goed genoeg zijn, twijfel ik er geen seconde aan om terug te gaan. Alles voor goede foto’s!” Het engagement van An-Sofie gaat ver. “Op de redactie heb ik wel eens half lachend laten vallen dat ze me gerust naar oorlogsgebied mogen sturen. Maar als enige jonge fotografe op de redactie zien ze dat niet zitten.”

  Twee jaar geleden verhuisde An-Sofie van Gent naar Amsterdam om er voor De Volkskrant te gaan werken. “Als er iets is dat ik uit die verhuis heb geleerd, is het wel dat ik eender waar kan wonen. Ik heb absoluut geen problemen met verhuizen. Als ik écht mag kiezen, dan het liefst naar San Francisco. Mijn vriend is van daar en ik heb er echt mijn hart verloren.”

  Nadat ik An-Sofie op haar terras in Amsterdam-West gefotografeerd heb, nemen we afscheid. De rest van de middag fotografeert ze feestende jongeren op de zonnige Nederlandse stranden.

  San Francisco en Amsterdam lagen nooit zo dicht bij elkaar.

Koen Broos

Zwart, Parijs

  Het gesprek met Koen Broos wordt voorafgegaan door een zoektocht naar een geschikt decor. Hij toont me de vele kamers van zijn charmante oude dokterswoning in hartje Borgerhout. Op de bovenste, helemaal witte, verdieping is een hoekje waar het licht perfect binnenvalt. Daar wil ik het portret maken. De favoriete foto van Koen staat al even op zijn bureau. “Dit beeld vat alles samen waar mijn fotografie op dit moment voor staat. Het is abstract, suggestief en toch verhalend.”

  De fotografie van Koen Broos heeft een hele weg afgelegd. Het beeld dat hij gekozen heeft, is nochtans geen eindpunt, eerder een tussenstand. “Ik kan absoluut niet terugkijken naar beelden die ik jaren geleden heb gemaakt. Ik blijf mezelf continu vernieuwen, en ik blijf altijd op zoek naar hoe ik foto’s kan maken die dichter bij mezelf liggen.”

  Vooruitgang wil Koen dat niet noemen. “Ik ben een groot voorstander van af en toe eens serieus falen, alleen op die manier kan je écht je weg vinden. Helaas wordt dat niet altijd aangemoedigd. Ik heb de indruk dat fotografie hoe langer hoe braver wordt. Ik probeer fotografie meer als een medium te zien waarin ik grenzen kan opzoeken. Helaas betekent dat dat ik mijn werk continu moet blijven verdedigen. Alles wat afwijkt van het conventionele wordt nogal snel als ‘moeilijk’ omschreven. Ik ben nochtans niet zo moeilijk hoor, ik moet zowat de braafste burger in Antwerpen zijn.”

  Terwijl we aan de grote tafel in zijn salon Marokkaanse thee drinken, voert Koen Broos bijna non-stop het woord. “Ik ben een vlotte prater, ik heb geleerd dat dat een belangrijke troef is voor een fotograaf. Op korte tijd leer je zo iemand in te schatten, wat vaak betere portretten oplevert. Al moet ik toegeven dat ik soms vergeet dat er na een gesprek van een uur ook nog foto’s gemaakt moeten worden.”

  Wij dus naar boven.

Isabel Miquel Arques

Michaël Borremans

    Isabel Miquel Arques is een oude ziel. Alles wat ze doet of fotografeert, is stevig verankerd in het verleden. Van de schilderijen van Piero Della Francesca over Velázquez tot Goya. Haar inspiratie vindt ze liever bij de oude meesters dan bij de fotograaf van het moment.

    De keuze voor haar favoriete foto gebeurde, net zoals alles in haar fotografie, weldoordacht. “Ik heb heel lang getwijfeld tussen dit portret van Michaël Borremans en dat van Luc Tuymans. Uiteindelijk denk ik dat Borremans een logischere keuze is. In dat beeld zitten zoveel gedeelde passies van Michaël en mezelf. Aan de muur boven hem hangt een schilderij van Velázquez, een referentie naar mijn roots. De schilder kijkt in vogelperspectief naar koffiebonen die op tafel liggen. Ik drink ongelofelijk graag en veel koffie, en zijn schilderijen zijn vaak vanuit dat vogelperspectief gemaakt. De manier waarop zijn kamer is ingericht, doet me spartaans aan, ook dat weet ik absoluut te appreciëren.”

    Isabel Miquel Arques gaat steeds op zoek naar manieren om met een moderne digitale camera toch een tijdloos stuk kunst neer te zetten. “Voor mijn laatste tentoonstelling drukte ik de foto’s zelf af op oud krantenpapier. Door elke keer opnieuw af te drukken, is elke foto uniek. Zo uniek dat ik het soms zelf spijtig vind dat een foto verkocht wordt, ik weet dan dat ik dat beeld nooit nog exact hetzelfde krijg.”

    Wanneer ik haar vraag om met haar favoriete foto te poseren, draait ze zich om, om een boek over Panamarenko te bedekken. “Dat is veel te nieuw”, zegt ze me nog snel. Voor haar op tafel liggen rollen krantenpapier, haar werk van morgen. Ik vraag haar om naar links te kijken. In onze wereld waarin we van links naar rechts lezen en kijken, ligt daar het verleden. En daar komt het licht vandaan.

Athos Burez

Pompeii 2

  Kleine sprookjes lijken het wel, de foto’s die overal in het huis van Athos Burez de muren versieren. Je kan zeggen dat Burez foto’s ‘maakt’ en niet neemt. Alles is op voorhand goed uitgekiend, hij maakt moodboards en besteedt veel tijd aan locatiescouting en details.

  “Eigenlijk is alles op voorhand vastgelegd en denk ik goed over mijn beelden na, snapshots zijn het nooit. En toch zie je soms pas nadien het verband tussen beelden.” De favorieten die Athos Burez gekozen heeft, zijn daar een sprekend voorbeeld van. “Ik weet niet welke foto er eerst was: die met het meisje erop of die met de stalagmieten, maar ze gaan voor mij allebei over hetzelfde. Ze doen me denken aan Pompeii. Het lijkt wel of het leven daar versteend is. Ik vind dat romantisch, dat het leven daar is bevroren voor de eeuwigheid, en het meisje op de foto doet me daar ook aan denken. Het lijkt wel of ze haar lot tegemoet loopt.”

  Ondanks zijn jonge leeftijd shootte Athos al voor Levi’s, Elle en Vice. Toch blijft hij daar nuchter onder. “Het is gelukkig nog niet vaak gebeurd, maar bij van die echt grote shoots loopt er zo veel volk op de set dat ik me soms afvraag wie nu precies wat doet. Ik werk liever met minder mensen rond me. Dan zet ik rustig een plaat op en kan ik echt op mijn gemak werken.”

  Een platenhoes maken, is de favoriete opdracht van Burez. “Ik hou enorm van alles wat vintage is en een ziel heeft, en platen zijn zoiets. Meestal willen bands de meest geflipte foto’s. Ik ga daar heel graag in mee, tot de platenmaatschappij de foto’s ziet en toch liever mainstream gaat. Voor The Van Jets maakte ik een klein eiland vol opgezette dieren met een Jetsons-ruimteschip erop. Dat soort dingen is geweldig.”

Filip Dujardin

  Sheds

  Wanneer ik bij Filip Dujardin binnenwandel, zegt hij al lachend: “Ik moet eigenlijk niet vragen hoe je bij me terecht bent gekomen?” En inderdaad, sinds Dujardin zijn werk mocht voorstellen in de Canvasconnectie krijgt hij elke dag aanvragen voor interviews. De verkochte prints staan rijen dik tegen de muur. Filip Dujardin is hot, en niet alleen in België. Zijn solotentoonstelling in San Francisco is nog maar net afgelopen, of zijn werk wordt al getoond tijdens Paris Photo LA.

  “Fotografie kan je mijn werk niet meer echt noemen, eerder beeldende kunst. Fotografie is toevallig een van de dragers waarop ik mijn werk verspreid. Maar ik maak ook sculpturen en installaties.” Dujardin combineert in zijn foto’s elementen uit verschillende gebouwen om ze samen tot een nieuw geheel te fotoshoppen.

  “Het idee voor de reeks Fictions komt eigenlijk voort uit de reeks Sheds, die ik enkele jaren geleden fotografeerde. Typisch Vlaamse schuurtjes in weilanden, waar geen enkele architect bij te pas komt. Bij die ‘sheds’ is het de boer die een constructie maakt in zijn weiland, bij de ‘fictions’ ben ik het, die achter mijn computer fictieve gebouwen bouw. Het beeld dat ik nu gekozen heb, is dus eigenlijk een van de foto’s waarmee het voor mij allemaal begonnen is.”

  Het muurtje in de tuin waar ik Filip voor fotografeer, past bij zijn werk. Lagen oude verf verdringen elkaar om samen een nieuw geheel te vormen. Wanneer hij de foto een beetje kantelt en de punt tegen de muur laat leunen, doet hij precies waar hij goed in is: enkele bestaande elementen samenbrengen en er iets nieuws mee creëren.

Diego Franssens

Dead man's island, Spitsbergen

  Een meter op anderhalf is de foto die Diego Franssens kiest. Het Spitsbergense landschap moet een hele weg afleggen om in de studio te geraken. De wenteltrap blijkt te smal, dus gaat het langs buiten.

  Diego kiest voor een landschap, en dat lijkt me eerst geen vanzelfsprekende keuze. “Ik heb altijd moeite gehad met de manier waarop landschappen gefotografeerd worden. Als fotograaf moet je niet de pretentie hebben om te denken dat je iets van zo’n schoonheid nog kan verbeteren. Daarom hou ik niet van landschapsfoto’s waarin de horizon helemaal onderaan of bovenaan gekadreerd wordt. Als het landschap mooi is, moet je als fotograaf het enkel vastleggen, meer niet.”

  “In zekere zin is dit het soort beelden dat ik wil maken. Mijn vrij werk en mijn commerciële werk groeien steeds meer naar elkaar toe, en dat vind ik wel een goede evolutie. Tegenwoordig grijp ik steeds meer naar eenvoud. Mijn auto lag vroeger vol flitsers, nu heb ik enkel nog een daglichtflits bij me die ik amper gebruik.”

  Een dag per week geeft Diego les aan jonge fotografen. “De omstandigheden waarin zij zullen moeten werken, worden eigenlijk steeds slechter. De budgetten worden kleiner en de druk alsmaar groter. Ik vrees een beetje dat dat nefast is voor onze grote talenten. Ze worden enorm gehypet, om daarna weer vergeten te worden. Typisch Vlaams is dat. De écht grote talenten raad ik dan ook aan om naar het buitenland te verhuizen.”

  Alles moet ook steeds sneller gaan, voelt Diego. “Vorige week nog kreeg ik exact twaalf minuten de tijd om een cover en vier binnenbeelden te maken. Op de seconde, de chronometer lag ernaast. Na elf minuten was ik klaar. Zo trots ben ik dan wel.”

Anton Kusters

I was a dog

  “Je gaat creatief moeten zijn, hoor”, zegt Anton Kusters terwijl hij een in papier gewikkeld fotootje uit zijn zak haalt. Twee centimeter op drie, groter is het niet. “Ik ben een wandelend stuk bijgeloof,” vertelt hij me “mijn zakken zitten vol kleine dingetjes die ik altijd bij me draag. Een doodsprentje van iemand die ik nooit gekend heb, een houten vliegtuigje, een Japanse yen met een gaatje erin en dit fotootje. Kleine dingen, maar ze betekenen stuk voor stuk enorm veel voor me.”

  “Als je goed kijkt, zie je dat het een hond is die in het midden van een verlaten straatje staat. Misschien is het heel symbolisch, maar ik heb me vaak gevoeld als een verloren hond die zijn weg zoekt.”

  “Ik maakte deze foto ongeveer vijf jaar geleden, toen ik de fotografie nog maar pas aan het ontdekken was. In Mexico, op fotocursus bij Magnum-fotograaf David Alan Harvey, voelde ik voor de eerste keer dat ik voort moest met fotografie. Ik leerde er dat je niet voor het ultieme beeld moet gaan, maar dat je door verschillende beelden te maken een completer verhaal kan vertellen. Dat was voor mij een openbaring.”

  "Enkele maanden na mijn Mexicotrip, in een bar in Tokyo, had ik mijn eerste ontmoeting met Souichirou. Hij is een lid van de Yakuza, de Japanse maffia. Die ontmoeting was het begin van tien maanden onderhandelen om uiteindelijk de familie van Souichirou twee jaar lang te mogen volgen. Eenvoudig was het niet, als westerling kan je nooit alle finesses van de Japanse cultuur leren kennen. Maar door mijn trage, respectvolle manier van werken, heb ik het vertrouwen van de Yakuza kunnen winnen.”

  “Toen de reportage klaar was, had ik al mijn geld in het bijhorende boek gestoken. Mijn fotoreeks kwam op Burn Magazine terecht en werd voor de eerste keer gepubliceerd in The Sunday Times Magazine. Binnen de drie weken had ik alle 500 boeken verkocht. Niet veel later volgde een radio-interview op BBC 4, net tijdens de ochtendspits. Daarmee bereikte ik zoveel mensen dat ik snel beslist heb om een tweede druk te maken."

  Wanneer ik de handen van Anton fotografeer, merk ik dat rond zijn duim een pleister kleeft. Een aanvaring met de Yakuza? “Nee, gewoon een ongelukje toen ik gisteren broccoli probeerde te snijden.”

Marco Mertens

An Pierlé

  Terwijl ik Marco Mertens portretteer, probeer ik de Playmobil en houten speelgoedzwaarden op de vloer te ontwijken. Een peertje bengelt recht boven het hoofd van Marco terwijl hij zijn favoriete foto op de schouder zet. Dat Photoshop ik nadien wel weg, bedenk ik me snel even.  

  “Deze foto is ondertussen al ongeveer twintig jaar oud, maar ik blijf ze mooi vinden. Atypisch voor mijn manier van werken ook. Meestal probeer ik in mijn foto’s een ideale wereld te scheppen. Ik ga altijd op zoek naar de perfecte schoonheid, maar in deze foto zit ook een donkere kant. Een beetje de chaos van de werkelijkheid. Als jonge gast had ik het idee dat later, wanneer ik alles op een rijtje zou hebben, die perfectie wel zou volgen. Ondertussen heb ik alles waar ik van droomde. Mijn carrière loopt goed, ik heb een mooi huis, geweldige kinderen, en toch is die chaos er nog. Alleen in mijn foto’s slaag ik er in om voor heel even die perfecte wereld voor te stellen.”  

  Fotografie beschouwt hij echt als een beroep. “Ik ben niet het type fotograaf dat zijn camera elke dag moet vasthebben. De laatste vijf jaar heb ik zo ongelofelijk hard gewerkt dat ik er soms echt van kan genieten om eens een dag niets te doen. Al moet ik toegeven dat vandaag de eerste dag in lange tijd was dat ik nog eens niet gewerkt heb. Op vakantie blijft de camera ook thuis. Ik maak het hele jaar door al meer dan genoeg foto’s.” 

  Tijdens de autorit naar huis denk ik na. Over hoe fotografie steeds over keuzes gaat. Over de kunst van het weglaten. Over de keuze tussen chaos en orde. Over hoe er schoonheid schuilt in die tegengestelden. 

  Het peertje, dat heb ik laten bengelen.

Titus Simoens 

Untitled, uit Blue, See

  “Dat ik deze foto gekozen heb, is niet helemaal toevallig”, legt Titus me uit, terwijl hij me door balzalen en langs donkere liften naar zijn woonplek leidt. “Ze staat een beetje voor de richting die ik de komende tijd wil inslaan.” Sinds enkele maanden woont Titus Simoens in een voormalig gebouw van de Vlaamse overheid, in hartje Gent.

  Hij werkt al meer dan een jaar aan een reeks beelden die hij in zeevaartscholen maakt. De eerste reeks, waaruit dit beeld komt, is inmiddels afgerond. Daarvoor woonde hij een maand lang tussen de scholieren van de Ibis-zeevaartschool in Oostende. Eind mei trekt hij richting China voor het tweede luik uit de reeks, en in november is een militaire academie in Rusland aan de beurt. De foto’s van Titus vereisen een toewijding die weinig fotografen gegeven is. De verplaatsingen zijn lang en zwaar. “Vooral de eerste week op een locatie vraag ik me vaak af waar ik nu weer aan begonnen ben. Voor de reeks waaruit dit beeld komt, sliep ik een maand lang in het lege vakantiehuis naast de Ibis-school. Ik stond samen met de studenten om zes uur op en volgde hen de hele dag. Op die manier krijg je echt een band met die gasten, waardoor je makkelijker kan werken.”

  Dit soort fotografie vereist een uitgekiemde voorbereiding. “De maanden voor ik vertrek, ben ik vooral bezig met research, ga ik op zoek naar de juiste gids of tolk. Voor mijn reeks in Roemenië leerde ik zelfs mijn plan te trekken in het Roemeens.” Ook na de reportage kruipt er veel werk in selectie en bewerking. “Veel Photoshop zit er in dit beeld niet echt in, maar ik voeg af en toe een beetje contrast toe of ik zorg ervoor dat de kleuren helemaal de sfeer weergeven die ik in het beeld wilde steken. De maanden na een reportage ben ik vooral daar mee bezig, en met het inzenden van foto’s voor wedstrijden.” Een tactiek die blijkt te werken. Voor dit eerste luik van de reeks, ‘Blue, See’, won Simoens de Nikon Young Promising Photographer Award. Daarnaast werd ze al in verschillende nationale en internationale magazines gepubliceerd.

  De manier waarop Titus zich op zijn vak gooit, is ontwapenend en zet je met beide voeten op de grond. Een fotograaf die niet toegewijd is, is zeldzaam. Maar een fotograaf die zo toegewijd is als Titus Simoens, is misschien nog wel zeldzamer.